“Λαϊκη Ενότητα” και μικροαστικές ψευδαισθήσεις

Λαϊκή Ενότητα:

«Μία από τα ίδια»… μικροαστικών ψευδαισθήσεων

Η κοινοβουλευτική διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν έκπληξη. Υπόβοσκε μέσα στο ετερόκλητο ιδεολογικοπολιτικό συνονθύλευμα των «συνιστωσών» που τον αποτελούσαν. Που το μόνο συνεκτικό στοιχείο τους ήταν ο μικροαστικός προσανατολισμός τους και η βαθιά θεμελιωμένη διάθεσή τους να προσφέρουν τις «μεταρρυθμιστικές» και «εκσυγχρονιστικές» κυβερνητικές υπηρεσίες τους στο αστικό καθεστώς της άρχουσας τάξης, του ελληνικού και ολόκληρου του ευρωπαϊκού κεφαλαίου…

Διαβάστε την Συνέχεια…


 

 

Λαϊκή Ενότητα:

«Μία από τα ίδια»… μικροαστικών ψευδαισθήσεων

Η κοινοβουλευτική διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν έκπληξη. Υπόβοσκε μέσα στο ετερόκλητο ιδεολογικοπολιτικό συνονθύλευμα των «συνιστωσών» που τον αποτελούσαν. Που το μόνο συνεκτικό στοιχείο τους ήταν ο μικροαστικός προσανατολισμός τους και η βαθιά θεμελιωμένη διάθεσή τους να προσφέρουν τις «μεταρρυθμιστικές» και «εκσυγχρονιστικές» κυβερνητικές υπηρεσίες τους στο αστικό καθεστώς της άρχουσας τάξης, του ελληνικού και ολόκληρου του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

Οι επτά μήνες του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική αστική εξουσία, ήταν αρκετοί για να αποκαλύψουν το πλήρες καταστροφικό αδιέξοδο των μικροαστικών αυταπατών και ψευδαισθήσεων που αντιπροσωπεύει και ανέλαβε να υλοποιήσει. Και φυσικά  να διαλύσουν την ασθενή και επιφανειακή  συνεκτικότητά του.

Η ποικιλόμορφη ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αναλαμβάνοντας, από την θέση της κυβέρνησης, την  διαχείριση της βαθιάς κρίσης του σάπιου καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού καθεστώτος κατέληξαν αναπόφευκτα στην πιστή «εξυπηρέτηση» των  «εθνικών» και «ευρωπαϊκών» προσανατολισμών και συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου, και υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν κάθε μικροαστική «φιλολαϊκή» υπόσχεση που απλόχερα και με κομπασμό έδιναν προεκλογικά. Γεγονός που θέριεψε τις πολιτικές διαχειριστικές διαφορές των συνιστωσών του και τις οδήγησε στην διάσπαση.

Η «Λαϊκή Ενότητα» (ΛΑΕ), ο «νέος» πολιτικός σχηματισμός που προέκυψε από αυτή την κοινοβουλευτική διάσπαση και σχηματίστηκε με βάση την «συνιστώσα» της «Αριστερής Πλατφόρμας», δεν αντιπροσωπεύει σε τίποτα κάτι το διαφορετικό ή το καινούριο. Είναι μια ακριβής επανάληψη των ιδεολογικών και πολιτικών προσανατολισμών του μικροαστικού ΣΥΡΙΖΑ. Μια ακριβής και πλήρη ανατύπωση των μικροαστικών αυταπατών και ψευδαισθήσεων του μητρικού σχήματος.

Η ουσιαστική διαφορά που τους διαχώρισε από τον υπόλοιπο ΣΥΡΙΖΑ είναι διαφορά κυβερνητικής διαχείρισης του αστικού καθεστώτος και πιο συγκεκριμένα διαφορά χειρισμού των σχέσεων του ελληνικού καπιταλισμού με την «ευρωζώνη» και την «Ευρωπαϊκή Ένωση».  Χωρίς να διαφωνούν με την ανάληψη της διαχείρισης του αστικού καθεστώτος και της «μεταρρυθμιστικής» διάσωσής του, οι ηγέτες της ΛΑΕ,  θεωρούν ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (στην οποία ένθερμα συμμετείχαν) θάπρεπε να οδηγήσει τις διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς» της «ΕΕ», της «ΕΤ» και του ΔΝΤ σε ρήξη και στην έξοδο του ελληνικού καπιταλισμού από την «ευρωζώνη». Πιστεύουν ότι η επιστροφή σε «εθνικό» νόμισμα και οι διαφορετικοί διεθνείς προσανατολισμοί θα βοηθούσαν τον ελληνικό καπιταλισμό να ξεπεράσει την κρίση του και να πάρει τον δρόμο της «ανάπτυξης».

