Η σημασία των εκλογικών αποτελεσμάτων της 6ης Μαΐου

Τα κλειδιά των εξελίξεων στα χέρια της Αριστεράς

ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΑΛΗΣ ΤΩΡΑ

ΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΩΝ – ΦΤΩΧΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ

Καθοριστικές οι ευθύνες της ηγεσίας του ΚΚΕ!


 

Τα κλειδιά των εξελίξεων στα χέρια της Αριστεράς

ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΑΛΗΣ ΤΩΡΑ

ΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΩΝ – ΦΤΩΧΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ

Καθοριστικές οι ευθύνες της ηγεσίας του ΚΚΕ!

Το Μαύρο Μέτωπο της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας, δέχτηκε ένα ισχυρό πολιτικό πλήγμα στις 6 Μαΐου! Πλήγμα που σηματοδοτεί πολύ σοβαρές πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις!
Τα κόμματα της λυσσασμένης αντεργατικής και αντιλαϊκής καπιταλιστικής επίθεσης, καταβαραθρώθηκαν εκλογικά, παρ΄ όλη την ψευτιά, την κινδυνολογία και την δημαγωγία που επιστράτευσαν!
Φανερά σαπισμένο από καιρό το αστικό πολιτικό σύστημα της δικομματικής εναλλαγής στη διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας, κατέρρευσε με πάταγο. Προκαλώντας έντονο καθεστωτικό πολιτικά αδιέξοδο και αδυναμία σχηματισμού νέας κυβέρνησης αντιδραστικής συμμαχίας όπως έλπιζαν και σχεδίαζαν οι ηγέτες της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑΟΣ κλπ.
Τα εκλογικά αποτελέσματα της 6ης του Μάη ανέτρεψαν τα σχέδια των ντόπιων και ξένων επιτελείων του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου! Και έσπειραν στις γραμμές τους φανερό πανικό και σύγχυση.
Οι εργατικές και λαϊκές μάζες με την ψήφο τους, φανέρωσαν όχι μόνο την αντίθεση και την εχθρότητά τους στις αντιδραστικές πολιτικές των μνημονίων. Αλλά αποκάλυψαν συνάμα τη θέλησή τους να απαλλαγούν από το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα της κρίσης, της ανεργίας, της απάτης, της καταλήστευσης και της βαρβαρότητας.
Το 35% των ψηφοφόρων που απείχαν από τις εκλογές, χωρίς αμφιβολία δεν είναι κάποιοι βολεμένοι και αδιάφοροι. Μα είναι ένα μεγάλο μέρος των οργισμένων εργατο – λαϊκών μαζών, που με τον τρόπο αυτό (με την αποχή) εκδήλωσαν, ακόμα μια φορά, την απογοήτευση και την αποδοκιμασία τους απέναντι σε όλα τα κόμματα και ιδιαίτερα απέναντι στην πολιτική καιροσκοπία των ηγετών και τω κομμάτων της κομματιασμένης αριστεράς, που δεν τόλμησε να αντιτάξει το ενιαίο μέτωπο των εκμεταλλευόμενων ενάντια στο  μαύρο μέτωπο των εκμεταλλευτών.
