Επιστολή του Σακάτου Βαγγέλη στον “Ριζοσπάστη” ενάντια σε διαστρεβλώσεις για τον τροτσκισμό


 

Β Α Γ Γ Ε Λ Η Σ   Σ Α Κ Κ Α Τ Ο Σ
Συγγραφέας – Δημοσιογράφος

Προς
τη διεύθυνση της εφημερίδας
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ»
Αθήνα, 8 Δεκεμβρίου 2011
(Συστημένο)

Αγαπητοί φίλοι,

Λόγοι ανεξάρτητοι από τη θέλησή μου, δεν μου επέτρεψαν να απαντήσω έγκαιρα στο άρθρο του συντάκτη σας Θανάση Λεκάτη, στο φύλλο του «Κυριακάτικου Ριζοσπάστη» της 23ης 10ου 2011, σελίδες 11 και 12 με τον τίτλο «Ποιοι και γιατί απλώνουν χέρι στο εργατικό κίνημα», στο οποίο δεν παραλείπει να ανακατέψει και τους τροτσκιστές, απ’ αφορμή αναφορά τους σε κείμενο, όπως ο ίδιος γράφει, κάποιας λεγόμενης «Αντιεξουσιαστικής Κίνησης».

Αρχικά θέλω να τονίσω, πως η επίθεση ενάντια στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ μπροστά στον άγνωστο στρατιώτη στις 20 του Οκτώβρη 2011, ήταν όπως καθαρά φάνηκε, προσχεδιασμένη εγκληματική επιδρομή των γνωστών κουκουλοφόρων, που χρησιμοποιούνται κατά σύστημα από τους κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς ενάντια στο εργατικό κίνημα και τους αγώνες του, που οργανωμένοι και εξοπλισμένοι σχεδόν στρατιωτικά, με αστυνομικά γκλοπ, κουκούλες, μάσκες, καπνογόνες χειροβομβίδες και μολότωφ, επιτέθηκαν δολοφονικά, με την πλήρη ανοχή της αστυνομίας, ενάντια σε μια μεγάλη εργατική συγκέντρωση και την περιφρούρησή της, με θύμα τον αγωνιστή οικοδόμο Δημήτρη Κοτζαρίδη που έχασε τη ζωή του και πάρα πολλούς τραυματίες.

Το σύστημα των κουκουλοφόρων προέκυψε, οργανώθηκε και συστηματοποιήθηκε μεταδικτατορικά από όλες τις αστικές κυβερνήσεις που υπηρετήσανε το σύστημα από τότε και χρησιμοποιήθηκε πάντα ενάντια σε κάθε εργατική και λαϊκή κινητοποίηση και διαμαρτυρία. Σε βίντεο της χθεσινοβραδινής εκπομπής του «Αποκαλυπτικού Δελτίου» του EXTRA 3, οι κουκουλοφόροι συλλαμβάνουν διαδηλωτές υπό την αποδοκιμασία του κόσμου και τους παραδίνουνε στους ματατζήδες.

Και έρχομαι στα περί τροτσκισμού.

Απ’ αφορμή την, όπως γράφει ο συντάκτης σας, αναφορά αυτής της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης σε κείμενό της στους τροτσκιστές, που σύμφωνα με την παράθεσή του έγραφαν πως «πέρασε η εποχή που έκοβαν χέρια και έβγαζαν μάτια των ανήμπορων αρχειομαρξιστών και τροτσκιστών», σελίδα 11, 2η στήλη του άρθρου του, στη σελίδα 12, 3η στήλη, 2η παράγραφος του ίδιου άρθρου γράφει:
«Εκεί που η λεγόμενη «Αντιεξουσιαστική Κίνηση» ξύνεται στη γκλίτσα του τσοπάνη είναι όταν αποκαλύπτει τον ιστορικό καημό της αστικής τάξης. Εδώ η λεγόμενη «Αντιεξουσιαστική Κίνηση» αντιστρέφει την πραγματικότητα. Οι «αρχειομαρξιστές» που επικαλείται είναι εκείνη η ομάδα που τα μέλη της έκαναν επιθέσεις και χτυπούσαν τους κομμουνιστές. Τροτσκιστές ήταν οι «αρχειομαρξιστές» που στην επίθεση του ναζισμού στην ΕΣΣΔ έβλεπαν το δρόμο της ανατροπής του «μπολσεβικισμού». Σήμερα επανέρχονται δρυμύτεροι. Μόνο που σε κάθε κίνησή τους ξεχωρίζει από μακριά το κέντρο που οργανώνει τη δράση τους».

Χωρίς να υπερβάλλω καθόλου, μπορώ να πω χωρίς περιστροφές και χωρίς επιφυλάξεις, πως εδώ πρόκειται, αν όχι μόνο για χοντροειδή άγνοια των πραγμάτων, σίγουρα και για εσκεμμένη παραποίησή τους ή και για τα δυο μαζί.

Και τούτο γιατί οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, γνωρίζουν πολύ καλά τα μεταξύ κομματικών και αρχειομαρξιστών της αρχής της δεκαετίας του 1930, το ρόλο του Ζαχαριάδη σ’ αυτά, όπως και        τη διαρκή πολεμική του Πουλιόπουλου ενάντια στο ιερατείο και τη γραφειοκρατία του Αρχείου αλλά και το τι έγινε στην κατοχή και το Δεκέμβρη του 1944 με τους τροτσκιστές.

