Μαρξισμός,PODEMOS και ΣΥΡΙΖΑ-Μέρος Γ΄

ΩΣΤΕ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ  ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ;

ΜΕΡΟΣ  Γ ‘

Το μαρξιστικό επαναστατικό κόμμα,

οι μάζες και η προλεταριακή επανάσταση.

 

…Ρωτάμε του συντρόφους της “Κομμουνιστικής Τάσης οτυ ΣΥΡΙΖΑ”: από πότε ο μαρξισμός προσαρμόζεται στις όποιες αυταπάτες η δεισιδαιμονίες των εξαπατημένων λαϊκών μαζών, και φροντίζει να τις εκθειάζει;

η υποχρέωση των μαρξιστών δεν είναι να αναπαράγουν και να ενισχύουν τις ρεφορμιστικές φαντασιώσεις. Αντίθετα οφείλουν να πούνε καθαρά όλη την αλήθεια στις παραπλανημένες μάζες των εργαζομένων. Να κάνουν το ίδιο που έκανε το κόμμα του Λένιν. Να προειδοποιήσουν τις μάζες και ιδιαίτερα το προλεταριάτο, και υπομονετικά να τους εξηγήσουν ότι ακολουθάνε λάθος δρόμο. Ότι οι ρεφορμιστικές υποσχέσεις των νεορεφορμιστών ηγετών οδηγούν στο γκρεμό,  στην ήττα και σε μια νέα μεγαλύτερη απογοήτευση. Να παλέψουν δηλαδή ενάντια στο ρεφορμιστικό ρεύμα των αυταπατών, αναδεικνύοντας όλα τα παρόμοια κι άλλα εγκλήματα του ρεφορμισμού σε όλο τον κόσμο. Και να προβάλουν επίμονα την επιτακτική ανάγκη οικοδόμησης του μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης…

Διαβάστε την Συνέχεια του Γ’ Μέρους…

Διαβάστε του Α’ Μέρος

Διαβάστε το Β’ Μέρος

 


 

ΩΣΤΕ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ  ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ;

ΜΕΡΟΣ  Γ ‘

Το μαρξιστικό επαναστατικό κόμμα,

οι μάζες και η προλεταριακή επανάσταση.

 

Ο πρώτος παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος(1914) και η νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης των Ρώσων εργατών και φτωχών αγροτών (1917) που ακολούθησε και τερμάτισε τον πόλεμο, ήταν η ιστορική ετυμηγορία δικαίωσης των ιδεών του επαναστατικού μαρξισμού(μπολσεβικισμού) σαν σύνολο(διαρκής επανάσταση).

Ιδιαίτερα, δε, ο θρίαμβος της προλεταριακής Οκτωβριανής επανάστασης, κάτω από την ηγεσία του κόμματος των μπολσεβίκων , επιβεβαίωσε με τον πιο αναμφισβήτητο τρόπο, την επιστημονική ορθότητα των θέσεων του λενινικού μπολσεβικισμού για τον χαραχτήρα  του επαναστατικού μαρξιστικού κόμματος της εργατικής τάξης, το κόμμα νέου τύπου της προλεταριακής πρωτοπορίας. Δίχως αυτό το κόμμα  του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, που σφυρηλατήθηκε με την απαράμιλλη επιστημονική μαρξιστική συνέπεια του Λένιν, η επανάσταση του ρωσικού προλεταριάτου θα είχε κι’ αυτή συντριφτεί, όπως η ουγγαρέζικη (1918), η γερμανική (1919-1923), η κινέζικη(1927), η ισπανική (1937) κ.λ.π

Όλες οι συγχυσμένες μικροαστικές, δημοκρατίστικες, φιλελεύθερες, ρεφορμιστικές αντιλήψεις  περί εργατικού κόμματος και σοσιαλισμού, που είχαν ανθίσει πάνω στο έδαφος  της σοσιαλδημοκρατικής οπορτουνιστικής  διαστρέβλωσης ή παρερμηνείας του μαρξισμού, κατατροπωθήκαν για πάντα, θεωρητικά και πρακτικά, από τον νικηφόρο λενινικό μπολσεβικισμό.

Έτσι, η παγκόσμια  προλεταριακή πρωτοπορία, παραμερίζοντας τα ερείπια της εκφυλισμένης σοσιαλπατριωτικής   2ης  Διεθνούς και του εργατίστικου ρεφορμισμού, άρχισε να χτίζει το νέο παγκόσμιο κόμμα του νικηφόρου σοβιετικού Κόκκινου Οκτώβρη, την μπολσεβίκικη Κομμουνιστική  3η Διεθνή και τα τμήματα της, τα κόμματα του προλεταριακού δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, σε κάθε χώρα. Ανεβάζοντας στο υψηλότερο σημείο την αναγκαία επαναστατική προεργασία για την νίκη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Με τα τέσσερα πρώτα συνέδρια, τα ιδρυτικά, της νέας επαναστατικής Διεθνούς οργάνωσης του προλεταριάτου, ο λενινικός μπολσεβικισμός χάραξε ανεξίτηλα τις θεμελιακές προγραμματικές και οργανωτικές αρχές του διεθνικού διαρκοεπαναστατικού κομμουνισμού, απαλλαγμένου τελειωτικά από τις χρεωκοπημένες μικροαστικές ψευδαισθήσεις και «αμεσοδημοκρατικές» αναρχούμενες δοξασίες του ρεφορμιστικού και ειρηνικού σοσιαλισμού.

