Για τον επανεξοπλισμό του μπολσεβίκικου κόμματος το 1917 (2)
ΚΕΦΑΛΑΙΟ XVI
(Από το βιβλίου του Λ. Τρότσκι
“Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης)
Πώς εξηγείται λοιπόν η εξαιρετική απομόνωση του Λένιν στις αρχές του Απρίλη; Πως μπόρεσε γενικά να δημιουργηθεί μία τέτοια κατάσταση και πώς επιτεύχθηκε ο επανεξοπλισμός των στελεχών του μπολσεβικισμού;
Από το 1905, το μπολσεβίκικο κόμμα πάλευε ενάντια στην αυταρχία με το σύνθημα της «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και των χωρικών». Αυτό το σύνθημα, καθώς και η θεωρητική επιχειρηματολογία του, οφείλονταν στο Λένιν. Σ’ αντίθεση με τους μενσεβίκους, που ο θεωρητικός τους Πλεχάνοβ καταπολεμούσε αδυσώπητα τη «σφαλερή ιδέα ότι μπορούσε να επιτελεστεί επανάσταση χωρίς την αστική τάξη» — ο Λένιν είχε τη γνώμη ότι η ρωσική μπουρζουαζία είταν ήδη ανίκανη να κατευθύνει την ίδια την επανάσταση της. Μόνο το προλεταριάτο και η αγροτιά σε στενή συμμαχία μπορούσαν να φέρουν ως το τέρμα τη δημοκρατική επανάσταση ενάντια στη μοναρχία και τους γαιοκτήμονες. Με τη νίκη αυτής της συμμαχίας θα εγκαθιδρύονταν, κατά το Λένιν, μία δημοκρατική δικτατορία, που όχι μόνο δεν ταυτιζόταν με τη δικτατορία του προλεταριάτου, μα, το εναντίο, αντιτασσόταν σ’ αυτή, γιατί καθόριζε για καθήκον όχι την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας, ούτε ακόμα και τη δημιουργία μεταβατικών μορφών προς μία τέτοια κοινωνία, μα μόνο το ανελέητο καθάρισμα της κόπρου του Αυγείου του μεσαιωνισμού…
Διαβάστε την Συνέχεια…