Και ο Πουλιόπουλος είναι ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του τροτσκισμού στην Ελλάδα. Αυτό λοιπόν το μπουρδούκλωμα και σκόπιμο ανακάτεμα από τον συντάκτη σας, των κατ’ αυτόν με εισαγωγικά «αρχειομαρξιστών» με τους τροτσκιστές, είναι εσκεμμένο και ατυχές. Κι ακόμα, γιατί τόση κατάχρηση εισαγωγικών εκ μέρους του, έτσι ώστε να γράψει και το μπολσεβικισμός με εισαγωγικά. Εμείς το γράφουμε χωρίς εισαγωγικά.

Τώρα, ως προς το πια πολιτική ήταν η σωστή και η συνεπής για την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ απέναντι στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό, «δημοκρατικό» ή φασιστικό, μόνο ο Τρότσκι, ο Πουλιόπουλος και οι σύντροφοι και οπαδοί τους υπερασπίσανε σε σωστή μαρξιστική βάση και άνευ όρων το πρώτο εργατικό κράτος απέναντι στον ιμπεριαλισμό, κι αυτό παρά τον απεινή διωγμό τους από τη γραφειοκρατική κάστα του, την πιο αρπακτική κάστα της ιστορίας, που οι απόγονοί της ιδιοποιήθηκαν, εκτός από τη μερίδα του λέοντος από τη σοσιαλιστική παραγωγή, τελικά και αυτά τα ίδια τα μέσα παραγωγής, την κοινωνική ιδιοκτησία της ΕΣΣΔ και των άλλων γραφειοκρατικά παραμορφωμένων και εκφυλισμένων εργατικών κρατών – και που η διάλυσή τους, αντί της σοσιαλιστικής και της κομμουνιστικής ολοκλήρωσής τους, αποτελεί ιστορική καταστροφή για την ανθρωπότητα, που σήμερα βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου. Γιατί παρ’ όλον τον εκφυλισμό τους και τη γραφειοκρατική τους παραμόρφωση, τα τερατώδη προνόμια και τη μη ύπαρξη Εργατικής Δημοκρατίας, παρ’ όλα αυτά εξακολουθούσαν να μην είναι καπιταλισμός και στο βαθμό που δεν είχαν ανατραπεί τελείως οι βάσεις του Οκτώβρη του ΄17, παραμένανε και κοινωνικά κράτη.

Ο Τρότσκι έγκαιρα είχε προβλέψει αυτήν την καταστροφή. Από το 1936 ακόμα στην «Προδομένη Επανάσταση» γράφει: «Η αντίφαση ανάμεσα στις μορφές ιδιοκτησίας και τους κανόνες διανομής δεν μπορεί να μεγαλώνει για αόριστα χρονικά διαστήματα. Ή οι αστικοί κανόνες θα απλωθούν έτσι ή αλλιώς και στα μέσα παραγωγής, ή οι κανόνες της διανομής θα συμφωνήσουν με τη σοσιαλιστική ιδιοκτησία». Μετάφραση Παντελή Πουλιόπουλου (στην Ακροναυπλία), «Πρωτοποριακή Βιβλιοθήκη» 1994, σελίδα 281.

Δυστυχώς έγινε το πρώτο και οι κομματικοί γραφειοκράτες είναι σήμερα οι ζάμπλουτοι ολιγάρχες, πλιαστικολόγοι της κοινωνικής ιδιοκτησίας της ΕΣΣΔ και των άλλων εργατικών κρατών.

Για το πώς υπεράσπισαν άνευ όρων την ΕΣΣΔ ο Τρότσκι, ο Πουλιόπουλος και οι τροτσκιστές, εκτός από το βιβλία τους και πάμπολλα άλλα γραφτά τους, που είναι ολόκληρος πλούτος, τεράστιος εμπλουτισμός του μαρξισμού, βλέπετε και το τελευταίο βιβλίο μου για τον Παντελή Πουλιόπουλο με τον τίτλο: «Παντελής Πουλιόπουλος. Ο θεμελιωτής του Μαρξισμού στην Ελλάδα. Τα τετράδια της Ακροναυπλίας». Εκδόσεις Δρόμων, 2010, σελίδες 41-63, που σας το έχω στείλει. Εκεί εκτίθεται η αντιπαράθεση Τρότσκι-Μπάρναμ / Σάχτμαν, για το χαρακτήρα και την κατά Τρότσκι ανάγκη υπεράσπισης άνευ όρων της ΕΣΣΔ, 1939-1940, αντιπαράθεση που διακόπηκε με τη δολοφονία του Τρότσκι στις 20 Αυγούστου 1940 από τον πράκτορα Ραμόν Μερκαντέρ ντελ Ρίο, ή Ζακ Μορνάρ ή Φράνκ Τζάκσον, που μετά την 20ετή του άνετη φυλάκιση στο Μεξικό για τη δολοφονία του Τρότσκι, έτυχε πολλών διακρίσεων για το κατόρθωμά του από τους διάδοχους γραφειοκράτες και πέθανε στην Κούβα, όπως και η αντιπαράθεση, του Παντελή Πουλιόπουλου με τον Α. Στίνα στην Ακροναυπλία, που έχει διασωθεί στα περίφημα Τετράδια, αντιπαράθεση που συνεχίστηκε ως τις αρχές του 1942 που διαλύθηκε το στρατόπεδο και σε ενάμιση χρόνο ακολούθησε και η εκτέλεση του Πουλιόπουλου στο Νεζερό της Λάρισας στις 6.6.1943 με τους 104.

Χρειάζεται λοιπόν, εκτός από τυχόν άγνοια και μεγάλη δόση κακής πίστης και προκατάληψης για να γράψει κανείς τα παραπάνω, που θυμίζουνε τις χειρότερες εποχές του εργατικού επαναστατικού κινήματος.
Ελπίζω στη δημοσίευση του παρόντος
Με φιλικούς χαιρετισμούς

Βαγγέλης Σακκάτος

 


 

Σχετικά άρθρα