Ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και “Δημοκρατία” του κεφαλαίου

Η Ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ

ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΨΕΥΤΙΚΗΣ

«ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Μόνη διέξοδος η πάλη

για Κυβέρνηση Εργατών και Φτωχών Αγροτών

με Πρόγραμμα σοσιαλιστικής ανατροπής

Η επίσκεψη του Τσίπρα στο προεδρικό μέγαρο και οι προτάσεις που παρουσίασε στον Παπούλια ήταν ένα ακόμα σκαλοπάτι στην πορεία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ προς την συνεχή προσαρμογή της στα «καθήκοντα» της «υπεύθυνης» αξιωματικής αντιπολίτευσης και στα προσδοκώμενα κυβερνητικά της καθήκοντα. Μια πορεία στην οποία, οι ηγέτες της «Ριζοσπαστικής Αριστεράς», από την στιγμή που απέκτησαν την πρώτη θέση κοινοβουλευτικού κόμματος, σε εκλογικό μέγεθος, ξεχύθηκαν σε πολλαπλές και συνεχείς συναντήσεις με όλα τα οικονομικά, επιχειρηματικά, πολιτικά, δικαστικά, στρατιωτικά, θρησκευτικά επιτελεία όχι μόνο της ελληνικής άρχουσας τάξης αλλά και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου…

Διαβάστε την Συνέχεια…

 


 

Η Ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ

ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΨΕΥΤΙΚΗΣ

«ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Μόνη διέξοδος η πάλη

για Κυβέρνηση Εργατών και Φτωχών Αγροτών

με Πρόγραμμα σοσιαλιστικής ανατροπής

Η επίσκεψη του Τσίπρα στο προεδρικό μέγαρο και οι προτάσεις που παρουσίασε στον Παπούλια ήταν ένα ακόμα σκαλοπάτι στην πορεία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ προς την συνεχή προσαρμογή της στα «καθήκοντα» της «υπεύθυνης» αξιωματικής αντιπολίτευσης και στα προσδοκώμενα κυβερνητικά της καθήκοντα. Μια πορεία στην οποία, οι ηγέτες της «Ριζοσπαστικής Αριστεράς», από την στιγμή που απέκτησαν την πρώτη θέση κοινοβουλευτικού κόμματος, σε εκλογικό μέγεθος, ξεχύθηκαν σε πολλαπλές και συνεχείς συναντήσεις με όλα τα οικονομικά, επιχειρηματικά, πολιτικά, δικαστικά, στρατιωτικά, θρησκευτικά επιτελεία όχι μόνο της ελληνικής άρχουσας τάξης αλλά και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

Τους τελευταίους μήνες, μάλιστα, αυτή η τόσο πυκνή δραστηριότητα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ –που με έντονο αυτοθαυμασμό, η ίδια, την παρουσιάζει ως  «εδραίωση του διεθνούς κύρους της»- βρίσκει μεγάλη θετική ανταπόκριση από τα κεφαλαιοκρατικά επιτελεία. Σε σημείο που ακόμα και συντάκτες φιλικών της εφημερίδων, μιλάνε για έναν «ξαφνικό έρωτα» και αναρωτιούνται τι άραγε τον προκαλεί.

Πέρα από την σημασία που έχουν τέτοιες συναντήσεις από  μια αυτοπροσδιοριζόμενη «ριζοσπαστική αριστερή» ηγεσία  ακόμα πιο εντυπωσιακές είναι οι τοποθετήσεις της σ’ αυτές.

Από τα δημοσιεύματα στον τύπο αλλά και από τις σχετικές ανακοινώσεις του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, σε όλες αυτές τις συναντήσεις φαίνεται να κυριαρχεί η προσπάθεια και η επιμονή του Τσίπρα και των άλλων επιτελών του, να αποδείξουν την «υπευθυνότητά» τους απέναντι στα προβλήματα της «δημοκρατίας» και της οικονομίας. Να διαβεβαιώσουν ότι οι ίδιοι και ολόκληρο το κόμμα τους, είτε από την θέση της «αξιωματικής αντιπολίτευσης» είτε από την επερχόμενη θέση της κυβέρνησης, αποτελούν παράγοντες «σταθερότητας» του συστήματος και διόρθωσης των παθογενειών του.

