Συνέδριο ΚΚΕ: Γιατί ξεχάστηκε η “Μεγάλη Αντεπίθεση”;

19ο Συνέδριο του ΚΚΕ

ΓΙΑΤΙ ΞΕΧΑΣΤΗΚΕ

Η «ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ»

ΤΟΥ 18ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ;

Στα τέλη του 2008, πριν από τέσσερα και πλέον χρόνια, όταν η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού ξαπλώνονταν ραγδαία από χώρα σε χώρα, η Κ.Ε του Κ.Κ.Ε, με τις προσυνεδριακές εισηγήσεις της, καθόριζε στο κόμμα το πολιτικό καθήκον να προχωρήσει αποφασιστικά προς ένα Συνέδριο μάχης, Συνέδριο «μιας μεγάλης συνολικής αντεπίθεσης». Με κεντρικό «αμετακίνητο στόχο την λαϊκή εξουσία-οικονομία.» Στόχο που αποτελεί την σύγχρονη επαναστατική στρατηγική, κατά την γνώμη των σταλινικών εθνικορεφορμιστών ηγετών του Κ.Κ.Ε.

Με ζηλευτή ομογνωμία, ηγεσία και σύνεδροι, συμφώνησαν και συναποφάσισαν, τότε, σαν ένας πειθαρχημένος στρατός, ότι είχε σημάνει η ώρα που το Κ.Κ.Ε, με όλες τις δυνάμεις του, όφειλε και μπορούσε να αναλάβει την επαναστατική αποστολή και τα καθήκοντα «μιας νέας μεγάλης συνολικής Αντεπίθεσης.»…

Διαβάστε την Συνέχεια…


 

19ο Συνέδριο του ΚΚΕ

ΓΙΑΤΙ ΞΕΧΑΣΤΗΚΕ

Η «ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ»

ΤΟΥ 18ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ;

 

