…Απ' όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις που στηρίζονται πάνω στους εργάτες και τους αγρότες και μιλούν στ' όνομά τους, απαιτούμε να σπάσουν τους πολιτικούς δεσμούς τους με τη μπουρζουαζία και να μπούνε στο δρόμο της πάλης για την κυβέρνηση εργατών και αγροτών. Σ' αυτό το δρόμο, τους υποσχόμαστε πλήρη υποστήριξη ενάντια στην καπιταλιστική αντίδραση. Ταυτόχρονα, αναπτύσσουμε ακούραστα μια ζύμωση γύρω από τις μεταβατικές διεκδικήσεις που θα πρέπει κατά τη γνώμη μας, να αποτελούνε το πρόγραμμα της κυβέρνησης «εργατών και αγροτών»… Από το Ιδρυτικό Μεταβατικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς («Η θανάσιμη Αγωνία του καπιταλισμού»)
Καπιταλισμός και πρόοδος δεν συμβαδίζουν
… η παγκόσμια ιστορία της πάλης των τάξεων έχει προ πολλού αποδείξει ότι στο πλαίσιο του καπιταλισμού καμιά κοινωνική πρόοδος δεν μπόρεσε και δεν μπορεί να υπάρξει. Μοναδική πρόοδος, αληθινή, είναι ο ταξικός εργατικός αγώνας για την ανατροπή της σάπιας κεφαλαιοκρατικής εξουσίας και για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και της σοβιετικής εργατικής δημοκρατίας!…
«Να σε κάψω Γιάννη ‘μ , να σ’ αλείψω λάδι να γιάνεις» λέει η γνωστή λαϊκή παροιμία για τους υποκριτές που «νοιάζονται» να «γιατρέψουν» πόνους και βάσανα που οι ίδιοι προκαλούν.
Η παροιμία αυτή ζωντάνεψε στη Σάμο…
Πάλη για πλήρη διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος ή κούφια λόγια;
Πραγματικός και πλήρης διαχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ και η εκκλησία δεν θα γίνει ιδιωτική υπόθεση του καθ’ ενός όσο οι μισθοί των παπάδων (όλων των βαθμίδων , ανώτερων, μεσαίων και κατώτερων) πληρώνονται από τα ταμεία του δημοσίου και όχι από τις εθελοντικές ιδιωτικές εισφορές των πιστών τους και από τους πόρους που μπορεί να συγκεντρώνει η ίδια η εκκλησία. Και αυτό πρέπει να ισχύσει για την κάθε εκκλησία κάθε θρησκευτικού δόγματος…
Αισχρές μέθοδες σταλινικής παραχάραξης
Η ομάδα «ΞΕΚΙΝΗΜΑ», μάλιστα, για να δικαιολογήσει την θέση που υποστηρίζει για το Μακεδονικό –από την μια ευθυγράμμιση με την συμφωνία των Πρεσπών, και από την άλλη, ουσιαστική ταύτιση με τον σταλινικό ισχυρισμό της ηγεσίας του ΚΚΕ ότι Μακεδονικό ζήτημα δεν υπάρχει, αφού το θεωρούν ως ένα «ονοματολογικό» ζήτημα και αποτέλεσμα «εθνικιστικής έξαρσης – δεν δίστασε να προχωρήσει σε μέθοδες βγαλμένες κατευθείαν από την σταλινική σχολή της πλαστογραφίας σε βάρος του επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη Παντελή Πουλιόπουλου…
ΚΚΕ: Ακόμα στα χνάρια του «εθνικού» τυχοδιωκτισμού»
Ογδόντα έξι χρόνια πέρασαν από τότε που η σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ αποφάσισε να εγκαταλείψει κάθε διεθνιστική θέση για το «εθνικό» ζήτημα του Μακεδονικού και ανιστόρητα να διακηρύξει ότι δεν υπάρχει καμιά μακεδονική εθνότητα, ανησυχώντας μόνο για να μην τυχόν αλλάξουν τα «εθνικά σύνορα». Και παρ’ ό, τι μεσολάβησε ένας καταστροφικός πόλεμος που άλλαξε ριζικά τα σύνορα, τα Βαλκάνια και τον κόσμο ολόκληρο, και παρ’ όλο που το Μακεδονικό συνέχισε και συνεχίζει να διαπερνάει τις εξελίξεις της Βαλκανικής Χερσονήσου αποτελώντας βασικό στοιχείο των αναταραχών της, η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, απτόητη συνεχίζει στα παλιά χνάρια του εθνικορεφορμιστικού και σοσιαλπατριωτικού τυχοδιωκτισμού…
Το Μακεδονικό ζήτημα, το θαμμένο για 4 δεκαετίες της μεταπολεμικής περιόδου, μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, που επανέφερε τα Βαλκάνια σε βαθιά αναταραχή, ξεπήδησε κιι αυτό με ορμητικό τρόπο στην επικαιρότητα διαψεύδοντας τραγικά όσους καλλιεργούσαν και καλλιεργούν τους ανιστόρητους μύθους ότι δήθεν “δεν υπάρχει μακεδονικό ζήτημα”, “δεν υπάρχει μακεδονική εθνότητα”.