Στην ουσία, δηλαδή, η διαφορά τους επικεντρώνεται μόνο στην κατεύθυνση της διαχείρισης του εκμεταλλευτικού καθεστώτος.

Για την ΛΑΕ, όπως και για τον υπόλοιπο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, ο σάπιος καπιταλισμός δεν είναι ένα ξοφλημένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα που αποσυντίθεται προκαλώντας την καταστροφή της κοινωνίας. Γι’  αυτούς, το σάπιο αυτό σύστημα, δεν χρειάζεται να ανατραπεί αλλά μπορεί να «θεραπευτεί» και να λειτουργήσει υπέρ των «λαϊκών συμφερόντων» και της «δημοκρατίας», με την κατάλληλη «καλή» δική τους διαχείριση-τραγικό δείγμα της οποίας ζήσαμε το 7μηνο της κοινής διακυβέρνησής τους.

Και για τους δύο, η σύμφυτη ασυμβίβαστη ταξική αντίθεση του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού καθεστώτος δεν είναι ασυμβίβαστη. Αντίθετα θεωρούν ότι μπορούν, με την δική τους κυβερνητική διαχείριση να «εξανθρωπίσουν» την εκμετάλλευση και να φτιάξουν έναν καπιταλισμό με «δημοκρατία» και με «ανθρώπινο πρόσωπο».

Σε όλες αυτές τις μικροαστικές αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, που στην πράξη καταλήγουν να κρατούν στην ζωή τον σάπιο καπιταλισμό σε βάρος της εργατικής τάξης και των άλλων εκμεταλλευομένων, οι ηγέτες της ΛΑΕ και του υπόλοιπου ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καμιά διαφωνία. Στον τρόπο που θα διαχειριστούν καλύτερα τα «εθνικά» συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού διαφώνησαν λίγο.

Η «εναλλακτική λύση» της ΛΑΕ

Τα παραπάνω συμπεράσματα δεν βασίζονται μόνο στην μέχρι τώρα κυβερνητική συμπεριφορά των ηγετών της «Αριστερής Πλατφόρμας». Που αποδέχτηκαν να συμμετέχουν σε μια διαχειριστική κυβέρνηση του αστικού καθεστώτος, την συγκυβέρνηση με το αστικό κόμμα των ΑΝΕΛ, την επιλογή για ΠτΔ το βασικό στέλεχος της ΝΔ Π. Παυλόπουλο, την μνημονιακή συμφωνία του Φεβρουαρίου 2015 με τους «θεσμούς», την «ελληνική πρόταση των 48 σελίδων» με όλους του βασικούς αντεργατικούς και αντιλαϊκούς προσανατολισμούς των μνημονίων κλπ, κλπ.

Πηγάζουν και απ’ όλες τις μέχρι τώρα διακηρύξεις  της νεοσύστατης «ΛΑΕ». Που, όπως και ο προκυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ, περιορίζει και επικεντρώνει τους προγραμματικούς στόχους και την πολιτική της στις συνέπειες και στα αποτελέσματα της καπιταλιστικής κρίσης και όχι στις αιτίες που την προκαλούν.  Φωνάζει ξανά για την «κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων», διακηρύσσει πάλι την «αναστολή πληρωμών του επαχθούς χρέους με στόχο τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του» υπόσχεται για μια φορά ακόμα «τον τερματισμό της λιτότητας και την εφαρμογή μιας πολιτικής διανομής του κοινωνικού πλούτου προς όφελος των εργαζομένων…», προαναγγέλλει την «απαραίτητη έξοδο από την ευρωζώνη» και την «ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση», μαζί και μια σειρά άλλα «ριζοσπαστικά» μέτρα και στόχους  για μια  «οικονομική ανασυγκρότηση και μια ανάπτυξη». (Από τους “προγραμματικούς άξονες του νέου σχήματος”, “Η Εφημερίδα των Συντακτών” 22-23/8/2015, σελ 11)

Κι όλα αυτά μέσα στα πλαίσια του σάπιου καπιταλισμού, χωρίς καμιά αμφισβήτηση και ανατροπή των θεμελίων του, με το ίδιο αλλά «εκσυγχρονισμένο» αντιδραστικό αστικό κράτος της άρχουσας τάξης, που δήθεν θα το «εκσυγχρονίσουν» μέσα από την ίδια την αστική δημοκρατία, δηλαδή την δικτατορία του κεφαλαίου.

