«ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» ή ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ;

«ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»

ή

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ;

…Με αφετηρία την ληστρική επίθεση του μαύρου καπιταλιστικού μετώπου, την κρίση και το σάπισμα του παρακμασμένου παγκόσμιου καπιταλισμού, οι αληθινοί κομμουνιστές πρέπει να προτείνουν σταθερά και τίμια, το ταξικό μέτωπο όλων των δυνάμεων του εργατικού στρατοπέδου, το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης. Για την αποτελεσματική απόκρουση της ληστρικής επίθεσης. Για την ακύρωση των τοκογλυφικών συμβάσεων και μνημονίων. Για την μονομερή διαγραφή ολόκληρου του χρέους. Για το τσάκισμα της φασιστικής απειλής. Για την επανακατάκτηση και την διεύρυνση όλων των ψαλιδισμένων  και καταργημένων δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και του λαού…

…Μονάχα μ΄ αυτή την εργατική ενωτική πολιτική και τακτική του Ενιαίου Ταξικού Μετώπου Πάλης, οι κομμουνιστές μπορούνε να ξεμασκαρέψουν στα μάτια ολόκληρου του λαού τους κατεργαραίους ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, αυτούς τους «αριστερούς» στυλοβάτες της σαπισμένης καπιταλιστικής εξουσίας, και το πόσο κάλπικο αστικό σύνθημα είναι το σύνθημά τους για «Κυβέρνηση της Αριστεράς», που  προωθούνε για να παγιδέψουν τις εργατικές μάζες ενώ ετοιμάζονται να διαχειριστούν την κεφαλαιοκρατική εξουσία…Και μόνο έτσι, η Κομμουνιστική Αριστερά, θα μπορέσει εύκολα να πείσει την εργατική τάξη και το λαό για την ανάγκη να παλέψουν για να επιβάλλουν την ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ και να βαδίσουν στον δρόμο του σοσιαλισμού – κομμουνισμού, για την κατάργηση της καπιταλιστικής μισθοδουλείας.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο…

 


 

«ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»


ή


ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ;

 

Τα αποτελέσματα των περσινών εκλογών

Με το γνωστό παεαπλανητικό σύνθημα «Κυβέρνηση της Αριστεράς» και με την επίμονη μα αόριστη πρόταση συνεργασίας όλων των αριστερών κομμάτων και σχηματισμών, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ κατόρθωσε στις περσινές βουλευτικές εκλογές (Μάη και Ιούνη) να αναδειχτεί σε δεύτερο κόμμα της Βουλής και να πάρει την θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αποσπώντας ένα σημαντικό τμήμα της εξαγριωμένης εκλογικής βάσης του ψευτοσοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ, αλλά και τους μισούς περίπου ψηφοφόρους του ΚΚΕ και των άλλων μικρότερων συνδυασμών του χώρου της κομμουνιστικής αριστεράς!
Με άλλα λόγια, στις συνθήκες της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και του έντονου κοινωνικού αναβρασμού, ένα μεγάλο μέρος των ζωντανών δυνάμεων της κοινωνίας και κυρίως εργατοϋπαλληλικά και φτωχά λαϊκά στρώματα, όχι μόνο απέρριψαν τους συνδυασμούς της κομμουνιστικής αριστεράς, αλλά εκδήλωσαν την συμφωνία τους με την προεκλογική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για «συνεργασία όλων των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς» σ΄ ένα Μέτωπο ριζοσπαστικής απόκρουσης της ληστρικής επίθεσης του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου. Ψήφισαν υπέρ του Ενιαίου Μετώπου όλων των εκμεταλλευόμενων, με την προοπτική μιας «Κυβέρνησης της Αριστεράς» ελπίζοντας να ανταποκρίνεται στις δικές τους ανάγκες και διεκδικήσεις, μέσα στα όρια μιας «εκδημοκρατισμένης» της ιμπεριαλιστικής «Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Τούτη τη φορά, τα πράγματα ήταν φανερά και θα λέγαμε ξεκάθαρα. Όχι πλέον με κάποιες αμφίβολες σφυγμομετρήσεις. Αλλά με τα αποτελέσματα δύο απανωτών εκλογικών αναμετρήσεων, αναδείχτηκε καθαρά ένας νέος συσχετισμός αντίπαλων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, μια νέα κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα ταξικής πόλωσης και αναμέτρησης, μα με έντονα στοιχεία πολιτικής σύγχυσης. Από την μια, το αστικό πολιτικό στρατόπεδο, κομματιασμένο και εξασθενημένο, και από την άλλη, ένα ρεύμα εργατολαϊκής και αντικαπιταλιστικής συσπείρωσης, που, με την ψήφο του στο ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε έντονα την θέλησή του για την ενιαιομετωπική συνεργασία όλων των κομμάτων και των σχηματισμών της αριστεράς ενάντια στη βάρβαρη καπιταλιστική επίθεση και το σαπισμένο πολιτικό σύστημα της αστικής ψευτοδημοκρατίας, μα χωρίς ρήξη με το ιμπεριαλιστικό κέντρο, το διευθυντήριο της ολιγαρχικής λυκοσυμμαχίας!!!

