Τι απαντά το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ;

«Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;»

Τι απαντά το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ;

 

Το στρατηγικό αυτό δίλημμα, «Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;», που αναφέρεται στον προσανατολισμό της προλεταριακής πάλης στη χώρα μας,  προέκυψε, για πρώτη φορά, γύρω στο 1927. Όταν οι σταλινικές αντιλήψεις κυριάρχησαν στο ΚΚΕ, ποδοπάτησαν τους λενινιστικούς μπολσεβίκικους προσανατολισμούς του και επέβαλλαν ως στρατηγικό του σκοπό τον αστικοδημοκρατικό μεταρρυθμισμό. Αντιλήψεις οι οποίες, το 1934, μέσα από την 6η Ολομέλεια της ΚΕ, πήραν την μορφή του «προγράμματος», και καθόρισαν οριστικά όλη την μετέπειτα πορεία του ΚΚΕ, ως ένα μη επαναστατικό, μεταρρυθμιστικό κόμμα που πάλευε πια όχι για την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού αλλά για μια «καλύτερη» αστική δημοκρατία, για την συνεργασία με αστικές «δημοκρατικές» δυνάμεις προς έναν «πιο δημοκρατικό» καπιταλισμό!
Το ερώτημα πρωτοδιατυπώθηκε το 1934, από τον πρώτο Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ, Παντελή Πουλιόπουλου (και ηγέτη της Αριστερής Αντιπολίτευσής του),  με το ομώνυμο βιβλίο του ενάντια στις αποφάσεις της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ…

…Σήμερα, η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, αντιμέτωπη με τα αναπάντητα και συνθλιπτικά ερωτηματικά που γεννάει η χρόνια καταστροφική «δημοκρατίστικη» καθεστωτική πορεία της, ιδιαίτερα κάτω από το βάρος της βαθιάς κρίσης του σάπιου καπιταλισμού, και, κυρίως, κάτω από την ανάγκη δικαιολόγησης της «ανεξάρτητης» κομματικής της παρουσίας και διαφοροποίησής από τον αυξημένο κοινοβουλευτικά ΣΥΡΙΖΑ, -που η πολιτική της ηγεσίας του αποτελεί πιστή επανάληψη και εφαρμογή των δικών της «αντιιμπεριαλιστικών» «αντιμονοπωλιακών» «δημοκρατικών» προσανατολισμών «εκδημοκρατισμού» και διαχείρισης του κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος- υποχρεώθηκε να μετατοπίσει την φιλολογία της προς «αριστερά»…

Διαβάστε την Συνέχεια…


 

«Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;»

Τι απαντά το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ;