Την ίδια στιγμή, ένα 33%, περίπου, των ψηφισάντων (που είναι το 65% των εγγεγραμμένων), έδωσαν την ψήφο τους στους εκλογικούς συνδυασμούς της Αριστεράς. Και μάλιστα το 17% απ΄ αυτούς προτίμησαν τον ΣΥΡΙΖΑ που είχε προτείνει συνεργασία για κυβέρνηση της Αριστεράς!
Με άλλα λόγια, τα εκλογικά αποτελέσματα της 6ης Μαΐου έδειξαν ξεκάθαρα ότι η μεγάλη πλειοψηφία των εκμεταλλευόμενων μαζών της χώρας έχουν από καιρό γυρίσει την πλάτη τους στα κόμματα του κεφαλαίου, αγνόησαν την κινδυνολογία τους και στράφηκαν προς τ΄ αριστερά. Εκφράζοντας όμως συγχρόνως και την έντονη διαφωνία και διαμαρτυρία τους για την διάσπαση των δυνάμεων της Αριστεράς και τον κοινοβουλευτικό ψηφοθηρικό καιροσκοπισμό της ηγεσίας τους στην διάρκεια της τρίχρονης άγριας καπιταλιστικής επίθεσης!
Μπορούμε έτσι να πούμε ότι οι εκλογές της 6ης Μαΐου πιστοποίησαν την συσσωρευμένη οργή της εργατικής τάξης και του εκμεταλλευόμενου λαού. Και ανέδειξαν την θέληση των εργατικών και των πληβειακών λαϊκών μαζών να βαδίσουν στο δρόμο της δυναμικής αντεπίθεσης, στο δρόμο της ανατροπής του σαπισμένου και βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος.
Από την άλλη μεριά, οι ίδιες αυτές εκλογές, με την απότομη μαζική πολιτική απήχηση της ναζιστικής «Χρυσής Αυγής» ιδιαίτερα, σηματοδότησαν σίγουρα την ενίσχυση των δυνάμεων της πιο μαύρης αντίδρασης από εξαγριωμένα μικροαστικά στρώματα που έχουν απογοητευτεί από την μακρόχρονη διάσπαση και αδυναμία του κινήματος της εργατικής τάξης και της αριστεράς! Και δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το γεγονός αυτό είναι προμήνυμα των βαθιών κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών που συντελούνται. Προμήνυμα της επερχόμενης δυναμικής αναμέτρησης των δυνάμεων της κοινωνικής προόδου, των δυνάμεων του σοσιαλισμού, με τις δυνάμεις της πιο μαύρης κεφαλαιοκρατικής αντίδρασης.
Απ΄ όλα αυτά έχει γίνει πιστεύουμε ολοφάνερο ότι από τις 6 του Μάη τα κλειδιά των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη ολόκληρη, έχουν περάσει στα χέρια των ηγετών και των κομμάτων της Αριστεράς. Και πιο συγκεκριμένα στα χέρια των ηγετών του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ, επίσης.