 

Το μήνυμα των εκλογών και η Κομμουνιστική Αριστερά

Έγινε έτσι ολοφάνερο ότι οι εργάτες και ο εκμεταλλευόμενος λαός συνολικά δεν πείθονται από την πολιτική που ακολουθεί η λεγόμενη κομμουνιστική αριστερά. Και βλέπουν την διάσπαση του κινήματος της Αριστεράς ως ένα σοβαρό εμπόδιο στην πάλη τους. Και ασφαλώς δεν έχουν άδικο. Γι΄ αυτό και για να πιέσουν τις ηγεσίες που απορρίπτουν τις προτάσεις για συνεργασία και κοινή δράση, τα πιο ανήσυχα και προβληματισμένα στρώματα, έδωσαν μαζικά την ψήφο τους στην «ενωτική» πολιτική προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ. Ελπίζοντας βέβαια ότι οι ηγεσίες, που εμφανίζονται ως κομμουνιστικές, θα ανταποκριθούν στο μήνυμά τους για μια μετεκλογική συμφωνία συνεργασίας.
Την επόμενη των εκλογών της 17 του Ιούνη, επομένως, όχι μόνο οι ηγέτες του ΚΚΕ, που έχασε τη μισή εκλογική του δύναμη, αλλά και όλων των άλλων αριστερών κομμάτων και οργανώσεων, οι ηγέτες, όφειλαν, πριν απ΄ όλα, να αφουγκραστούν και να σεβαστούν το μήνυμα των εκλογέων. Και να ανοίξουν μια πλατιά δημοκρατική δημόσια συζήτηση, πάνω στο κρίσιμο ζήτημα της συνεργασίας και της αόριστης πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για κυβέρνηση της Αριστεράς. Έτσι ώστε, όλες οι πλευρές να εξηγήσουν τις απόψεις τους και να παρουσιάσουν τις προτάσεις τους, στο πλαίσιο της νέας πολιτικής πραγματικότητας.
Πιο συγκεκριμένα, στο φως των εκλογικών αποτελεσμάτων, πρώτη η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όφειλε και οφείλει, ως νικήτρια, να πάρει την πολιτική ευθύνη και να καλέσει επίσημα όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς, (μαζί και του εργατικού κινήματος τις οργανώσεις), σε μια δημόσια ανοιχτή συζήτηση. Παρουσιάζοντας με σαφή και ειλικρινή τρόπο τις προτάσεις της για τον χαρακτήρα της συνεργασίας στη νέα μετεκλογική πραγματικότητα. Και ιδιαίτερα να εξηγήσει τι ακριβώς εννοεί με το σύνθημα «Κυβέρνηση της Αριστεράς». Κυβέρνηση συνεργασίας με ποια αριστερά, με ποιον σκοπό και με ποιο πρόγραμμα; Πως μπορεί να ξεπεραστούν οι μεγάλες διαφορές που χωρίζουν, ως τώρα, το κίνημα της αριστεράς; Είναι δυνατό να διαχειριστεί η Αριστερά την καπιταλιστική κρίση προς όφελος του λαού;
Από την άλλη πλευρά, οι ηγέτες του ΚΚΕ και των άλλων σχηματισμών, είχαν και έχουν την πολιτική υποχρέωση, απέναντι στο λαό, να απαιτήσουν, ή να προκαλέσουν, αυτή τη συζήτηση. Για να εξηγήσουν για ποιους λόγους απορρίπτουν κάθε ιδέα για συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί δεν καταθέτουν οι ίδιοι ένα δικό τους πλαίσιο κοινής δράσης όλων των δυνάμεων της αριστεράς και του εργατικού κινήματος για την απόκρουση της ληστρικής καπιταλιστικής επίθεσης; Και τι προτείνουν στο ζήτημα της κυβέρνησης; Για ποια κυβέρνηση πρέπει να παλέψει το εργατικό κίνημα και οι κομμουνιστές;