Στην τελευταία συνάντηση με τον πρόεδρο της δημοκρατίας, μάλιστα, με βάση την απόφαση της τελευταίας Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, προχώρησαν ένα ακόμα βήμα. Δίνοντας ένα έμπρακτο δείγμα της καθεστωτικής «υπευθυνότητάς» τους, ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε «οι πολιτικοί αρχηγοί να διερευνήσουν την δυνατότητα συμφωνίας για νέο Πρόεδρο Δημοκρατίας που θα εκλεγεί από τη νέα Βουλή….». Και ρίχνοντας ««γέφυρες» προς μετριοπαθή στελέχη της «άλλης πλευράς», έδωσε το στίγμα ότι «η αριστερή κυβέρνηση θα επιζητά τη συνεννόηση»! (ΕτΣ – 4/11/14, σελ. 5). Το νέο αυτό μοτίβο της «συνεννόησης» έχει πάρει, τώρα, την κεντρική θέση στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι πραγματικά σημαίνουν όλες αυτές οι διαβεβαιώσεις και πιστοποιήσεις περί «υπευθυνότητας», «σταθερότητας» και «συνεννοήσεων», από τους «αριστερούς» ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ;

Μια πρώτη απάντηση δίνει η ίδια η στάση τους μέσα στις πολιτικές εξελίξεις, και ιδιαίτερα για το κυρίαρχο ζήτημα των εκλογών. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επίμονα ζητάει από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου να τις προκηρύξει άμεσα για να φύγουν οριστικά από την κυβερνητική εξουσία. Γιατί, όπως λέει η ίδια, όσο περισσότερο αυτοί μένουν στην κυβέρνηση τόσο μεγαλύτερες καταστροφές προκαλούν στον λαό και στην χώρα ολόκληρη. Ωστόσο όμως, για πολύ καιρό τώρα, τις εκλογές αυτές μόνο τις «ζητάει». Η ίδια δεν κάνει τίποτα για να γίνουν πραγματικότητα. Αφήνοντας την αντεργατική κυβέρνηση του δικομματικού τσίρκου να αποφασίσει μόνη της πότε κι αν θα γίνουν και επιτρέποντάς της να συνεχίζει το αντιλαϊκό καταστροφικό της έργο.  Με εντυπωσιακό τρόπο, η ηγεσία αυτή αποφεύγει κάθε προσπάθεια μαζικής κινητοποίησης των εκμεταλλευομένων με στόχο την άμεση ανατροπή της 3ης πιο μισητής κυβέρνησης σε ολόκληρο τον κόσμο. Κι αν ήθελε πραγματικά αυτές τις εκλογές, γιατί άραγε δεν αποφασίζει ακόμα και την άμεση παραίτηση των βουλευτών της από την Βουλή, ώστε, και μ’ αυτόν τον κοινοβουλευτικό τρόπο, να επιβάλλει την άμεση διεξαγωγή εκλογών;

Προφανώς, η απόλυτη αφοσίωσή της «αριστερής» ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, στον κοινοβουλευτισμό της σάπιας αστικής δημοκρατίας, την εμποδίζει να κάνει τέτοια «ανεύθυνα» πράγματα. Πίσω από αυτή την εντυπωσιακή αδράνεια βρίσκεται η μόνιμη ιδεολογική βαθιά υποταγή της  στην αντεργατική και αντιλαϊκή «δημοκρατία» των εκμεταλλευτών. Στην ψευτο – δημοκρατία που (σύμφωνα και με τις καθημερινές καταγγελίες των ίδιων των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ) λειτουργεί μόνο κατασταλτικά και αντιδημοκρατικά, και το κοινοβούλιό της έχει ουσιαστικά υποκατασταθεί από  τις βοναπαρτίστικες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Όταν, βέβαια, δεν χρησιμοποιείται για να χειροκροτεί και να «ψηφίζει» κοπαδιαστά τους λιγοστούς «νόμους» του Σαμαρά, του Βενιζέλου και της τρόικα ή τις φωτογραφικές τροπολογίες για εξυπηρέτηση των «ημετέρων».