Η ανάγκη του Ενιαίου Μετώπου Πάλης

Κανένας τώρα πια δεν μπορεί στα σοβαρά να αμφισβητήσει ότι οι εργάτες, οι μισθοσυντήρητοι, οι φτωχοί βιοπαλαιστές και οι αγρότες, οι άνεργοι, όλοι οι εκμεταλλευόμενοι, θέλουν την ενότητα των δυνάμεών τους, επιθυμούν και επιδιώκουν την συνεργασία των κομμάτων της Αριστεράς. Ακριβώς επειδή πολύ καλά καταλαβαίνουν ότι με διασπασμένες τις δυνάμεις τους, με κομματιασμένη την Αριστερά, δεν μπορούν να αποκρούσουν την επίθεση του ενιαίου μετώπου των ντόπιων και των ξένων εκμεταλλευτών, των λύκων του ιμπεριαλισμού με την «δημοκρατική» αλλά και την «σοσιαλιστική» προβιά.
Η υπερψήφιση της ενωτικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ στις 6 του Μάη για «Κυβέρνηση της Αριστεράς» αποδεικνύει σαφέστατα ότι οι εργατικές και λαϊκές μάζες που χτυπιούνται άγρια από την καπιταλιστική κρίση, βλέπουν την ανάγκη και επιζητούν την συνεργασία όλων των δυνάμεων του κινήματος της Αριστεράς.
Ακριβώς το ίδιο μας δείχνει επίσης, με αρνητικό τρόπο και η καθήλωση της εκλογικής δύναμης του ΚΚΕ στα επίπεδα του 2009! Όταν μάλιστα στις εκλογές αυτές συμμετείχαν και πάνω από 100.000 νέοι ψηφοφόροι!
Η αρνητική στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ απέναντι στο απόλυτα δικαιολογημένο αίτημα των οργισμένων μαζών για ενωτική γραμμή, δηλαδή για συνεργασία των κομμάτων και των κομματιών του κινήματος της Αριστεράς, αυτή η στείρα σεχταριστική τακτική του ΚΚΕ έστειλε ένα μεγάλο μέρος αυτών των μαζών, που απομακρύνθηκαν από τα αστικά κόμματα, στην αντιμνημονιακή ενωτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και ένα άλλο, επίσης μεγάλο μέρος τους, το έστειλε στην απογοήτευση και την διαμαρτυρία της αποχής!
Σίγουρα, η πρόταση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, στην πραγματικότητα είναι μόνο στα λόγια αριστερή και ενωτική. Στην πολιτική ουσία της αυτή η αντιμνημονιακή και αντινεοφιλελεύθερη πρόταση, είναι μόνο μια αστικοδημοκρατική πρόταση πασπαλισμένη με ριζοσπαστική και αριστερή χρυσόσκονη. Μια πρόταση που αποβλέπει στον «εξανθρωπισμό» και στην αναστύλωση του αγριανθρωπικού και σαπισμένου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη της λυκοσυμμαχίας! Είναι δηλαδή, τελικά, μια επικίνδυνη πολιτική πρόταση γιατί καλλιεργεί ολέθριες αυταπάτες! Αυταπάτες που μπορεί κάποια στιγμή να τις πληρώσει πολύ ακριβά το εργατικό και το λαϊκό κίνημα, ανεξάρτητα από τις όποιες προθέσεις της καιροσκοπικής αριστερο – δημοκρατίστικης ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν έχει ασφαλώς καθόλου άδικο, η ηγεσία του ΚΚΕ, στην κριτική που αυτή κάνει στο πολιτικό περιεχόμενο αυτής της ζαχαρωμένης πρότασης των αντινεοφιλελεύθερων ριζοσπαστών του ΣΥΡΙΖΑ, για μια ενωτική κυβέρνηση όλης της αριστεράς. Και καθόλου αδικαιολόγητα απορρίπτει αυτή την επικίνδυνη πρόταση.