Οι επικίνδυνες αυταπάτες

Για εμάς, είναι βέβαια παραπάνω από φανερό, ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ (στο σύνολό της) καλλιεργεί γνωστές χρεοκοπημένες αυταπάτες. Που τις έχει ακριβοπληρώσει το παγκόσμιο εργατικό και λαϊκό κίνημα, οι εκμεταλλευόμενοι όλης της γης. Η κρίση και το σάπισμα του παγκόσμιου καπιταλισμού, δεν αφήνουν τώρα πια καμία αμφιβολία ότι το παρακμασμένο αυτό σύστημα της μισθοδουλείας δεν παίρνει πλέον κανένα μερεμέτισμα. Δεν αναστυλώνεται και δεν εκδημοκρατίζεται. Πουθενά στο κόσμο δεν βρέθηκε, ούτε και θα βρεθεί κάποιο φάρμακο σωτηρίας του. Ούτε στη Βραζιλία, ούτε και στην Αργεντινή, έχει ανακαλυφθεί κάποια θαυματουργή συνταγή για μια κυβέρνηση της αριστεράς που να μπορεί να βγάλει την κοινωνία από το βάλτο του καπιταλισμού, δίχως να γκρεμίσει συθέμελα το απάνθρωπο αυτό σύστημα της εκμετάλλευσης, δίχως να συγκρουστεί με την καπιταλιστική δικτατορία, την ψεύτικη και σαπισμένη “αστική δημοκρατία”.
Το ζήτημα όμως δεν είναι τι πιστεύουμε εμείς, ή ποια γνώμη εκφράζει η ηγεσία του ΚΚΕ και των άλλων σχηματισμών της αριστεράς, για την πολιτική των καταστροφικών αυταπατών που προωθεί η ηγεσία και οι διάφορες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.

Το ζήτημα είναι τι μας λέει η πραγματικότητα, πως σκέφτεται και πως αντιδράει η εργατική τάξη και η κοινωνία. Τι δείχνει η θεαματική εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ; Που οφείλεται και τι σημαίνει η μαζική αποχή, και η ξαφνική εκλογική άνοδος του ναζιστικού φασισμού, από την άλλη;
Σημασία, επομένως, έχει τι μας δείχνουν οι κοινωνικές εξελίξεις, τι λένε τα γεγονότα. Και τα γεγονότα βεβαιώνουν ότι όλες οι τάσεις της αριστεράς (και ιδιαίτερα οι τάσεις της κομμουνιστικής αριστεράς) πρέπει να πάρουν πολύ σοβαρά υπ΄ όψη τους το μήνυμα των εκλογών της 17 Ιούνη, να επανεκτιμήσουν προσεκτικά την πολιτική τους και να επανακαθορίσουν την τακτική και τα συνθήματά τους.