Το μακεδονικό ζήτημα και οι σκληροί απελευθερωτικοί αγώνες της μακεδονικής εθνότητας, οι εξοντωτικές διώξεις, απαγορεύσεις και εξανδραποδισμοί που εξαπολύθηκαν ανελέητα εναντίον της από τις κυρίαρχες καπιταλιστικές τάξεις των 3 χωρών στις οποίες μοιράστηκε η Μακεδονία (Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία), χάραξαν βαθιά την Βαλκανική ιστορία, σηματοδότησαν ανεξίτηλα τις άγριες εθνικές καπιταλιστικές αντιθέσεις και τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις και διαπότισαν διαχρονικά όλους τους αγώνες των εργατών και των φτωχών αγροτών των Βαλκανίων…
Τα 3 χρόνια τελευταία χρόνια, οι εργαζόμενοι και οι άλλοι εκμεταλλευόμενοι -που αγανακτισμένοι από την χρόνια αντεργατική και αντιλαϊκή λαίλαπα των κυβερνήσεων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στο αριστερό όνομα του ΣΥΡΙΖΑ- παρακολουθούν αποσβολωμένοι και κατάπληκτοι την δήθεν αριστερή κυβέρνηση, που σχηματίστηκε με τους ακροδεξιούς εθνικιστές της ΑΝΕΛ, να καταπατεί ανελέητα και με κάθε τρόπο τις προσδοκίες τους. Να θυσιάζει τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης στις «ανάγκες» της «εθνικής οικονομίας», δηλαδή στην εξυπηρέτηση της κερδοφορίας της ντόπιας και ξένης κεφαλαιοκρατίας, την διάσωση του σάπιου καπιταλισμού από την βαθιά του κρίση και αποσύνθεση.
«Υπάρχουν πράγματα που θα στενοχωρήσουν τον ελληνικό λαό» είπε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος για την «κατ’ αρχήν συμφωνία» της 2ης «αξιολόγησης» που αποφασίστηκε στο Eurogroup της Μάλτας (7/4/2017)… Στην πραγματικότητα, τα μέτρα της συμφωνίας δεν είναι απλά «στενάχωρα» αλλά ασήκωτα και συντριπτικά για το ήδη εξαθλιωμένο εργατικό και λαϊκό βιοτικό επίπεδο και ιδιαίτερα αυτό των πιο χαμηλών εισοδημάτων…Παρ’ όλα αυτά, οι «κύκλοι» του Μαξίμου έτρεξαν να εκφράσουν την «ικανοποίησή» τους για την πετυχημένη επίδραση που είχαν οι «συνομιλίες του Τσίπρα σε κορυφαίο επίπεδο». Ενώ ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης μίλησε για μια «συμφωνία που παρά τα προβλήματά της έχει μια ισορροπία». Μαζί και ο ΠτΔ Παυλόπουλος «χαιρετήσε τα αποτελέσματα του Eurogroup».
Φαίνεται ότι το «κλείσιμο» της εξάμηνης βασανιστικής καθυστέρησης της συμφωνίας λειτούργησε τόσο λυτρωτικά για την κυβέρνηση που την κάνει να την βλέπει με «ικανοποίηση». Αυτό ενισχύεται και από τα «αντίμετρα» της συμφωνίας, αλλά και από την υποχώρηση που έκανε το ΔΝΤ για την χρονική μετάθεση των σοβαρών εργασιακών ζητημάτων…
Διεθνιστών Κομμουνιστών Ελλάδας
43 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ
ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Οι κοινωνικές αιτίες
που την γέννησαν
παραμένουν άσβεστες
Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο
Ταξικής Πάλης
ενάντια στην επίθεση
του κεφαλαίου
Συμπληρώθηκαν 21 μήνες από τον Γενάρη του 2015 που ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέχτηκε πρώτο κόμμα και σχημάτισε κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ. Οι λίγοι αυτοί μήνες αποδείχτηκαν πολύ μεγάλο διάστημα για να αποδειχθεί και έμπρακτα αυτό που η παγκόσμια ιστορία, με τραγικό πάντα τρόπο για την εργατική τάξη και τους άλλους εκμεταλλευόμενους, έχει επανειλημμένα αποδείξει: ότι οι «μεταρρυθμιστικές» και «εκσυγχρονιστικές» διακηρύξεις και προσανατολισμοί των «αριστερών» ηγετών για την δήθεν «βελτίωση» και καλύτερη «διαχείριση» του σάπιου και παρακμασμένου καπιταλισμού, στην πράξη δεν καταλήγει σε τίποτα περισσότερο από την πλήρη υποταγή τους στα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών, στην εξυπηρέτηση και διάσωση του αντιδραστικού καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού καθεστώτος, σε βάρος των εργατών και της κοινωνίας.