Αλλά αυτό καθόλου, μα καθόλου, δεν δικαιώνει και δεν εξαγνίζει την καιροσκοπική λαϊκομετωπική πολιτική (βλέπε “Τι είναι το Λαϊκό Μέτωπο;”) και την σεχταριστική (διασπαστική) τακτική που ακολουθεί η αρτηριοσκληρωτική ηγεσία του ΚΚΕ. Η οποία έφτασε μάλιστα στο σημείο να λέει, στα σοβαρά, ότι «το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν είναι κόμμα της αριστεράς». Χαρίζοντας έτσι τον εργατόκοσμο του κινήματος της Αριστεράς στους τσαρλατάνους «αριστερούς» ψάλτες της σάπιας αστικής «δημοκρατίας» και της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας!
Αντίθετα, ωστόσο, από τα αλλόκοτα αυτά σεχταριστικά καμώματα της γραφειοκρατικής σταλινικής ηγεσίας του ΚΚΕ, μια αληθινή κομμουνιστική ηγεσία, μέσα στις συνθήκες της κρίσης, της αποσύνθεσης και της βάρβαρης ληστρικής επίθεσης του καπιταλισμού, θα είχε παρουσιάσει σίγουρα, πρώτη αυτή, πολύ πριν από τις εκλογές, την δική της ενωτική αντικαπιταλιστική πρόταση κοινής ενιαιομετωπικής δράσης όλων των τάσεων και των δυνάμεων του εργατικού κινήματος και της πολυπρόσωπης αριστεράς. Προβάλλοντας συγχρόνως, μαζί με τα μεταβατικά αιτήματα και την ανάγκη της πάλης για κυβέρνηση εργατών –φτωχών αγροτών με πρόγραμμα σοσιαλιστικής ανατροπής και ανασυγκρότησης.
Με άλλα λόγια, αν στην θέση της σταλινικής ηγεσίας του ΚΚΕ, βρίσκονταν μια πραγματική μαρξιστική επαναστατική ηγεσία, δεν θ΄ άφηνε ασφαλώς την πρωτοβουλία της ενωτικής πρότασης στους δημοκόπους της δήθεν ριζοσπαστικής αριστεράς, που ονειρεύονται τον εκδημοκρατισμό του βάρβαρου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
Το ακριβώς αντίθετο θα είχε κάνει μια πραγματική κομμουνιστική ηγεσία. Ανταποκρινόμενη στην ενωτική θέληση των εργατών και όλων των εκμεταλλευόμενων, που γογγύζουν κάτω από την οικονομική κρίση, η επαναστατική ηγεσία, θα καλούσε όλους τους αγωνιστές και τους οπαδούς του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ, να μπούνε μπροστά και να παλέψουν με όλες τις δυνάμεις τους για την πρόταση του λενινικού μπολσεβικισμού, την πρόταση του Ενιαίου Ταξικού Μετώπου και της κυβέρνησης των εργατών – φτωχών αγροτών.
Σ΄ αυτή την περίπτωση, το ΚΚΕ μαζί με το κίνημα της εργατικής τάξης, θα αναδεικνύονταν σε ηγέτιδα πολιτική δύναμη ολόκληρης της Αριστεράς. Πολεμώντας αδιάκοπα τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες των ριζοσπαστών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ. Και τα εκλογικά αποτελέσματα, όποτε κι αν γίνονταν εκλογές, θα έφερναν στην πρώτη γραμμή ένα πανίσχυρο ΚΚΕ, στηριγμένο σ΄ ένα ρωμαλέο Ενιαίο Μέτωπο των εργατών και όλων των εκμεταλλευόμενων, που θα έβαζε τέλος σε όλα τα μνημόνια, θα τσάκιζε την βάρβαρη καπιταλιστική επίθεση, θα διέλυε την πανούκλα του ναζισμού, θα διέγραφε αμέσως όλο το χρέος, θα αποδέσμευε την χώρα από την ιμπεριαλιστική συμμαχία της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ και σε συμμαχία με τους εργάτες και ους λαούς όλης της Ευρώπης, θα βάδιζε τον δρόμο της σοσιαλιστικής επανάστασης. Για την εγκαθίδρυση της εργατικής συμβουλιακής εξουσίας και δημοκρατίας.