Ο σεχταρισμός της ηγεσίας του ΚΚΕ ενισχύει τους δημαγωγούς του ΣΥΡΙΖΑ

Το καθοριστικό, το σημαντικό ζήτημα είναι το ότι οι ολέθριες αυταπάτες που καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν πέραση, βρίσκουν, δυστυχώς, πρόσφορο έδαφος, έχουν απήχηση σ΄ ένα μεγάλο μέρος εργαζόμενων και εκμεταλλευόμενου λαού. Και μπορεί τελικά να οδηγήσουν, οι αυταπάτες αυτές, σε συμφορά ολόκληρο το λαό της χώρας. Όπως το προμηνύει σαφέστατα η απειλητική παρουσία του ναζιστικού τέρατος.
Τις επικίνδυνες αυτές αυταπάτες, λοιπόν, έχει υποχρέωση, η ηγεσία του ΚΚΕ και όλης της κομμουνιστικής αριστεράς, να τις αποκαλύψει και να τις καταπολεμήσει εξουθενωτικά. Όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει με την ως τώρα σεχταριστική πολιτική και τακτική των καταγγελιών και της στείρας άρνησης απέναντι σε κάθε ιδέα και πρόταση συνεργασίας, με τον γνωστό γραφειοκρατικό τελεσιγραφισμό, την κινδυνολογία, την λαϊκίστικη μελλοντολογία και τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις.
Όπως το είπαμε ήδη, τα εκλογικά αποτελέσματα του Μάη – Ιούνη, έδειξαν ξεκάθαρα ότι ο σεχταριστικός τελεσιγραφισμός της ηγεσίας του ΚΚΕ, ενώ μεγάλωσε την απογοήτευση και την αποχή έστειλε και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες οπαδούς του στους δημαγωγούς του ΣΥΡΙΖΑ, στους κήρυκες μιας «κυβέρνησης της αριστεράς» που θα αναλάβει, λέει, να γιατρέψει τον γερασμένο ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό από τις αθεράπευτες χρόνιες πληγές του. Η συνέχιση αυτής της ίδιας χρεοκοπημένης σεχταριστικής πολιτικής και τακτικής (που δυνάμωσε αντί να αποδυναμώσει τον ΣΥΡΙΖΑ της αστικής αριστεράς) είναι απολύτως σίγουρο ότι δεν μπορεί να βοηθήσει τις ανήσυχες εργατικές και λαϊκές μάζες να απαλλαγούνε, το γρηγορότερο, από τις καταστροφικές αυταπάτες που σπέρνουν οι «ριζοσπάστες» δημαγωγοί της καθεστωτικής αυτής αριστεράς.

 

Η νέα κυβέρνηση του Μαύρου Μετώπου και το 3ο ληστρικό μνημόνιο

Άλλωστε, όλες οι πολιτικές εξελίξεις που σημειώθηκαν μετά τις εκλογές του Ιούνη, ιδιαίτερα ο ανεμπόδιστος σχηματισμός της νέας κυβέρνησης του μαύρου μετώπου και η κοινοβουλευτική επικύρωση του τρίτου ληστρικού μνημονίου, φώτισαν ακόμα περισσότερο τη ζοφερή πολιτική πραγματικότητα και μεγάλωσαν κι άλλο την σύγχυση, την αβεβαιότητα και την απογοήτευση στις γραμμές των εργατών και του λαού. Καθώς αποκαλύφθηκε πιο καθαρά ο αδιέξοδος καιροσκοπικός χαρακτήρας της πολιτικής των ηγετών του ΚΚΕ και όλης σχεδόν της κομμουνιστικής αριστεράς. Μιας πολιτικής και τακτικής που συνεχίζει να περιφρονεί τη σκέψη, τη σύγχυση, τη θέληση και τις αυταπάτες των εργατικών και των άλλων εκμεταλλευόμενων λαϊκών μαζών. Αυτής της ανυπόληπτης ηγεσίας που αδιάκοπα αναμασάει, ιεραποστολικά, κάποιες γενικόλογες αλήθειες, χωρίς όμως να παρουσιάζει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο άμεσης κοινής δράσης όλων των εκμεταλλευόμενων για την απόκρουση της επίθεσης του κεφαλαίου και της απειλής του φασισμού.
Με την σεχταριστική αυτή πολιτική και ταχτική τους, οι ηγέτες του ΚΚΕ και του μεγαλύτερου μέρους της υπόλοιπης κομμουνιστικής αριστεράς, έθρεψαν και θρέφουν ακόμα πιο πολύ τώρα τον ρεφορμιστικό καιροσκοπισμό και την δημαγωγία των ηγετών του ΣΥΡΙΖΑ, Που από την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης πλέον, μπορούν πιο άνετα να σπέρνουν ελπίδες και αυταπάτες, συνεχίζοντας να μιλάνε με τον ίδιο αόριστο τρόπο για μια  «κυβέρνηση της αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ»