«Συνέδριο Αντεπίθεσης»! Έτσι είχαν χαρακτηρίσει το 18ο Συνέδριο οι ηγέτες του ΚΚΕ και σύσσωμοι οι αντιπρόσωποι των οργανώσεών του. Ομόφωνα και πανηγυρικά!
Στα τέλη του 2008, πριν από τέσσερα και πλέον χρόνια, όταν η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού ξαπλώνονταν ραγδαία από χώρα σε χώρα, η Κ.Ε του Κ.Κ.Ε, με τις προσυνεδριακές εισηγήσεις της, καθόριζε στο κόμμα το πολιτικό καθήκον να προχωρήσει αποφασιστικά προς ένα Συνέδριο μάχης, Συνέδριο «μιας μεγάλης συνολικής αντεπίθεσης». Με κεντρικό «αμετακίνητο στόχο την λαϊκή εξουσία-οικονομία.» Στόχο που αποτελεί την σύγχρονη επαναστατική στρατηγική, κατά την γνώμη των σταλινικών εθνικορεφορμιστών ηγετών του Κ.Κ.Ε.
Αμέσως μετά ακολούθησαν οι καθιερωμένες  «συζητήσεις» πάνω στις εισηγήσεις. Χωρίς αντιεισηγήσεις, διαφωνίες η αντιρρήσεις. Με ακτίφ ορθόδοξης κατήχησης όπως πάντα. Και ανάδειξης των πιο πιστών και αφοσιωμένων στην επίσημη γραμμή της μονολιθικής ηγεσίας. Οπότε, το Φλεβάρη του 2009, οι «εκλεγμένοι» αντιπρόσωποι των κομματικών οργανώσεων, με τον ίδιο μονολιθισμό, επιβεβαίωσαν την ορθότητα των εισηγήσεων της σοφής Κεντρικής Επιτροπής και με μια καρδιά και μια γνώμη ανακήρυξαν το 18ο Συνέδριό τους σε «Συνέδριο Αντεπίθεσης»
Με ζηλευτή ομογνωμία, ηγεσία και σύνεδροι, συμφώνησαν και συναποφάσισαν, σαν ένας πειθαρχημένος στρατός, ότι είχε σημάνει η ώρα που το Κ.Κ.Ε, με όλες τις δυνάμεις του, όφειλε και μπορούσε να αναλάβει την επαναστατική αποστολή και τα καθήκοντα «μιας νέας μεγάλης συνολικής Αντεπίθεσης.» Για την απόκρουση της εντεινόμενης επίθεσης του ντόπιου και ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου. Για την διάλυση των αυταπατών που σπέρνουν οι δεξιοί και «αριστεροί» πράκτορες της καπιταλιστικής εξουσίας. Για την μαζικοποίηση και την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού και εργατικού κινήματος. Για την ισχυροποίηση του Κ.Κ.Ε, της Κ.Ν.Ε και του ΠΑΜΕ! Για την «λαϊκή συμμαχία» ενάντια στα μονοπώλια. Για να βαδίσει η εργατική τάξη και ο λαός στο δρόμο της «λαϊκής εξουσίας-οικονομίας».
Με άλλα λόγια, το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ (σύμφωνα με τις ομόφωνες αποφάσεις του) δεν ήταν ένα συνέδριο ρουτίνας. Αλλά, ήταν συνέδριο ετοιμασίας του κόμματος και των οπαδών του για αποφασιστικές μάχες, για μεγάλους ταξικούς αγώνες, σε όλα τα επίπεδα, στις συνθήκες της κρίσης και της λυσσασμένης επίθεσης του παρακμασμένου καπιταλισμού. Γι’ αυτό η Πολιτική του Απόφαση, μεταξύ πολλών άλλων, διακήρυττε τα εξής.
«Συνήλθε στην αίθουσα των συνεδρίων, στην έδρα της Κ.Ε του Κ.Κ.Ε στον Περισσό…το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ…μέσα σε κλίμα επαναστατικής αισιοδοξίας, υψηλής ευθύνης απέναντι στην εργατική τάξη και στον λαό μας, σφυρηλάτησης της ιδεολογικό-πολιτικής ενότητας, ωριμότητας και αποφασιστικότητας για ένα κόμμα πιο ισχυρό, ικανό να περάσει σε φάση μιας νέας αντεπίθεσης…»
Αξίζει, σίγουρα, να τονισθεί ιδιαίτερα ότι, στο συνέδριο αυτό, επικρατούσε κλίμα επαναστατικής αισιοδοξίας, υψηλής ευθύνης, ιδεολογικοπολιτικής ενότητας, ωριμότητας και αποφασιστικότητας. Υπήρχαν δηλαδή όλα εκείνα τα αναγκαία στοιχεία για τη πετυχημένη εκπλήρωση των στόχων και των σκοπών του κόμματος.
Γι’ αυτό και η πολιτική απόφαση αμέσως μετά έλεγε.