 

Καθοριστικός ο ρόλος και οι ευθύνες του ΚΚΕ

Όπως το είπαμε ήδη πιο πάνω, τα εκλογικά αποτελέσματα της 6ης του Μάη φανέρωσαν την επερχόμενη κοινωνική έκρηξη, ενάντια στην ληστρική καπιταλιστική επίθεση, ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.
Με την ψήφο τους οι οργισμένες εργατο – λαϊκές μάζες γκρέμισαν τις κολώνες του σαπισμένου αστικού πολιτικού συστήματος. Και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (συμμετοχή ή αποχή στις εκλογές) ζήτησαν από τα κόμματα της Αριστεράς να σπάσουν τους δεσμούς τους με τον παρακμασμένο σάπιο καπιταλισμό και να κάνουν πολιτική πράξη και πρόγραμμα καθημερινής δράσης τις γενικόλογες ευκαιριακές αναφορές τους στον σοσιαλισμό του μακρινού και απροσδιόριστου μέλλοντος.
Οι εργατικές και οι φτωχές λαϊκές μάζες, που ζούνε κάθε μέρα στο πετσί τους την βαρβαρότητα του καπιταλισμού, νοιώθουν σίγουρα πολύ καλά την αναγκαιότητα μιας νέας ανθρώπινης κοινωνικής οργάνωσης, δίχως εκμετάλλευση και καταπίεση. Την φανερή αναγκαιότητα του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας των εργατικών συμβουλίων! Και γι΄ αυτό ελπίζουν και ζητάνε από τα κόμματα της Αριστεράς να τους δώσουν την ηγεσία που χρειάζονται στην πάλη για την αποτίναξη της καπιταλιστικής σκλαβιάς, για την κατεδάφιση της απάνθρωπης κεφαλαιοκρατικής εξουσίας.
Το 33% των ψήφων που συγκέντρωσαν οι εκλογικοί συνδυασμοί της Αριστεράς, σ΄ αυτές τις εκλογές, στην πραγματικότητα είναι πολύ μεγαλύτερο. Και αυτό θα αποδείχνονταν αν το ΚΚΕ είχε πρωτοστατήσει για το Ενιαίο Ταξικό Μέτωπο της εργατικής τάξης πρώτα και κύρια και όλων των εκμεταλλευόμενων επίσης. Αποκαλύπτοντας έτσι στην πράξη αυτό που πραγματικά είναι οι διάφοροι «αριστεροί» ηγέτες. Τότε το μεγαλύτερο τμήμα του 33% αλλά και της αποχής θα είχε συνταχθεί με ενθουσιασμό με τους υποψήφιους του ΚΚΕ. Ολόκληρη η πολιτική και η κοινωνική πραγματικότητα αυτό μαρτυράει. Όχι μόνο οι εργάτες και οι φτωχοί αγρότες μα και η μικροαστική φτωχολογιά, αποζητάνε μια δυναμική ηγεσία που με την πολιτική και την ταχτική της θα ενώσει το διασπασμένο κίνημα και θα εμπνεύσει σιγουριά για τις προοπτικές της νίκης του.
Σ΄ αυτές τις εκλογές της 6ης του Μάη ένα υπολογίσιμο ποσοστό εργαζόμενων και άλλων εκμεταλλευόμενων, είδαν την δυναμική και ενωτική ηγεσία που ζητάνε στο πρόσωπο του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, που όπως και ο μακαρίτης ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, πλασάρεται ως «αριστερά της αριστεράς». Και δηλώνει αποφασισμένος να πάει ως το τέλος, να παλέψει για κυβέρνηση όλης της αριστεράς και να μην προδώσει τον λαό!
Είναι ωστόσο φανερό ότι στις συνθήκες της ιμπεριαλιστικής αντεπαναστατικής λύσσας ο φιλόδοξος αυτός αριστερο – δημοκράτης ηγέτης του «ανθρώπινου» καπιταλισμού, όπως και η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ είναι σε πολύ λαθεμένο δρόμο, καλλιεργεί επικίνδυνες αυταπάτες και (ανεξάρτητα από τις προθέσεις του) ετοιμάζει με την πολιτική του έναν ακόμα βαθύ λάκκο για το χιλιοπροδομένο εργατικό και λαϊκό κίνημα της χώρας μας, μια ακόμα οδυνηρή ήττα που θάχει ασφαλώς βαριές συνέπειες και πάνω στο κίνημα της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού ολόκληρης της Ευρώπης.
Τον έκδηλο αυτόν κίνδυνο μιας νέας οδυνηρής εργατικής ήττας όχι μόνο δεν μπορεί να τον αποτρέψει η ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά με την πολιτική και τακτική που ακολουθεί τον κάνει πιο σίγουρο.