Άλλωστε ο ίδιος ο Τσίπρας έχει φροντίσει επανειλημμένα να ξεκαθαρίσει αυτή την αφοσίωση και υποταγή στην αστική δημοκρατία. Το έκανε και στην τελευταία συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ. Στέλνοντας μήνυμα όχι μόνο στο εσωτερικό του κόμματός του αλλά και προς όλα τα αστικά επιτελεία με τα οποία συνομιλεί και τον παρακολουθούν με προσοχή. Εκεί, λοιπόν, για μια φορά ακόμα, αλλά με πιο σαφή και ρητό τρόπο, διακήρυξε ότι στον ΣΥΡΙΖΑ «βάζουμε  πάνω από οτιδήποτε άλλο την δημοκρατία και του κανόνες της», ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σήμερα η δύναμη σταθερότητας στην χώρα, η εγγύηση της σταθερότητας» και ότι «επιδιώκουμε μια ευρύτατη εθνική, κοινωνική και πολιτική συνεννόηση»!

Βαδίζοντας απερίφραστα  στην ίδια παράδοση των σοσιαλδημοκρατικών και σταλινικών καταστροφικών ιστορικών συμβιβασμών, αναλαμβάνει κι αυτός να «εξαφανίσει» τον χωρισμό της καπιταλιστικής κοινωνίας σε αντίθετες και ασυμβίβαστες μεταξύ τους κοινωνικές τάξεις και να αφανίσει τα ξεχωριστά συμφέροντα της εργατικής τάξης πίσω από μια δήθεν «ευρύτατη εθνική, πολιτική και  κοινωνική συμφωνία» στο όνομα της «ανόρθωσης της χώρας και της κοινωνίας», με άλλα λόγια στα εθνικά, πολιτικά και κοινωνικά συμφέροντα των εκμεταλλευτών και του κεφαλαίου.

Και για να μην αφήσει καμιά αμφιβολία προς τους κάθε είδους συνομιλητές του, ο ηγεμόνας του ΣΥΡΙΖΑ, ανακήρυξε την «ηγεμονία» του μέσα στην Κ.Ε. Και διαβεβαιώνοντας, για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ, ότι «δεν εγκλωβιζόμαστε στην παγίδα της ιδεολογικής καθαρότητας» πέταξε στα σκουπίδια κάθε ταξική ιδεολογική σοσιαλιστική δέσμευση και καβάλα πάνω στο καλάμι των «κανόνων» της αστικής δημοκρατίας, καλπάζει στον δρόμο προς την «εθνική συνεννόηση» και την αστική κυβερνητική εξουσία. Ποδοπατώντας άγρια κάθε επιστημονική έννοια του επαναστατικού μαρξισμού και ολόκληρη την ιστορική εμπειρία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.

Από πίσω του, ολόκληρη η Κ.Ε. (με διαφωνούντα μόνο 2 μέλη της) στην πολιτική της απόφαση, υπερθεμάτισε κι αυτή την «δύναμη σταθερότητας του ΣΥΡΙΖΑ» και για «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας», ψελλίζοντας μόνο, για τα προσχήματα της αριστερής πτέρυγας, ότι ο «ΣΥΡΙΖΑ θα διατηρήσει το ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα της διαφορετικότητάς του από το κατεστημένο και εν πολλοίς φθαρμένο αστικό πολιτικό σύστημα»!! Με άλλα λόγια δηλαδή, θα αναλάβουν να κάνουν την δουλειά του «φθαρμένου αστικού πολιτικού συστήματος» αλλά, όλα κι όλα, δεν θα ταυτιστούν και «ηθικά» μαζί του!!