Το ιδεολογικό αυτό μικροαστικό αλαλούμ, διανθίζεται και με μέτρα «εθνικοποίησης των τεσσάρων συστημικών τραπεζών» και «εθνικοποίησης όλων των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων και υποδομών». Που, μέσα στα όρια  της πολιτικής οικονομικής και κοινωνικής εξουσίας της αστικής τάξης και του καπιταλισμού –στα οποία κινείται ο προγραμματικός και πολιτικός προσανατολισμός της ηγεσίας της ΛΑΕ- δεν είναι παρά αστικές εθνικοποιήσεις. Σαν αυτές που επανειλημμένα και κάθε φορά που το επιβάλλουν τα γενικότερα συμφέροντα του καπιταλιστικού καθεστώτος εφαρμόζονται από τα ίδια τα επιτελεία του για να ενισχύσουν και όχι να αμφισβητήσουν τα καπιταλιστικά θεμέλια και την κυριαρχία της εκμεταλλεύτριας αστικής τάξης.

Με τέτοιες αστικές εθνικοποιήσεις και τα υπόλοιπα μέτρα «εκσυγχρονισμού» και «εκδημοκρατισμού», μέσα από «μεταρρυθμιστικές» μεθόδους διαχείρισης του καπιταλισμού και της αστικής δημοκρατίας οι «μεταρρυθμιστές» ηγέτες της ΛΑΕ, ονειρεύονται, πέρα από κάθε ιστορική και υλική βάση, να μεταλλάξουν την κεφαλαιοκρατική δικτατορία σε «μια νέα κοινωνία απελευθερωμένη από τα δεσμά της εκμετάλλευσης και κάθε είδους καταπίεσης…, σε σοσιαλισμό του 21ου αιώνα»!

Τίτλος και περιεχόμενο

Ακόμη και ο τίτλος «Λαϊκή Ενότητα» δεν είναι «νέος» ή τυχαίος. Αντιγράφει , όχι μόνο σαν λέξεις αλλά και σαν περιεχόμενο, το πολιτικό σχήμα (του 1970) του «σοσιαλιστή» Αλιέντε και του «κομμουνιστή» Κορβαλάν της Χιλής, που, μαζί με τους «φιλελεύθερους» αστούς δημοκράτες, (το Ριζοσπαστικό Κόμμα, το Λαϊκό Ενωτικό Κίνημα Δράσης και το Χριστιανικό Αριστερό Κόμμα), ανέλαβαν να «υλοποιήσουν» τις μικροαστικές αυταπάτες για τον εκδημοκρατισμό και τον «λαϊκό» εκσυγχρονισμό του καπιταλιστικού καθεστώτος. Ενός «Λαϊκού Μετώπου» ταξικού συμβιβασμού μεταξύ σοσιαλιστών, κομμουνιστών και αστών «δημοκρατών», πάνω στην πολιτική βάση διάσωσης και διαχείρισης του εκμεταλλευτικού αστικού καθεστώτος, που (το 1973) οδήγησε τελικά το επαναστατημένο χιλιανό εργατικό και λαϊκό κίνημα στην σφαγή και στην  γνωστή τραγική κατάληξη του Πινοσέτ.

Σε τίποτα λοιπόν δεν είναι καινούριο η «Λαϊκή Ενότητα» του Λαφαζάνη της «Αριστερής Πλατφόρμας» και όλων των άλλων ιδρυτών της. Δεν εκπροσωπεί παρά τις ίδιες μικροαστικές ψευδαισθήσεις που γέννησαν και προκάλεσαν την 7μηνη κυβερνητική διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ με τις εντυπωσιακές αντεργατικές και αντιλαϊκές κωλοτούμπες.

Από την άλλη, όσοι προσπαθούν να εμφανίσουν  αυτό το μικροαστικό συνονθύλευμα ως κομμάτι του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, απλώς επαναλαμβάνουν το ίδιο μεγάλο λάθος που έκαναν προηγούμενα με τον «ενιαίο» ΣΥΡΙΖΑ. Και παρά τις προθέσεις τους, το μόνο που καταφέρνουν, δυστυχώς,  είναι να σκορπούν περισσότερη σύγχυση στους εργάτες και την νεολαία, να τους «προσφέρουν» πολύ κακές υπηρεσίες.  Οι προσμονές τους ότι από τέτοιους μικροαστικούς χώρους με δεξιόστροφους προσανατολισμούς είναι δυνατό να προκύψουν επαναστατικά αποτελέσματα μοιάζει με την προσμονή αυτού που περιμένει να ανθίσει ο σπόρος που ρίχνει σε άνυδρη σαχαριανή άμμο.

 

Σταθάτος Χ.

Σχετικά άρθρα