«Το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ καθορίζει ως αμετακίνητο και ξεκάθαρο στόχο όλου του Κόμματος το πέρασμα στην αντεπίθεση συνολικά σε όλα τα επίπεδα, με την ισχυροποίηση του ΚΚΕ, με ένα κόμμα σε πλήρη ετοιμότητα να ανταποκριθεί σε οποιεσδήποτε συνθήκες και στροφές της ταξικής πάλης…»
Αμετακίνητος και ξεκάθαρος στόχος, το πέρασμα στην αντεπίθεση συνολικά σε όλα τα επίπεδα….Ένα κόμμα σε πλήρη ετοιμότητα…
Αυτή ήταν η καρδιά της απόφασης του 18ου Συνεδρίου. Και γι’ αυτό οι διοργανωτές του το ονόμασαν Συνέδριο Αντεπίθεσης!
Η ίδια εύγλωττη απόφαση, συνεχίζει έτσι:
«Το Συνέδριο, εκτιμώντας την πορεία, συνολικά από το 1991 και ιδιαίτερα την τελευταία τετραετία, μετά το 17ο Συνέδριο, επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις των θέσεων της Κ.Ε του ΚΚΕ …»
Αποδείχθηκε λοιπόν η αρραγής ενότητα, η ωριμότητα και η επαναστατική αισιοδοξία. Σύσωμο το συνέδριο επιβεβαίωσε, την ορθότητα όλων των εκτιμήσεων και των θέσεων της αλάθητης και ομόγνωμης σταλινικής ηγεσίας του κόμματος!
Kαι ύστερα από την πανηγυρική αυτή επιβεβαίωση, διαβάζουμε τα ακόλουθα.
«Σήμερα, είναι ακόμα πιο αναγκαίο και επιτακτικό να κερδίζει έδαφος η αντίληψη ότι η πάλη για τα οξυμένα προβλήματα, η πάλη κατά των συνεπειών της κρίσης, η πάλη κατά των νέων αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων, πρέπει να εξελιχθεί σε πάλη κατά της εξουσίας των μονοπωλίων, των ιμπεριαλιστικών ενώσεων…» (Ντοκουμέντα – Πολιτική Απόφαση του 18ου Συνεδρίου του Κ.Κ.Ε, σελ. 81-112)
Απ’ όλα αυτά και από το σύνολο των θέσεων γίνεται καθαρό ότι την επομένη του 18ου Συνεδρίου (το τελευταίο δεκαήμερο του Φλεβάρη του 2009) το ΚΚΕ ήταν αποφασισμένο και πανέτοιμο να απαντήσει δυναμικά στην επίθεση του κεφαλαίου, «να περάσει σε φάση μιας νέας μεγάλης αντεπίθεσης», με προοπτική την «λαϊκή εξουσία».
Πέρασαν από τότε τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Και τι χρόνια! Τέσσερα χρόνια, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης που ταλανίζει τον παγκόσμιο καπιταλισμό και αναδεικνύει την παρακμή, την σήψη και την βαρβαρότητά του!
Τέσσερα χρόνια μεθοδευμένης, άγριας, λυσσασμένης επίθεσης του παρασιτικού κεφαλαίου ενάντια σε ολόκληρη την κοινωνία. Στραγγαλισμού και κατεδάφισης των εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων. Χρόνια κομματιασμένων, αμυντικών, ανοργάνωτων και άκαρπων αγώνων της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού. Χρόνια πρωτόγνωρης ανεργίας, φτώχειας και εξαθλίωσης. Χρόνια κατάρρευσης του σαπισμένου αστικού πολιτικού συστήματος. Απογύμνωσης της ψεύτικης καπιταλιστικής «δημοκρατίας». Διαρκούς ενίσχυσης της αστυνομικής τρομοκρατίας. Επανεμφάνισης της φασιστικής πανούκλας. Χρόνια αδιάκοπης δικαίωσης, καθημερινής επιβεβαίωσης, των επιστημονικών αναλύσεων και ιδεών του επαναστατικού μαρξισμού, για την επιτακτική αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής εργατικής επανάστασης, που θα βάλει τέλος σε όλα τα δεινά της κεφαλαιοκρατικής μισθοδουλείας!
Ωστόσο, κανείς δεν είδε ως τώρα να γίνεται πράξη η απόφαση του 18ου Συνεδρίου του Κ.Κ.Ε. Η «νέα μεγάλη αντεπίθεση», που είχε υποσχεθεί έμεινε στα χαρτιά! Η ωριμότητα και η αποφασιστικότητα του Κόμματος δεν επιβεβαιώθηκε. Ούτε και η επαναστατική αισιοδοξία. Ο αμετακίνητος και ξεκάθαρος στόχος όλου του Κόμματος δεν ξανακούστηκε. Η υψηλή ευθύνη απέναντι στην εργατική τάξη και τον λαό μας, αποδείχτηκε μια φράση χωρίς περιεχόμενο. Στην πραγματικότητα ολόκληρη η πολιτική απόφαση του “Συνεδρίου της Αντεπίθεσης” εγκαταλείφθηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας!