Η πολιτική απόφαση της τελευταίας Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν την συνολική πολιτική της ηγεσίας του. Μια πολιτική που διακρίνεται:

 

  • Από την βαθιά πίστη τους στον αστικό κοινοβουλευτισμό, που ήδη αναφέραμε, και την ουσιαστική περιφρόνηση στην ενεργή οργάνωση της μαζικής δράσης της εργατικής τάξης και των άλλων εκμεταλλευομένων μαζών. Την παρουσίαση και προβολή του εκμεταλλευτικού βάρβαρου και σάπιου καθεστώτος της άρχουσας αστικής τάξης ως «δημοκρατία» και την έμπρακτη αφοσίωση που δείχνουν σ’ αυτήν.
  • Από τις συνεχείς δηλώσεις αποδοχής του αστικού κρατικού μηχανισμού των εκμεταλλευτών και τις φανερές προθέσεις τους να τον διατηρήσουν, να τον «εκσυγχρονίσουν», να τον «εκδημοκρατίσουν» και να κάνουν πιο αποδοτική την (από την φύση του αντεργατική και αντιλαϊκή)λειτουργία του.
  • Από το διακηρυγμένο πρόγραμμά τους για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης. Με το οποίο περιορίζονται μόνο σε «διαφορετικά» μέτρα διαχείρισης του εκμεταλλευτικού συστήματος, χωρίς ν’ αγγίζουν τις οικονομικές βάσεις της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, αυτές δηλαδή που γεννούν την κρίση, την παραγωγική αποσύνθεση και την γενική καπιταλιστική παρακμή.
  • Από την προγραμματική τους προσκόλλησή στην άγρια καπιταλιστική εκμετάλλευση, που «ευγενικά» την αποκαλούν «υγιή επιχειρηματικότητα».
  • Από τις προσεγγίσεις τους για τις διεθνείς ταραγμένες εξελίξεις και τις εκρηκτικές – ανατρεπτικές προοπτικές, της οξυμένης παγκόσμιας ταξικής, μέσα από την σκοπιά των «εθνικών συμφερόντων» της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας, του αστικού κοσμοπολιτισμού και όχι του προλεταριακού διεθνισμού.
  • Από την πλήρη αποδοχή του ιμπεριαλιστικού μηχανισμού της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» και τις απατηλές διακηρύξεις τους για δήθεν μετατροπή αυτής της λυκοσυμμαχίας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου σε «Ενωμένη Ευρώπη».

Από όλα αυτά και από όσα ακόμα εκδηλώνονται στην καθημερινή συμβιβαστική υποτακτική πολιτική τους, απέναντι στους μηχανισμούς του ελληνικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου, πασπαλισμένα με μπόλικη φρασεολογία για «λαϊκά δικαιώματα» και «κοινωνικά συμφέροντα» και στολισμένα με πολλές κορώνες περί «αριστεράς», κάνουν περισσότερο από καθαρό ότι η πολιτική διάθεση και απόφαση της «ριζοσπαστικής αριστεράς» ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι ήδη παρμένη. Να πολιτευτεί και να διακυβερνήσει μέσα στα όρια και τις δομές του υπάρχοντος σάπιου αστικού καθεστώτος και της αποσυντιθέμενης καπιταλιστικής οικονομίας.

 

Δείχνουν με αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι οι προσανατολισμοί των ηγετικών του επιτελών, αφελώς ή σκόπιμα, δεν έχει σημασία, στρέφονται αυστηρά και μόνο ενάντια στην «κακή πολιτική διακυβέρνηση» των σημερινών κομμάτων της αστικής διακυβέρνησης. Αποδίδουν την βαθιά ιστορική κρίση του σάπιου καπιταλισμού στην «νεοφιλελεύθερη» πολιτική κάποιων «κακών» επιτελείων. Χωρίς να τους απασχολούν ουσιαστικά οι δομικές οργανικές αιτίες που την γεννούν ξανά και ξανά, ευαγγελίζονται την αντιμετώπισή της με κάποια «εναλλακτικά» αστικά κεϋνσιανά «αντινεοφιλελεύθερα» μέτρα, που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά διαχειριστικές παραλλαγές των σημερινών. Κι αν σε κάποιους  απ’  αυτούς υπάρχει έστω και κάποιος προβληματισμός για τις καπιταλιστικές αυτές δομικές αιτίες, αυτό «βρίσκεται», δυστυχώς, στο πολύ πίσω μέρος του κεφαλιού τους και δεν επηρεάζει καθόλου την ουσία της πολιτικής τους στάση. Η οποία κυριαρχείται από τον «μεταρρυθμιστικό» οίστρο «διόρθωσης», βελτίωσης», «εκσυγχρονισμού» ή όπως αλλιώς ονομάζουν την απατηλή ιδέα καλλωπισμού και «εξανθρωπισμού» του σάπιου καπιταλισμού και της ψεύτικης «δημοκρατίας» του.