Το στρατηγικό αυτό δίλημμα, «Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;», που αναφέρεται στον προσανατολισμό της προλεταριακής πάλης στη χώρα μας,  προέκυψε, για πρώτη φορά, γύρω στο 1927. Όταν οι σταλινικές αντιλήψεις κυριάρχησαν στο ΚΚΕ, ποδοπάτησαν τους λενινιστικούς μπολσεβίκικους προσανατολισμούς του και επέβαλλαν ως στρατηγικό του σκοπό τον αστικοδημοκρατικό μεταρρυθμισμό. Αντιλήψεις οι οποίες, το 1934, μέσα από την 6η Ολομέλεια της ΚΕ, πήραν την μορφή του «προγράμματος», και καθόρισαν οριστικά όλη την μετέπειτα πορεία του ΚΚΕ, ως ένα μη επαναστατικό, μεταρρυθμιστικό κόμμα που πάλευε πια όχι για την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού αλλά για μια «καλύτερη» αστική δημοκρατία, για την συνεργασία με αστικές «δημοκρατικές» δυνάμεις προς έναν «πιο δημοκρατικό» καπιταλισμό!
Το ερώτημα πρωτοδιατυπώθηκε το 1934, από τον πρώτο Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ, Παντελή Πουλιόπουλου (και ηγέτη της Αριστερής Αντιπολίτευσής του),  με το ομώνυμο βιβλίο του ενάντια στις αποφάσεις της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ. Μέσα από το οποίο, δίνεται η επαναστατική μαρξιστική σοσιαλιστική απάντηση, αναλύοντας με βαθυστόχαστο μαρξιστικό τρόπο (αξεπέραστο μέχρι σήμερα) τον οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα και την ιμπεριαλιστική φύση του καθυστερημένα γεννημένου ελληνικού καπιταλισμού και βάζοντας τις βάσεις της αναγκαίας επαναστατικής προλεταριακής πολιτικής και του προγράμματος των κομμουνιστών για την ανατροπή του.
Από το 1934 και μετά, στις 8 περίπου δεκαετίες που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα, και αφού το ελληνικό προλεταριάτο έζησε με απανωτές καταστροφικές και οδυνηρές ήττες τις συνέπειες αυτής της συμβιβαστικής σταλινικής πολιτικής, ο ηγετικός σταλινικός μηχανισμός της εκάστοτε ηγεσίας του ΚΚΕ (μαζί του και οι άλλες σταλινικές οργανώσεις και κόμματα που προέκυψαν από τις διασπάσεις του), έμεινε σταθερά προσηλωμένος στην πολιτική αυτή. Προσπαθώντας λυσσαλέα να κρατήσει, το, πάντα παρών, στρατηγικό δίλημμα, στην αφάνεια και να το αποκλείσει από κάθε συζήτηση και προβληματισμό, κρύβοντάς το κάτω από όγκους αντιμαρξιστικών «αστικοδημοκρατίστικων» προσανατολισμών, δήθεν «αδιαμφισβήτητων», «δημοκρατικών» διαχειριστικών μεταρρυθμίσεων του ελληνικού καπιταλισμού. Ανεπιτυχώς βέβαια. Γιατί η σκληρή καπιταλιστική πραγματικότητα, που διαψεύδει κάθε αυταπάτη «δημοκρατικοποίησης» του σάπιου καπιταλισμού, επανέφερε, διαρκώς και με σφοδρότητα, το δίλημμα,  έστω και με διαφορετική κάθε φορά μορφή, προκαλώντας έντονες εσωτερικές αναστατώσεις, συγκρούσεις και διασπάσεις.
Σήμερα, για μια φορά ακόμα, με εφαλτήριο τις ολέθριες συνέπειες της βαθιάς κρίσης του σάπιου καπιταλισμού πάνω στη ζωή της εργατικής τάξης και των άλλων εκμεταλλευομένων, το ίδιο δίλημμα διαπερνάει ξανά τα θωρακισμένα τείχη της γραφειοκρατίας του ΚΚΕ και έγινε το κυρίαρχο ζήτημα της σφοδρής σύγκρουσης που αναπτύσσεται με αφορμή το 19ο Συνέδριό του.
Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση, λοιπόν; 
Η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, αντιμέτωπη με τα αναπάντητα και συνθλιπτικά ερωτηματικά που γεννάει η χρόνια καταστροφική «δημοκρατίστικη» καθεστωτική πορεία της, ιδιαίτερα κάτω από το βάρος της βαθιάς κρίσης του σάπιου καπιταλισμού, και, κυρίως, κάτω από την ανάγκη δικαιολόγησης της «ανεξάρτητης» κομματικής της παρουσίας και διαφοροποίησής από τον αυξημένο κοινοβουλευτικά ΣΥΡΙΖΑ, -που η πολιτική της ηγεσίας του αποτελεί πιστή επανάληψη και εφαρμογή των δικών της «αντιιμπεριαλιστικών» «αντιμονοπωλιακών» «δημοκρατικών» προσανατολισμών «εκδημοκρατισμού» και διαχείρισης του κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος- υποχρεώθηκε να μετατοπίσει την φιλολογία της προς «αριστερά».