Βασισμένοι στην αιματηρή εμπειρία του παγκόσμιου προλεταριακού επαναστατικού κινήματος και προπαντός, στα μαθήματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και της νικηφόρας ρώσικης σοσιαλιστικής επανάστασης, στην εποχή της ιστορικής παρακμής του παγκόσμιου καπιταλισμού, οι συναρχηγοί του Κόκκινου Οκτώβρη προσδιόρισαν με ακαταμάχητη σαφήνεια την αποφασιστική σημασία του επαναστατικού υποκειμενικού παράγοντα, τον καθοριστικό ρόλο του κόμματος της εργατικής κομμουνιστικής  πρωτοπορίας στην προετοιμασία και στην  νίκη της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης!

Με τα γραπτά τους και με τις πράξεις τους, οι θεμελιωτές του πρώτου εργατικού κράτους(ΕΣΣΔ) και της Κομμουνιστικής Διεθνούς , ο Λένιν και ο Τρότσκι, απέδειξαν την αναντίρρητη αναγκαιότητα του κόμματος της προλεταριακής πρωτοπορίας και της σιδερένιας πειθαρχίας του. Που  για να οικοδομηθεί απαιτείται  ο αδιάκοπος και ασυμφιλίωτος  ιδεολογικός και πολιτικός αγώνας των μαρξιστών ενάντια σε όλες τις παραλλαγές του αναθεωρητισμού και του ρεφορμισμού.

Διερμηνεύοντας τις θέσεις του μπολσεβικισμού, ο θεμελιωτής του επαναστατικού μαρξισμού στην Ελλάδα, ο Παντελής Πουλιόπουλος, έγραψε:

«Όλη η πείρα της μεταπολεμικής, κυριότερα, ιστορίας του εργατικού κινήματος και ειδικά η πείρα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, συγκεντρώνεται στο συμπέρασμα ότι: όσο αντικειμενικά δυνατή στέκει η νίκη της προλεταριακής επανάστασης, τόσο αδύνατη γίνεται όταν λείπει ένα μαρξιστικό-λενινικό κόμμα της εργατικής τάξης, ικανό να προετοιμάσει, να καθοδηγήσει στη νίκη και ύστερα να στεριώσει την επανάσταση» (Για το νέο επαναστατικό κόμμα, θέσεις της ΟΚΔΕ, 1935)

Με την θεμελιακή αυτή μπολσεβίκικη τοποθέτηση ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ (1924-26) επαναλάμβανε, σχεδόν με τα ίδια τα λόγια τους, όσα ο Λένιν και ο Τρότσκι υποστήριξαν με τα προγραμματικά ιδρυτικά ντοκουμέντα της νέας επαναστατικής Διεθνούς  της Κομμουνιστικής εργατικής πρωτοπορίας.

Στα ιστορικά αυτά ντοκουμέντα, οι πρωτεργάτες της ΕΣΣΔ και της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ξανά και ξανά τόνιζαν:

«Η Κομμουνιστική Διεθνής αποκρούει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την γνώμη ότι, το προλεταριάτο μπορεί να κάνει την επανάσταση του χωρίς να έχει το πολιτικό του Κόμμα… Μόνο όταν το προλεταριάτο οδηγείται  από ένα οργανωμένο και δοκιμασμένο  Κόμμα, που επιδιώκει σκοπούς εντελώς  ξεκαθαρισμένους κι έχει πρόγραμμα κατάλληλο να εφαρμοστεί , τόσο στην εσωτερική πολιτική όσο και στην εξωτερική, μόνο στην περίπτωση αυτή η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας μπορεί να θεωρηθεί όχι σαν επεισόδιο, αλλά σαν σημείο αφετηρίας μιας μόνιμης εργασίας κομμουνιστικής οργάνωσης της κοινωνίας από το προλεταριάτο» (Η Κομμουνιστική Διεθνής, Αποφάσεις του Β Συνεδρίου, Έκδοσεις «Μαρξιστική Έρευνα» σελ. 48)

Αυτή είναι η πεμπτουσία της λενινικής αντίληψης για το κόμμα της εργατικής τάξης  και την σημασία του. Κι’ απ’ όσα , ως τώρα , γνωρίζουμε, οι ηγέτες της Διεθνούς Μαρξιστικής Τάσης (Ι.Μ.Τ) στην οποία ανήκουν οι εκδότες της «Επανάστασης» και  της Lucha de Clases,σταθερά επικαλούνται τις μπολσεβίκικες μαρξιστικές αρχές και τις ιδέες του Λένιν και του Τρότσκι. Και οι διακηρύξεις τους, παραπέμπουν στις ιδρυτικές θέσεις  της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Αναγνωρίζουν, επομένως,  την αναγκαιότητα του κόμματος της τάξης του προλεταριάτου , δηλαδή  του μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος , ως προϋπόθεση για την νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης. Κι’ είναι γι’ αυτό ακριβώς που δηλώνει ότι αγωνίζεται η τάση τους, για το επαναστατικό κόμμα.