Ομολογούν την αποτυχία του ενω συνεχίζουν την αποτυχημένη πολιτική τους

Κι όμως, η ηγεσία του ΚΚΕ, δεν βλέπει και δεν αναγνωρίζει τις δικές της ευθύνες για τις οδυνηρές κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις που συντελούνται στη χώρα αυτή. Με τα προσυνεδριακά ντοκουμέντα που πρόσφατα κυκλοφόρησε, βρίσκεται η ίδια στην ανάγκη να διαπιστώσει: «Το εργατικό κίνημα δεν ήταν προετοιμασμένο να αντεπιτεθεί στις νέες συνθήκες, ανάλογα με το μέγεθος της επίθεσης που δέχτηκε» (Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο σελ, 16).
Πράγματι, αυτή είναι δυστυχώς η αλήθεια. Το εργατικό μας κίνημα βρέθηκε απροετοίμαστο μα και διασπασμένο, αποδιοργανωμένο και αποπροσανατολισμένο μπροστά στην άγρια καπιταλιστική επίθεση. Αλλά αυτή η οδυνηρή διαπίστωση θάπρεπε να συνοδεύεται και από την σκληρή ομολογία της πλήρους αποτυχίας της πολιτικής και της τακτικής που ακολούθησε η ηγεσία του ΚΚΕ στην διάρκεια των δεκαετιών της μεταπολίτευσης! Μια μακρόχρονη πολιτική αποτυχία επίδρασης στην εργατική τάξη και το κίνημά της, γεγονός που δεν είναι βέβαια καθόλου άσχετο από το μεγάλο εκλογικό στραπάτσο του Ιούνη του 2012.
Ωστόσο, οι ηγέτες του ΚΚΕ, παρά την πλούσια επαναστατική φρασεολογία τους, αποδείχνονται και πάλι ανίκανοι να παραδεχτούνε την αλήθεια και να αλλάξουν την αποτυχημένη πολιτική τους. Πεπεισμένοι ότι για όλα φταίει ο κόσμος που δεν τους καταλαβαίνει και δεν τους ακολουθεί στο δρόμο ης αντιιμπεριαλίστικης «λαϊκής εξουσίας» τους.
Στο μεταξύ, το μαύρο μέτωπο της κεφαλαιοκρατίας, η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ –  ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ και η τρόικα της ΕΕ-ΔΝΤ, προωθεί σταθερά τα αντιδραστικά του σχέδια, κατεδαφίζοντας συστηματικά κάθε εργατική κατάκτηση.
Παράλληλα, οι δημαγωγοί ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, με την άνεσή τους, εμφανίζονται ως οι εκπρόσωποι της προσγειωμένης, της συνετής, υπεύθυνης, σύγχρονης και ισχυρής «ριζοσπαστικής» αριστεράς. Που ψάχνει, όμως, στη Λατινική Αμερική και σ΄ όλο τον κόσμο, να βρει το πρότυπο, το κατάλληλο «αντινεοφιλελεύθερο» μοντέλο πολιτικής, για την έξοδο του ελληνικού και του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού από τον βάλτο της θανάσιμης κρίσης και σήψης! Και την ίδια στιγμή, οι μαθητευόμενοι αυτοί μάγοι του ΣΥΡΙΖΑ, επαναλαμβάνουν ότι εργάζονται για μια «ριζοσπαστική» «αντινεοφιλελεύθερη» «κυβέρνηση της αριστεράς»!! Για να επαναθεμελιώσει, καθώς δηλώνει ο αρχηγός της, την κεφαλαιοκρατική «δημοκρατία» πάνω σε «υγιείς παραγωγικές βάσεις» εκμετάλλευσης των πολλών από τους λίγους. Για να κρατήσει στην ζωή τον ετοιμοθάνατο καπιταλισμό.