Αποκηρύσσοντας ότι μέχρι πριν από λίγο η ίδια υποστήριζε, (για τον «εκδημοκρατισμό» του συστήματος, για την ανάγκη εγκαθίδρυσης πρώτα μιας «νέας», «πραγματικής», «λαϊκής», «αντιμονοπωλιακής», ή όπως αλλιώς την ονόμαζε, αστικής «δημοκρατίας», πριν από την πάλη για την σοσιαλιστική αλλαγή, -σύμφωνα με την γνωστή σταλινική αντιμαρξιστική μικροαστική «θεωρία των σταδίων» δηλαδή)  τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά το 2011, άρχισε να «ανακαλύπτει» ότι ο σάπιος καπιταλισμός δεν επιδέχεται κανέναν εκδημοκρατισμό, ότι η προλεταριακή πάλη και το πρόγραμμα του ΚΚΕ πρέπει να έχει ως άμεσο στόχο την άμεση ανατροπή του καπιταλισμού και όχι την όποια διαχείρισή του, ότι ο ελληνικός καπιταλισμός έχει σαφώς ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα και οποιαδήποτε αντιμετώπιση της κρίσης του δεν μπορεί παρά να έχει σοσιαλιστική κατεύθυνση και περιεχόμενο χωρίς την μεσολάβηση κανενός ενδιάμεσου κοινωνικο – πολιτικού σταδίου. Και πάνω σ’  αυτές τις βάσεις καταλήγει στην εγκατάλειψη του ασαφούς «Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου» (ΑΑΔΜ) που υποστήριζε πριν και υιοθετεί ένα νέο, ξανά ασαφές και απροσδιόριστο, πολιτικό προσανατολισμό που το αποκαλεί «Λαϊκή Συμμαχία».
Ο νέος αυτός προσανατολισμός της ηγεσίας του ΚΚΕ, που αποτέλεσε και τον βασικό κορμό των Θέσεων για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, προκάλεσε κύμα αντιδράσεων στο εσωτερικό της. Αντιδράσεις που προέρχονται κυρίως από το στελεχικό δυναμικό του μηχανισμού της. Το οποίο, για δεκαετίες ολόκληρες, έχει διαπαιδαγωγηθεί, από την ίδια αυτή ηγεσία, στις σταλινικές αντιμαρξιστικές κοινοβουλευτικές αντιλήψεις μεταρρύθμισης του καπιταλισμού και θεωρεί ότι ο σοσιαλισμός,  πέρα από κάποιες ιστορικές και γιορτινές αναφορές ότι δεν έχει καμιά πρακτική θέση στο πρόγραμμα και στην πολιτική του κόμματος.
Όλες οι παραλλαγές του ζαχαριαδικού σταλινισμού, κήρυξαν ιερό πόλεμο στην ηγετική ομάδα της Παπαρήγα, του Μαϊλη, του Γόντικα και του Κουτσούμπα, για το ανοσιούργημα τους να «αποδεχτούν» τροτσκιστικές θέσεις και να αμφισβητήσουν τους θεμελιώδεις προσανατολισμούς της 6ης Ολομέλειας του 1934. Στους οποίους, για 80 χρόνια, ο γραφειοκρατικός μηχανισμός παραμένει σταθερά και τυφλά προσκολλημένος ανεξάρτητα από τις καταστροφές που έχουν προκαλέσει στο ελληνικό προλεταριακό κίνημα. Και ταμπουρωμένοι κυρίως πίσω από τις αποφάσεις του 15ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, διεκδικούν οργισμένα την συνέχιση της «Αντιιμπεριαλιστικής Αντιμονοπωλιακής Δημοκρατικής» κατεύθυνσης του ΚΚΕ, ισχυριζόμενοι ότι η «εξάρτηση» της χώρας από τον ιμπεριαλισμό μαζί με  την άρνηση των «αντιμονοπωλιακών» αστικών και μικροαστικών δυνάμεων να δεχτούν μια αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, αποκλείει τον στόχο για σοσιαλιστική αλλαγή και επιβάλλει στην εργατική τάξη και το κόμμα της να παλεύει μόνο για τον «αντιμονοπωλιακό» «εκδημοκρατισμό» του καθυστερημένου ελληνικού καπιταλισμού.  Το αντιμαρξιστικό αντεπαναστατικό πρόσωπο του σταλινισμού σε πλήρη ευθυγράμμιση με σοσιαλδημοκρατικές επιδιώξεις διάσωσης του σάπιου καπιταλιστικού καθεστώτος και της «δημοκρατίας» του, για νέες ολέθριες καταστροφές του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.
Αλλά, από την άλλη, η «στροφή» της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ, κατά πόσο είναι στροφή και πραγματική απομάκρυνση απ’  αυτές τις καταστροφικές σταλινικές αντιλήψεις;
Αναμφίβολα, η αναγνώριση του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού και η αποδοχή ότι ο χαρακτήρας της πάλης της ελληνικής εργατικής τάξης δεν μπορεί να είναι η «δημοκρατικότερη» διαχείριση του σάπιου κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος αλλά η σοσιαλιστική ανατροπή του, αποτελεί μια θετική αποδοχή των θεμελιωδών συμπερασμάτων του επαναστατικού μια μαρξισμού λενινισμού για τον μονοπωλιακό καπιταλισμό και ανταποκρίνεται στις ανάγκες που θέτει η οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα του αποσυντιθέμενης εκμεταλλευτικής κοινωνίας στη χώρα και στον κόσμο ολόκληρο.
