Το στρατηγικό αυτό δίλημμα, «Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;», που αναφέρεται στον προσανατολισμό της προλεταριακής πάλης στη χώρα μας, προέκυψε, για πρώτη φορά, γύρω στο 1927. Όταν οι σταλινικές αντιλήψεις κυριάρχησαν στο ΚΚΕ, ποδοπάτησαν τους λενινιστικούς μπολσεβίκικους προσανατολισμούς του και επέβαλλαν ως στρατηγικό του σκοπό τον αστικοδημοκρατικό μεταρρυθμισμό. Αντιλήψεις οι οποίες, το 1934, μέσα από την 6η Ολομέλεια της ΚΕ, πήραν την μορφή του «προγράμματος», και καθόρισαν οριστικά όλη την μετέπειτα πορεία του ΚΚΕ, ως ένα μη επαναστατικό, μεταρρυθμιστικό κόμμα που πάλευε πια όχι για την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού αλλά για μια «καλύτερη» αστική δημοκρατία, για την συνεργασία με αστικές «δημοκρατικές» δυνάμεις προς έναν «πιο δημοκρατικό» καπιταλισμό!
Το ερώτημα πρωτοδιατυπώθηκε το 1934, από τον πρώτο Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ, Παντελή Πουλιόπουλου (και ηγέτη της Αριστερής Αντιπολίτευσής του), με το ομώνυμο βιβλίο του ενάντια στις αποφάσεις της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ…
…Σήμερα, η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, αντιμέτωπη με τα αναπάντητα και συνθλιπτικά ερωτηματικά που γεννάει η χρόνια καταστροφική «δημοκρατίστικη» καθεστωτική πορεία της, ιδιαίτερα κάτω από το βάρος της βαθιάς κρίσης του σάπιου καπιταλισμού, και, κυρίως, κάτω από την ανάγκη δικαιολόγησης της «ανεξάρτητης» κομματικής της παρουσίας και διαφοροποίησής από τον αυξημένο κοινοβουλευτικά ΣΥΡΙΖΑ, -που η πολιτική της ηγεσίας του αποτελεί πιστή επανάληψη και εφαρμογή των δικών της «αντιιμπεριαλιστικών» «αντιμονοπωλιακών» «δημοκρατικών» προσανατολισμών «εκδημοκρατισμού» και διαχείρισης του κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος- υποχρεώθηκε να μετατοπίσει την φιλολογία της προς «αριστερά»…
Διαβάστε την Συνέχεια…