Από το βιβλίου του Λ. Τρότσκι

«Η Προδομένη Επανάσταση»

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

“Ο σοσιαλισμός σε μια μόνη χώρα”

Εικοσιεπτά χρόνια μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ, η ηγεσία του ΚΚΕ συνεχίζει να προβάλλει το σταλινικό γραφειοκρατικό αντισοσιαλιστικό καθεστώς της ως υπόδειγμα “σοσιαλισμού” και αφασιακώς επιμένει να αποδίδει την κατάρρευσή του σε «συνωμοσία», στην οποία, όμως, τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον είχε η ίδια η γραφειοκρατική κάστα που διοικούσε τον … «σοσιαλισμό»!

Πέρα όμως από τα παραμύθια του σταλινισμού, το ερώτημα επιμένει αμείλικτα: Τι ήταν και γιατί διαλύθηκε το πρώτο νικηφόρο εργατικό κράτος; Τι καθόρισε την εξέλιξή του και τον εκφυλισμό του;

Η μόνη μέχρι τώρα επιστημονική μαρξιστική απάντηση στα καίρια αυτά ερωτήματα έχει δοθεί από τον Τρότσκι, τον συναρχηγό του Λένιν στην εγκαθίδρυση του πρώτου εργατικού σοβιετικού κράτους. Στο βιβλίο του «Η Προδομένη Επανάσταση».

Στη συνέχεια παραθέτουμε, από το βιβλίο αυτό, το πρώτο παράρτημα που μιλάει για την αντιμαρξιστική επινόηση του Στάλιν για τον «σοσιαλισμό σε μια μόνο χώρα»…

Διαβάστε την Συνέχεια…

Για τον επανεξοπλισμό του μολσεβίκιου κόμματος το 1917 (4)

ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΚΑΝΕ Ο ΛΕΝΙΝ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ ΤΟΥ 1917;

Η ιστορική αλήθεια ενάντια στη σταλινική μυθολογία

Ο σύντροφος Κώστας Μπατίκας στο βιβλίο που άφησε φεύγοντας πρόωρα από τη ζωή, υποστηρίζει ότι: «Οι «Θέσεις του Απρίλη» του Λένιν δεν συνιστούν σε καμιά περίπτωση μια αναθεώρηση των προηγούμενων θέσεών του για τη διαρκή επανάσταση. Κανένας «επανεξοπλισμός του κόμματος», με την έννοια της αναθεώρησης των θέσεών του, δεν υπήρξε από τον Λένιν το 1917…» («Η Μαρξιστική Θεωρία της επαναστατικής μετάβασης στο σοσιαλισμό – κομμουνισμό» σελ. 307).

Διαβάστε τηνΣυνέχεια…

Για τον Επανεξοπλισμό του μπολσεβίκικου κόμματος το 1917 (3)

Ο «ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΣ» ΣΤΑ 1917

(Από το βιβλίου του Λ. Τρότσκι ¨Η Ζωή μου”)

ΑΠΟ ΤΟ 1904 βρισκόμουν έξω απ’ τις δύο σοσιαλδημοκρατικές οργανώσεις. Στην επανάσταση του 1905 — 1907 εργάστηκα δίπλα – δίπλα με τους μπολσεβίκους. Στα χρόνια της αντίδρασης υπερασπίστηκα τις επαναστατικές μεθόδους εναντίον των μενσεβίκων, στο διεθνή επαναστατικό τύπο. Δεν είχα ωστόσο χάσει την ελπίδα, πως οι μενσεβίκοι θα προσανατολίζονταν προς τ’ αριστερά και γι’ αυτό το λόγο έκανα μια σειρά προσπάθειες προς την κατεύ¬θυνση της συνένωσης. Μονάχα κατά τη διάρκεια του πολέμου πείστηκα πια, πως αυτές οι προσπάθειες μου είταν ανώφελες. Στη Ν. Υόρκη, στις αρχές του Μάρτη, αφιέρωσα μια σειρά από άρθρα στο συσχετισμό των ταξικών δυνάμεων στη Ρωσία και στις προοπτικές που διανοίγονταν για την επανάσταση. Τον ίδιον καιρό ο Λένιν έστελνε απ’ τη Γενεύη στην Πετρούπολη τα «Γράμματα απ’ το Εξωτερικό». Τα άρθρα μας αυτά, γραμμένα από δύο σημεία του κόσμου που τα χώριζε ο ωκεανός, δίνουν ταυτόσημη ανάλυση της κατάστασης και καταλήγουν στις ίδιες ολότελα προβλέψεις. “Όλες οι βασικές φόρμουλες σχετικά με τη στάση μας απέναντι στους αγρότες, την αστική τάξη, την προσωρινή κυβέρνηση, τον πόλεμο και τη διεθνή επανάσταση, είναι απόλυτα ίδιες.