Γιατί άραγε έγινε αυτό; Για ποιούς λόγους το κομμουνιστικό κόμμα δεν μπόρεσε να κάνει πράξη την ομόφωνη Απόφαση του Συνεδρίου του; Έχει μήπως αυτό κάποια σχέση με την μεγάλη εκλογική καθίζηση του ΚΚΕ στις εκλογές του Ιούνη του 2012;
Στα ερωτήματα αυτά, μια πραγματική κομμουνιστική ηγεσία, θα είχε μόνη της απαντήσει έγκαιρα και πειστικά, χωρίς καμιά καθυστέρηση και συσκότιση.
Όμως, η σταλινο-ζαχαριαδική ηγεσία του Κ.Κ.Ε, προτίμησε και προτιμάει την σιωπή! Και ενώ παρουσίασε τις εισηγήσεις της για το 19ο συνέδριο, ξέχασε να πει οτιδήποτε για την ακύρωση της αποφασισμένης ολομέτωπης Αντεπίθεσης του 2009! Κι ούτε εξηγεί γιατί δεν επαναφέρει την πρόταση της Αντεπίθεσης στο τωρινό κομματικό Συνέδριο! Η ίδια αυτή ηγεσία λέει και ξαναλέει, σωστά, ότι η κρίση του καπιταλισμού συνεχίζεται και μπορεί να βαθύνει πιο πολύ. Μαζί συνεχίζεται και η ληστρική αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεση. Ποιός είναι λοιπόν ο λόγος που η Κ.Ε του Κ.Κ.Ε δεν προτείνει στο ερχόμενο Συνέδριο, του Απρίλη του 2013, να επικαιροποιήσει την Πολιτική Απόφαση του 18ου Συνεδρίου και να δρομολογήσει την άμεση υλοποίησή της;
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο η απαράδεχτη στάση που κρατάει η ηγεσία του. Το πιο σοβαρό ζήτημα είναι ότι σωπαίνουν ανεξήγητα και οι σύνεδροι του 18ου Συνεδρίου, που είχαν ψηφίσει την Απόφαση της Αντεπίθεσης. Και μαζί μ’ αυτούς, ούτε οι κομματικές οργανώσεις απαιτούν να μάθουν ποιοί και γιατί ακύρωσαν την πολιτική Απόφαση της Αντεπίθεσης. Αφήνοντας έτσι ανοιχτό το ενδεχόμενο να έχουν την ίδια τύχη και οι αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου.
Μετά απ’ όλα αυτά, κάθε νοήμων άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι το Κ.Κ.Ε πάσχει πολύ σοβαρά. Ότι απέχει πολύ από ένα πραγματικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Και γι’ αυτό δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα πολιτικά καθήκοντα που του καθορίζουν οι κοινωνικές ανάγκες στις συνθήκες της καπιταλιστικής παρακμής και σήψης.
Ένα αληθινά Κομμουνιστικό Κόμμα, ένα επαναστατικό Κόμμα της εργατικής πρωτοπορίας, για να προχωρήσει σε ένα Συνέδριο, εξετάζει πρώτα απ’ όλα αν εφαρμόστηκαν, σε πιο βαθμό και πως ακριβώς εφαρμόστηκαν οι αποφάσεις του προηγούμενου Συνεδρίου. Βγάζοντας έτσι τα αναγκαία μαθήματα και αποκομίζοντας πολύτιμη εμπειρία. Κάνει δηλαδή τον απολογισμό της δράσης του, για να ελέγξει την ορθότητα της πολιτικής και της ταχτικής του, να εξακριβώσει τις αδύνατες πλευρές του και τα λάθη του, να βρει τις ρίζες των λαθών του.
Αυτό έκαναν τα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς και η ίδια η Διεθνής όσο ήταν στη ζωή ο Ν. Λένιν. Ακολουθώντας την παράδοση και το παράδειγμα του ρώσικου μπολσεβίκικου κόμματος. Σχολαστικά, βασανιστικά, μελετούσαν τα διδάγματα της πολιτικής και της δράσης τους. Κι’ όταν έπρεπε δεν δίσταζαν τα μέλη τους να διαφωνήσουν και να εκφράσουν ελεύθερα, ως πολιτική τάση, τις απόψεις και την κριτική τους, γραφτά και υπεύθυνα, με λεπτομερή, συγκεκριμένα ντοκουμέντα, (εισηγήσεις-αντιεισηγήσειςς) όπως επέμενε πάντοτε ο Λένιν.