Για τους κομμουνιστές, όμως, η πραγματική αξία αυτής της τοποθέτησης δεν περιορίζεται απλά στην αναγνώρισή της και την διακήρυξή της, αλλά και στην απαραίτητη υιοθέτηση και εφαρμογή της αντίστοιχης προλεταριακής πολιτικής του επαναστατικού μαρξισμού, που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της. Η «στροφή», λοιπόν, της ηγεσίας του ΚΚΕ δεν πρέπει να κρίνεται μόνο με την αναγνώριση της ανάγκης για την σοσιαλιστική κατεύθυνση της προλεταριακής πάλης αλλά και με το περιεχόμενο της πολιτικής που προτείνει η ίδια στις σημερινές συνθήκες για την ανάπτυξη και την νίκη αυτής της πάλης.
Η «Λαϊκή Συμμαχία» που προτείνεται από την ηγεσία του ΚΚΕ και το 19ο Συνέδριό του ως περιεχόμενο αυτής της πολιτικής, μέσα από την ασάφεια και την απροσδιοριστία της, το κεντρικό περιεχόμενό της έρχεται σε πλήρη και διαμετρική αντίθεση με τις διαπιστώσεις για την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής ανατροπής του καπιταλιστικού καθεστώτος. Με την πολιτική αυτή, όπως αναπτύσσεται μέσα από τις προσυνεδριακές θέσεις και την συζήτηση του 19ου Συνεδρίου, αντίθετη από την αναγκαία και απαραίτητη λενινιστική πολιτική του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, ο κορμός της πάλης για την σοσιαλιστική ανατροπή αφήνεται στην κοινοβουλευτική παρουσία και υποστήριξη του ΚΚΕ. Σύμφωνα με την αναπτυσσόμενη λογική της «Λαϊκής Συμμαχίας», η πάλη αυτή θα μπορεί να έχει αποτελέσματα μόνο στο βαθμό που οι εργάτες και οι εκμεταλλευόμενοι θα καταλάβουν ότι πρέπει να συσπειρωθούν και να ψηφίσουν το ΚΚΕ. Έτσι θα πραγματοποιηθεί η «Λαϊκή Συμμαχία». Η οποία περιγράφεται ως μια «κοινωνική συμμαχία», «φορείς» και «φύτρα» της οποίας παρουσιάζονται το ΠΑΜΕ, η ΠΑΣΕΒΕ, η ΠΑΣΥ, το ΜΑΣ, η ΟΓΕ, οι κινήσεις και οι συσπειρώσεις, δηλαδή,  που συσπειρώνονται γύρω από το ίδιο το ΚΚΕ!
Αυτή η «Λαϊκή Συμμαχία» που θα έχει και κάποια απροσδιόριστα «όργανα πάλης» (μερικά κείμενα που συμμετείχαν στον προσυνεδριακό διάλογο τα συσχέτισαν με  «Σοβιέτ») θα διεκδικήσει την «λαϊκή εξουσία» η οποία θα «συνιστά πολιτική και κυβερνητική λύση» και θα πάρει μέτρα «κοινωνικοποίησης». Και σε ποιο ακριβώς κράτος θα βασιστεί αυτή η «λαϊκή εξουσία»? Οι θέσεις του 19ου Συνεδρίου δεν βρήκαν χώρο για να αναφερθούν σε αυτό, αφήνοντας να εννοηθεί ότι όλη αυτή δουλειά για την σοσιαλιστική αλλαγή θα γίνει με τον υπάρχοντα αστικό κρατικό μηχανισμό που θα «κυβερνιέται» όμως από την κυβέρνηση της «λαϊκής εξουσίας». Νάτο ξανά το σταλινικό φάντασμα του «εκδημοκρατισμού» και της «πραγματικής» αστικής δημοκρατίας.
Στην ουσία, με την πολιτική της «Λαϊκής Συμμαχίας» που προτείνει η ηγεσία του ΚΚΕ, ακυρώνει ουσιαστικά τις σωστές διαπιστώσεις για την «αναγκαιότητα και την επικαιρότητα του σοσιαλισμού» και παραμένει προσκολλημένη στην ουσία της συμβιβαστικής «δημοκρατίστικης» μεταρρυθμιστικής πολιτικής του καπιταλισμού που ακολουθούσε πάντα (και που τώρα, στα λόγια, μετά βδελυγμίας  απορρίπτει), αλλάζοντας μόνο φραστικά τον τίτλο της.
Ταυτόχρονα, οι σωστές αναφορές του 19ου Συνεδρίου για την επικαιρότητα του σοσιαλισμού, αυτοακυρώνονται και από το γεγονός ότι η ηγεσία του ΚΚΕ στη θέση του σοσιαλισμού βάζει το εκφυλισμένο σταλινικό γραφειοκρατικό έκτρωμα που εκτόπισε την προλεταριακή σοβιετική δημοκρατία για χάρη του ενός γραφειοκρατικού αντεπαναστατικού καθεστώτος εξυπηρέτησης των προνομίων μιας γραφειοκρατικής κάστας που κατέρρευσε από το βάρος των εγκλημάτων της ενάντια στο σοβιετικό και το παγκόσμιο προλεταριάτο.
Απέναντι στις μανούβρες αυτές της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ και τους «δεξιούς» αντιπάλους της, (όλοι μαζί πιστοί θιασώτες των σταλινικών πολιτικών προσανατολισμών της 6ης Ολομέλειας του 1934), το βιβλίο του Π. Πουλιόπουλου διατηρεί πλήρως την επικαιρότητά του και συνεχίζει να δίνει την απάντηση του επαναστατικού μαρξισμού στο καίριο στρατηγικό δίλημμα «Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;»

Σταθάτος Χάρης

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το βιβλίο του Π. Πουλιόπουλου
«Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;»

Κατεβάστε εδώ όλο το βιβλίο σε PDF

Σχετικά άρθρα