Η πρόταση των αληθινών κομμουνιστών: Το ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ

Απέναντι σ΄ αυτούς τους λαοπλάνους ηγέτες της καθεστωτικής αριστεράς, η κομμουνιστική αριστερά, οι ηγέτες ενός αληθινού κομμουνιστικού κόμματος, είχαν και έχουν να αντιτάξουν δοκιμασμένα και αποτελεσματικά πολιτικά όπλα. Έχουν τα τίμια όπλα της εργατικής ταξικής πολιτικής του επαναστατικού μαρξισμού. Φτάνει να θέλουν, να μην φοβούνται και να ξέρουν να τα χειρίζονται σωστά τα όπλα αυτά, οι ηγέτες του κομμουνιστικού κινήματος.
Οι αληθινοί κομμουνιστές ηγέτες, πρώτα απ΄ όλα, δεν αρνούνται να συζητήσουν και δεν αποφεύγουν προτάσεις για την «συνεργασία όλων των δυνάμεων της αριστεράς», από τα «επάνω και από τα κάτω» όπως ο Λένιν τόλεγε. Αντίθετα, μάλιστα, είναι πρώτοι οι κομμουνιστές, οι επαναστάτες μαρξιστές, που προτείνουν επίμονα την σύμπραξη, την ταξική συμμαχία, όλων των τάσεων και των δυνάμεων του εργατικού κινήματος και της αριστεράς πάνω σε μια δημόσια, φανερή, συμφωνία κοινής μαζικής δράσης, με ξεκάθαρους στόχους και δίχως να πάψουν, ούτε στιγμή, να στιγματίζουν και να αντιπαλεύουν την καλλιέργεια οποιονδήποτε αυταπατών και, βέβαια, χωρίς κανένα περιορισμό στην ανεξάρτητη δράση και την ελεύθερη έκφραση και δράση όλων των κομμάτων και των οργανώσεων του ενιαίου μετώπου.
Με αφετηρία την ληστρική επίθεση του μαύρου καπιταλιστικού μετώπου, την συνεχιζόμενη κρίση και το σάπισμα του παρακμασμένου παγκόσμιου καπιταλισμού, οι αληθινοί κομμουνιστές προτείνουν σταθερά και τίμια, το ταξικό μέτωπο όλων των δυνάμεων του εργατικού στρατοπέδου, το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης. Ολόκληρη η κομμουνιστική αριστερά θάπρεπε να παλεύει για Γενικές Συνελεύσεις όλων των εργαζόμενων και για ένα ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ που θα επεξεργαστεί ένα σχέδιο ταξικής πάλης με βάση τα προβλήματα που προκαλεί η επίθεση του κεφαλαίου. Για την αποτελεσματική απόκρουση της ληστρικής επίθεσης. Για την ακύρωση των τοκογλυφικών συμβάσεων και μνημονίων. Για την μονομερή διαγραφή ολόκληρου του χρέους. Για το τσάκισμα της φασιστικής απειλής. Για την επανακατάκτηση και την διεύρυνση όλων των ψαλιδισμένων  και καταργημένων δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και του λαού. Για να αποφασίζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι για τους στόχους και την πορεία του αγώνα τους.
Πάνω σ΄ αυτή την ξάστερη εργατική βάση, οι ηγέτες του ΚΚΕ και όλες οι τάσεις της κομμουνιστικής αριστεράς, θάπρεπε να καλούνε αδιάκοπα τους κατεργαραίους ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ σε κοινό μαζικό ταξικό αγώνα. Αποκαλύπτοντας, έτσι, έμπρακτα την δολιότητα των δήθεν ενωτικών προτάσεών τους και το αστικό, αναστηλωτικό περιεχόμενο ολόκληρης της πολιτικής που πλασάρουν με μαεστρία αυτοί οι ηγέτες και οι διάφορες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.

Η αστική αριστερά φοβάται και απορρίπτει το ενιαίο ταξικό μέτωπο των εργατών

Οι ηγέτες της αστικής αριστεράς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης μιλάνε γενικά και αόριστα για την “ενότητα” ή για την “συνεργασία της αριστεράς”. Προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να φαίνονται ενωτικοί και να κρύβουν το γεγονός ότι η αστική αριστερά (τα αριστερά υποστυλώματα της αστικής εξουσίας) δεν είναι καθόλου το ίδιο πράγμα με την εργατική αριστερά (την κομμουνιστική αριστερά) που αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των εργατών και του εκμεταλλευόμεου λαού.