Η σταλινική ηγεσία του Κ.Κ.Ε, με τις νέες θέσεις της για το 19ο Συνέδριο, περνάει το σοβαρότερο αυτό ζήτημα του απολογισμού δράσης, με τρόπο πλάγιο, ξώφαλτσο, κουτοπόνηρο. Χωρίς να αναφέρει καθόλου τις θέσεις και αποφάσεις του 18ου Συνεδρίου. Και επομένως, δίχως να εξετάζει αν εκείνες οι αποφάσεις, (που η ίδια είχε εισηγηθεί), εφαρμόστηκαν η όχι και γιατί. Η ηγεσία αυτή καταφεύγει σε μια γενικόλογη περιγραφή (ένα αναμάσημα) των «κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών συνθηκών που διαμορφώθηκαν» στο διάστημα των τεσσάρων χρόνων. Και μέσα απ’ αυτό το ρεπορτάζ επιχειρεί, με αόριστες αναφορές, να προβάλει, αλλά και να δικαιολογήσει, τις αναποτελεσματικές προσπάθειες του Κ.Κ.Ε, της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ!
Ακολουθώντας πιστά την σταλινική παράδοση, οι γραφειοκράτες του Περισσού, με την μέθοδο της παραποίησης και παραπλάνησης, προσπαθούν να αποδώσουν την χρεοκοπία της πολιτικής τους στην εργατική τάξη και στον εκμεταλλευόμενο λαό!
Σαν να μην ήταν οι ίδιοι που έγραψαν τις φημισμένες θέσεις του 18ου Συνεδρίου, πριν τέσσερα χρόνια. Λες και δεν γνώριζαν τότε την κοινωνική πραγματικότητα που επικρατούσε, έρχονται τώρα, με τις θέσεις για το 19ο Συνέδριο, για να υποστηρίξουν ότι:
«Η εκδήλωση (!) παρατεταμένης απόλυτης εξαθλίωσης επήλθε, αφού είχε προηγηθεί στην Ελλάδα, όπως σε άλλα καπιταλιστικά κράτη, μια παρατεταμένη περίοδος εξαγοράς και ενσωμάτωσης, που είχε σαν αποτέλεσμα την σταδιακά εξελισσόμενη υποχώρηση και αποδιοργάνωση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, την απομαζικοποίησή του, το χρόνιο συμβιβασμό με τον εκφυλισμό στις ανώτερες δομές του και την ανοχή των συνδικαλισμένων απέναντι στις εργοδοτικές – κυβερνητικές- φιλοευρωενωσιακές ηγεσίες τους…»(!!)
Και λίγο πιο κάτω προσθέτουν.
«Το εργατικό κίνημα δεν ήταν προετοιμασμένο να αντεπιτεθεί στις νέες συνθήκες, ανάλογα με το μέγεθος της επίθεσης που δέχτηκε…»(!!) Ούτε λίγο, ούτε πολύ, είναι το εργατικό κίνημα που φταίει για τη εγκατάλειψη της απόφασης του ΚΚΕ να περάσει στην Αντεπίθεση. Γιατί δεν ήταν προετοιμασμένο το κίνημα της εργατικής τάξης να αντεπιτεθεί!!
Πρωτότυπη και εκπληκτική «μαρξιστική» επιστημονική ανακάλυψη, στ’ αλήθεια, που αναιρείται όμως από τους ίδιους στις επόμενες αντιφατικές σελίδες της εισήγησής τους!
Αλλά θα περιοριστούμε εδώ σε ένα μονάχα ερώτημα: Αν όσα ανακάλυψαν και υποστηρίζουν τώρα είναι σωστά, αν πράγματι το εργατικό κίνημα δεν ήταν προετοιμασμένο να αντεπιτεθεί, τότε που στήριζε, η σοφή ηγεσία του ΚΚΕ, την επαναστατική αισιοδοξία της και την εισήγησή της στο 18ο Συνέδριο για την νέα μεγάλη, συνολική αντεπίθεση, με προοπτική την «λαϊκή εξουσία»;
Οι τίμιοι αγωνιστές του ΚΚΕ, που πληρώνουν τα σπασμένα, θάπρεπε να αξιώσουν μια καθαρή απάντηση στο κρίσιμο αυτό ερώτημα. Η πάλη για το σωστό πολιτικό προσανατολισμό είναι καθήκον του κάθε επαναστάτη. Η εγκατάλειψη της απόφασης του 18ου Συνεδρίου και η τωρινή σιωπή της σταλινικής ηγεσίας για την αναγκαία εργατική και λαϊκή αντεπίθεση, δείχνει καθαρά το μέγεθος της πολιτικής χρεωκοπίας της γραφειοκρατικής, καιροσκοπικής, δήθεν «κομμουνιστικής», αυτής ηγεσίας.

Δ. Γιώτης
(Κίνηση Εργατικής Δημοκρατίας)
Φλεβάρης 2013

Σχετικά άρθρα