Η ιστορική εμπειρία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος, μελετημένη με τα επιστημονικά κριτήρια του επαναστατικού μαρξισμού, μας διδάσκει με βεβαιότητα ότι κάθε «αριστερό» κόμμα και ηγεσία -που συγκεντρώνει τις ελπίδες και την υποστήριξη των εργατών και των άλλων εκμεταλλευομένων για την διέξοδο από τις ολέθριες συνέπειες του σάπιου καπιταλισμού- όταν περιορίζεται μόνο στην διεκδίκηση της «δημοκρατικής» διαχείρισης του εκμεταλλευτικού συστήματος, αρνούμενο την υλοποίηση μιας προλεταριακής πολιτικής και την οργανωμένη μαζική πάλη της εργατικής τάξης για την επαναστατική σοσιαλιστική ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος, τότε αυτό το κόμμα και η ηγεσία του δεν είναι απλά και μόνο καταδικασμένο στην αποτυχία. Η προδοτική συμβιβαστική διαχειριστική πολιτική του θα προκαλέσει βαριά ήττα στους εργάτες και τους εκμεταλλευόμενους με ανυπολόγιστες καταστροφικές συνέπειες για ολόκληρη την κοινωνία.

Η ιστορία έχει αποδείξει με αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι οι «αριστεροί» ηγέτες που αναλαμβάνουν, σε αντίθεση με τις προσμονές των εκμεταλλευομένων, να διακυβερνήσουν και να διασώσουν το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα με αφελείς «δημοκρατικές», «εκσυγχρονιστικές» και «εξανθρωπιστικές» βλέψεις και πολιτικές, το μόνο που καταφέρνουν είναι να αποτελέσουν την «σανίδα σωτηρίας» για τις αντιδραστικές δυνάμεις του εκμεταλλευτικού καθεστώτος της άρχουσας τάξης και τον «αριστερό» «δούρειο ίππο» για την ολέθρια συντριβή του εργατικού και λαϊκού κινήματος από την καπιταλιστική αντίδραση.

Οι σημερινές ραγδαίες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, αν αναπτυχθούν κανονικά και χωρίς «σωτήριες παρεκτροπές» των αστικών μηχανισμών, θα φέρουν κατά πάσα πιθανότητα την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στην θέση της κυβέρνησης. Και σε κάθε περίπτωση θα δώσουν στις παραπάνω ιστορικές βεβαιότητες του παγκόσμιου εργατικού κινήματος και του επαναστατικού μαρξισμού ιδιαίτερη επιτακτικότητα για την χώρα μας, τα Βαλκάνια και ολόκληρη την Ευρώπη.