Η δολιότητα, ο κάλπικος χαρακτήρας, της δήθεν ενωτικής πολιτικής των δημαγωγών ηγετών της αστικής αριστεράς, αποκαλύπτεται με τον πιο καθαρό τρόπο από την αρνητική στάση που κρατάνε απέναντι στην πρόταση των κομμουνιστών για την δημιουργία του Ενιαίου Ταξικού Μετώπου Ταξικής Πάλης. Γιατί ξέρουν καλά ότι η οργανωμένη ταξική πάλη των ενωμένων εργατών και του λαού δεν συμβιβάζεται με τις δικές τους απελπισμένες προσπάθειες αναστύλωσης και σωτηρίας του παρακμασμένου καπιταλισμού.

Γι΄ αυτό και αφευρίσκουν κάθε φορά διάφορα προσχήματα για να δικαιολογήσουν την άρνησή τους να δεχτούν και να συμμετάσχουν στην πάλη για την δημιουργία του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου. Κι αν χρειαστεί πολεμάνε λυσασμένα ενάντια σ΄ αυτή την πρόταση των κομμουνιστών.

Η βέβαιη άρνηση των ηγετών του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ (αυτών των αριστερών στηριγμάτων της καπιταλιστικής εξουσίας) να συμπράξουν στην δημιουργία της ταξικής Εργατικής Συμμαχίας θα δείξει στην πράξη ποιοι είναι οι διασπαστές του εργατικού κινήματος και της αριστεράς. Ποιοι και γιατί δεν θέλουν να παλέψουν στα αλήθεια για τα εργατικά και τα λαϊκά συμφέροντα. Και είναι ακριβώς αυτή η βέβαιη άρνησή τους να δεχτούν να συμμετάσχουν σ΄ έναν οργανωμένο σοβαρό αγώνα μαζικής εργατικής και λαϊκής ταξικής αντεπίθεσης, που θα αφυπνίσει τους παραπλανημένους οπαδούς τους και θα τους προσανατολίσει στην κομμουνιστική, την προλεταριακή επαναστατική αριστερά.

ΟΧΙ στην αστική κυβέρνηση της Αριστεράς. Αγώνα για κυβέρνηση Εργατών και Φτωχών αγροτών

Μονάχα μ΄ αυτή την εργατική ενωτική πολιτική και τακτική του Ενιαίου Ταξικού Μετώπου Πάλης, οι κομμουνιστές μπορούνε να ξεμασκαρέψουν στα μάτια ολόκληρου του λαού τους «αριστερούς» στυλοβάτες της σαπισμένης καπιταλιστικής εξουσίας. Και να αποδείξουν χειροπιαστά πόσο κάλπικο αστικό σύνθημα είναι το σύνθημα για «Κυβέρνηση της Αριστεράς», που αυτοί προωθούνε για να παγιδέψουν τις εργατικές μάζες που αποστρέφονται τα αστικά κόμματα. Να κάνουν, δηλαδή, οι κομμουνιστές, εντελώς φανερό, στο λαό (με τις προτάσεις τους) ότι οι “ριζοσπάστες” αυτοί, που ετοιμάζονται να διαχειριστούν την κεφαλαιοκρατική εξουσία, δεν μπορούν να αποτελέσουν κυβέρνηση του κινήματος της εργατικής και λαϊκής αριστεράς.
Κι  έτσι, η Κομμουνιστική Αριστερά, η εργατική επαναστατική πρωτοπορία, θάχει πλέον την δυνατότητα να διαλύσει τις επικίνδυνες αυταπάτες που σπέρνουν οι τσαρλατάνοι της δήθεν «ριζοσπαστικής» αστικής αριστεράς. Και θα μπορέσει εύκολα να πείσει την εργατική τάξη και το λαό για την ανάγκη να παλέψουν για να επιβάλλουν την ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ και να βαδίσουν στον δρόμο του σοσιαλισμού – κομμουνισμού, για την κατάργηση της καπιταλιστικής μισθοδουλείας.

Οι αγωνιστές ολόκληρης της Κομμουνιστικής Αριστεράς έχουν μόνο αυτή την επιλογή: Να παλέψουν για την εργατική συμμαχία, για να πάρει η εργατική τάξη στα χέρια της τον αγώνα για την ανατροπή του σαπισμένου καπιταλισμού.

Σχετικά άρθρα