Διαβάστε την Συνέχεια…

Για τον επανεξοπλισμό του μπολσεβίκικου κόμματος το 1917 (2)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XVI

(Από το βιβλίου του Λ. Τρότσκι

“Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης)

Ο ΕΠΑΝΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

Πώς εξηγείται λοιπόν η  εξαιρετική απομόνωση του Λένιν στις αρχές του Απρίλη; Πως μπόρεσε γενικά να δημιουργηθεί μία τέτοια κατάσταση και πώς επιτεύχθηκε ο επανεξοπλισμός των στελεχών του μπολσεβικισμού;
Από το 1905, το μπολσεβίκικο κόμμα πάλευε ενάντια στην αυταρχία με το σύνθημα της «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και των χωρικών». Αυτό το σύνθημα, καθώς και η  θεωρητική επιχειρηματολογία του, οφείλονταν στο Λένιν. Σ’ αντίθεση με τους μενσεβίκους, που ο θεωρητικός τους Πλεχάνοβ καταπολεμούσε αδυσώπητα τη «σφαλερή ιδέα ότι μπορούσε να επιτελεστεί επανάσταση χωρίς την αστική τάξη» — ο Λένιν είχε τη γνώμη ότι η  ρωσική μπουρζουαζία είταν ήδη ανίκανη να κατευθύνει την ίδια την επανάσταση της. Μόνο το προλεταριάτο και η  αγροτιά σε στενή συμμαχία μπορούσαν να φέρουν ως το τέρμα τη δημοκρατική επανάσταση ενάντια στη μοναρχία και τους γαιοκτήμονες. Με τη νίκη αυτής της συμμαχίας θα εγκαθιδρύονταν, κατά το Λένιν, μία δημοκρατική δικτατορία, που όχι μόνο δεν ταυτιζόταν με τη δικτατορία του προλεταριάτου, μα, το εναντίο, αντιτασσόταν σ’ αυτή, γιατί καθόριζε για καθήκον όχι την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας, ούτε ακόμα και τη δημιουργία μεταβατικών μορφών προς μία τέτοια κοινωνία, μα μόνο το ανελέητο καθάρισμα της κόπρου του Αυγείου του μεσαιωνισμού…

Διαβάστε την Συνέχεια…

Για τον Επανεξοπλισμό του μπολσεβίκικου κόμματος το 1917 (1)

Από το Παραρτημα ΙΙ του βιβλίου του Λ. Τρότσκι

(‘Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης)

«Ο  ΕΠΑΝΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ  ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ»

Στη νεοϋορκέζικη εφημερίδα Νόβυ Μίρ, που προοριζότανε για τους Ρώσους εργάτες της Αμερικής, ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου (Λ. Τρότσκι -ΕΔ) προσπαθούσε να δώσει μιαν ανάλυση και μια πρόγνωση για την εξέλιξη της Επανάστασης, με βάση τις φτωχές πληροφορίες του αμερικάνικου τύπου. «Η εσώτερη ιστορία των γεγονότων που ξετυλίγονται — έγραφε ο συγγραφέας στις 6 του Μάρτη (παλιό ημερολόγιο) — μας είναι γνωστή μόνο από αποσπάσματα και υπαινιγμούς που γλιστράνε μέσα στα επίσημα τηλεγραφήματα». Η σειρά με τα άρθρα τα αφιερωμένα στην επανάσταση, αρχίζει στις 27 του Φλεβάρη και σταματάει στις 24 του Μάρτη, για το λόγο ότι ο συγγραφέας άφηνε τη Νέα Υόρκη. Παραθέτουμε πιο κάτω, με χρονολογική σειρά, αποσπάσματα απ’ αυτά τα άρθρα, που μπορούν να δώσουν μιαν ιδέα για τις απόψεις που είχε ο συγγραφέας πάνω στην επανάσταση φτάνοντας στις 4 του Μάη στη Ρωσία:

Διαβάστε την συνέχεια…

Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

από τον Κ.Μαρξ

Το 1859,  ο Καρλ Μαρξ, με μεγαλειώδη και αξεπέραστο τρόπο έδωσε για πρώτη φορά, συμπυκνωμένα και απλά, διατυπωμένα μέσα σε λίγες αράδες στον προλόγο για το βιβλίο του «Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας», τα θεμέλια της πιο προχωρημένης αντίληψης που έχει φτάσει ποτέ η ανθρώπινη σκέψη. Της επιστημονικής αντίληψης του διαλεχτικού υλισμού. Του πιο ισχυρού εργαλείου με το οποίο η ανθρωπότητα, μπορεί πια, πέρα από μύθους, θρησκοληψίες και δοξασίες, να εξηγεί και να κατανοεί την ιστορική της εξέλιξη, να προσδιορίζει τις αιτίες του καθημερινού της παρόν, να μπορεί καταλαβαίνει και να σχεδιάζει με επιστημονικό τρόπο το μέλλον της. Να μπορεί όχι απλά να ερμηνεύει αλλά και να αλλάζει τον κόσμο.

(Από τον Πρόλογο του βιβλίου του Καρλ Μαρξ
«Κριτική στην Πολιτική Οικονομία», 1859)