Οι ανήσυχοι αγωνιστές σοσιαλιστές εργάτες, εργαζόμενοι, φτωχοί αγρότες και οι νεολαίοι αγωνιστές, που είναι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ή τον υποστηρίζουν κοινοβουλευτικά, είναι υποχρεωμένοι, όσο υπάρχει καιρός ακόμα, να δραστηριοποιηθούν με κάθε δυνατό τρόπο και με ιδιαίτερη ένταση, ώστε να βάλουν φραγμό στην επιταχυνόμενη «διαχειριστική» και συμβιβαστική πορεία της ηγεσίας τους. Να απαιτήσουν άμεσα την εγκατάλειψη της πολιτικής του κοινοβουλευτικού εφησυχασμού. Να παλέψουν για την εγκατάλειψη της αστικής «υπευθυνότητας» και της διάσωσης της σάπιας «δημοκρατίας» των εκμεταλλευτών. Για την απόρριψη της πολιτικής διαχείρισης και καλλωπισμού του σάπιου καπιταλισμού. Να διεκδικήσουν δυναμικά την ανατροπή της πολιτικής «συμμαχίας» με τις δυνάμεις του ελληνικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου και τους μηχανισμούς τους. Να υψώσουν την άρνησή τους στην λογική των «εθνικών κινδύνων» που υιοθετεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και να επιβάλλουν την απαίτηση τους για μια διεθνιστική προλεταριακή πολιτική απέναντι στις ταραχώδεις διεθνείς εξελίξεις.

Να πρωτοστατήσουν για την άμεση υιοθέτηση μιας προλεταριακής πολιτικής που θα επιδιώξει άμεσα την συγκρότηση του αναγκαίου Ενιαίου Εργατικού Μετώπου. Την συμμαχία και την σύμπραξη όλων των δυνάμεων και οργανώσεων της εργατικής τάξης, ενάντια στην συγκροτημένη επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους τους, για την ανασυγκρότηση των δυνάμεων του εργατικού κινήματος, για την επανάκτηση των χαμένων κατακτήσεων, για την αγωνιστική, αποτελεσματική και νικηφόρα αντιμετώπιση των βαριών συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης πάνω στη ζωή των εργατών και των άλλων εκμεταλλευομένων. Για την οριστική αντιμετώπιση της πολυδιάσπασης της εργατικής τάξης και την οργάνωσή της σε ικανή πολιτική δύναμη που θα κερδίσει μαζί της και τα άλλα εκμεταλλευόμενα δεινοπαθούντα από την καπιταλιστική κρίση εκμεταλλευόμενα στρώματα της κοινωνίας.

Να απαιτήσουν την άμεση υιοθέτηση μιας προλεταριακής πολιτικής. Που μαζί με την διεκδίκηση σύμπραξης όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, να διεκδικήσει μια Κυβέρνηση Εργατών και Φτωχών Αγροτών. Που βασισμένη στις δυνάμεις και τις οργανώσεις του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, θα τσακίσει τους μηχανισμούς του αστικού κράτους και της ψευτοδημοκρατίας του κεφαλαίου. Θα οικοδομήσει έναν εργατικό κρατικό μηχανισμό με βάση τα δημοκρατικά Εργατικά Συμβούλια. Θα υλοποιήσει ένα πρόγραμμα επαναστατικής ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας και οικονομίας, με την άμεση κοινωνικοποίηση των βασικών μονάδων παραγωγής, τον σχεδιασμό της παραγωγής, της διανομής και ολόκληρης της οικονομίας κάτω από τον άμεσο έλεγχο και την διοίκηση των δημοκρατικών Εργατικών Συμβουλίων. Και βασισμένη στον προλεταριακό διεθνισμό θα ενώσει τον αγώνα των ελλήνων εργατών με τα γενικά κοινά σοσιαλιστικά συμφέροντα της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης, για την διάλυση του αντιδραστικού ιμπεριαλιστικού μηχανισμού της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» και την οικοδόμηση των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης.

Σε συμπαράταξη με τις υπόλοιπες αριστερές, σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές δυνάμεις που κινούνται και παλεύουν προς αυτήν την κατεύθυνση, οι αγωνιστές του ΣΥΡΙΖΑ που ειλικρινά πιστεύουν στην αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής κατεύθυνσης, πρέπει να υψώσουν τον αγώνα τους απέναντι στις καταστροφικές συμβιβαστικές πολιτικές σύμπραξης με τις κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις, που απειλούν όχι μόνο το κόμμα τους αλλά και το μέλλον του συνόλου της εργατικής τάξης και ολόκληρης της κοινωνίας.

Χ.Σ.

 

Σχετικά άρθρα