Απέναντι στις αστικο – δημοκρατικές πλάνες και τους δήθεν ριζοσπαστικούς λεονταρισμούς της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και απέναντι στην απειλή της πιο μαύρης καπιταλιστικής αντίδρασης που έχει ήδη σηκώσει το αποκρουστικό κεφάλι της, η απάντηση και η λύση δεν μπορεί να είναι τα συνθήματα της σταλινικής ηγεσίας: «Ισχυρό ΚΚΕ» και «Λαϊκή εξουσία» που επιμένει αμετανόητα να προωθεί σε κάθε εκλογική αναμέτρηση η κοντόθωρη αυτή ηγεσία του ΚΚΕ, ελπίζοντας πως κάποτε στο άγνωστο μέλλον θα τα δει να γίνονται πραγματικότητα.
Το σύνθημα «Ισχυρό ΚΚΕ» θα είχε βέβαια νόημα και αξία για τις αναστατωμένες εργατικές και λαϊκές μάζες και για τους αγωνιστές όλης της Αριστεράς, μονάχα αν το σύνθημα αυτό συνοδεύονταν από την πρόταση του Ενιαίου Μετώπου Ταξικής Πάλης, την σύμπραξη στην δράση όλων των τάσεων του εργατικού κινήματος, στην προοπτική της Κυβέρνησης Εργατών – Φτωχών αγροτών με το πρόγραμμα της εργατικής σοσιαλιστικής ανατροπής.
Ο κόμπος πλησιάζει στο χτένι. Οι εκλογές της 6ης του Μάη έδειξαν αναμφισβήτητα ότι βρισκόμαστε σε περίοδο κοινωνικού αναβρασμού, που θα φέρει σκληρή και αποφασιστική ταξική αναμέτρηση. Τα συσσωρευμένα κοινωνικά προβλήματα δεν θα βρουν την όποια λύση τους από κάποια «Κυβέρνηση της Αριστεράς» στο θέατρο του αστικού κοινοβουλίου, αλλά έξω απ΄ αυτό. Αντικειμενικά ο ρόλος και οι ευθύνες του ΚΚΕ είναι και αυτή τη φορά καθοριστικές! Από τη δική του παρέμβαση και δράση θα εξαρτηθεί η έκβαση της σύγκρουσης που προμηνύεται.
Όμως, για να αναλάβει τις ευθύνες του το ΚΚΕ και να προλάβει μια νέα ήττα των εργατών και του λαού, οφείλει άμεσα τώρα να αλλάξει ριζικά την αποτυχημένη πολιτική του. Να εγκαταλείψει την διφορούμενη λαϊκίστικη γλώσσα του μικροαστικού κοινοβουλευτικού καιροσκοπισμού. Και να μιλήσει την καθαρή εργατική και κομμουνιστική γλώσσα της επαναστατικής αλήθειας. Να βάλει τέλος στην σεχταριστική πραχτική της διάσπασης του εργατικού κινήματος. Να πρωτοστατήσει για την συγκρότηση του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, την ενωτική αυτή τακτική του λενινικού μπολσεβικισμού, που απογυμνώνει στην πράξη τους κατεργαραίους του εργατοπατερισμού και του ρεφορμισμού κάθε μάρκας. Κι ενάντια στο κίβδηλο σύνθημα της αντιμνημονιακής κυβέρνησης της Αριστεράς, να αντιτάξει την μπολσεβίκικη πρόταση της Κυβέρνησης Εργατών Φτωχών αγροτών, με βάση το Μεταβατικό Πρόγραμμα του επαναστατικού μαρξισμού, το πρόγραμμα της εργατικής σοσιαλιστικής επανάστασης του Λένιν.
Καμιά άλλη λαϊκομετωπική μεσοβέζικη διέξοδος δεν υπάρχει, για να βγει η κοινωνία από το αδιέξοδο και την σήψη του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, παντού στον κόσμο σήμερα.

Και μόνο με την νικηφόρα μπολσεβίκικη πολιτική και τακτική θα μπορέσει το ΚΚΕ να διαλύσει τις επικίνδυνες αυταπάτες που καλλιεργούν οι φανφαρόνοι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ. Μόνο με την πολιτική και την τακτική του Λένιν είναι δυνατό να γίνει το ΚΚΕ πραγματικό Κομμουνιστικό Κόμμα, επαναστατικό, να δυναμώσει και να οδηγήσει την εργατική τάξη και το λαό στην εξουσία και το σοσιαλισμό.
Οι αγωνιστές του ΚΚΕ και της ΚΝΕ αν δεν παλεύουν για να επικρατήσει στο Κόμμα η μπολσεβίκικη πολιτική πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι με την πολιτική του σταλινικού «Λαϊκού Μετώπου» σκάβουν άθελά τους το λάκκο του κινήματος, όπως και τόσες φορές έχει γίνει ως τώρα.

Σχετικά άρθρα