Αυτό σημαίνει προφανώς, ότι η Ι.Μ.Τ. και η πρώην Ε.Ε.Δ. (Επιτροπή Εργατικής Διεθνούς) στις γενικές διακηρύξεις της, τουλάχιστον, δεν αμφισβητεί τις θεμελιακές αντιλήψεις και θέσεις του μπολσεβικισμού. Κατά συνέπεια, στο κομβικό ζήτημα του κόμματος τα μέλη της Ι.Μ.Τ. , στην Ελλάδα και στην Ισπανία, δεν θα έπρεπε λογικά να έχουν διαφορετική αντίληψη  και να εξαρτούν την στάση τους  από τις ρεφορμιστικές  προτιμήσεις που εκδηλώνουν οι μάζες (μικροαστικές και εργατικές)στη μία η στην άλλη φάση της ταξικής πάλης, σε οποιαδήποτε χώρα.

Όμως, όπως το είδαμε στο άρθρο της  «Επανάστασης» και της Lucha de Clases, τα μέλη της Ι.Μ.Τ, στο όνομα του μαρξισμού, αναπαράγουν τις πιο τραγελαφικές θεωρίες των δημαγωγών του νεορεφορμισμού.

Ενώ λοιπόν οι ίδιοι  γράφουν, σχετικά με το «Podemos», ότι έχει ένα «ακατάλληλο, πολύ μετριοπαθές ρεφορμιστικό πρόγραμμα» στη συνέχεια  υποστηρίζουν ότι «αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία στη παρούσα φάση είναι το πως αντιλαμβάνονται  το κόμμα οι μάζες»!!

Και τι ακριβώς σημαίνει άραγε αυτό; Να πως απαντάνε:  «Για ένα μεγάλο αριθμό ισπανών εργαζομένων το «PODEMOS» εκπροσωπεί την μόνη εναλλακτική λύση στην εφαρμοζόμενη πολιτική του καπιταλισμού σε βαθειά κρίση. Έτσι η επιρροή του νέου κόμματος συνεχώς αυξάνεται.»

Δηλαδή, οι μάζες των εργαζομένων πιστεύουν ότι το μετριοπαθές ρεφορμιστικό πρόγραμμα του «PODEMOS»είναι η σωστότερη απάντηση στην επίθεση του κεφαλαίου. Κι’ αυτό, κατά την γνώμη των μαρξιστών της Ι.Μ.Τ., έχει την μεγαλύτερη σημασία. Αφού η αυξανόμενη επιρροή του νέου κόμματος τρομοκρατεί την άρχουσα τάξη, όπως γράφουν ! Ενισχύοντας, έτσι, όσο μπορούν τις ρεφορμιστικές φαντασιώσεις ακόμα και στις γραμμές των αφυπνισμένων νέων μαχητών του σοσιαλισμού, στην Ισπανία και στην Ελλάδα!

Πράγματι, οι αυταπάτες των εργατο-λαϊκών μαζών ωθούν τους νεορεφορμιστικούς σχηματισμούς, του ΣΥΡΙΖΑ και το «Podemos» στην κατάκτηση, πιθανά, της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Ίσως και της αυτοδύναμης  κυβέρνησης. Και ασφαλώς μια πολιτική εξέλιξη σαν κι’ αυτήν δεν θα είναι καθόλου ευχάριστη εξέλιξη για την άρχουσα τάξη  των δύο αυτών συγκεκριμένων χωρών. Και, οπωσδήποτε, οι πολιτικοί υπηρέτες τους, θέλουν πολύ και θα προσπαθήσουν  με κάθε τρόπο, ν’ αποτρέψουν την δυσάρεστη αυτή εξέλιξη.

Όμως η Ισπανία και η Ελλάδα, σήμερα, είναι ενταγμένες στο πολυεθνικό πλαίσιο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» των μονοπωλίων. Και στη πραγματικότητα  διαφεντεύονται από το ιμπεριαλιστικό διευθυντήριο των Βρυξελών. Από ένα διευθυντήριο που διαθέτει, όχι μόνο τους κατάλληλους μηχανισμούς, αλλά και πλούσια εμπειρία από ρεφορμιστές ηγέτες (μετριοπαθείς και «ριζοσπάστες»), που ονειρεύονται τον εκδημοκρατισμό της πολυεθνικής  ιμπεριαλιστικής  λυκοσυμμαχίας. Γι’ αυτό τα μεγάλα αφεντικά, ψύχραιμα, δίχως κανένα τρόμο, προετοιμάζονται να προσγειώσουν και να φρονηματίσουν τους νέους ονειροπόλους αναμορφωτές με τους κατάλληλους «δημοκρατικούς» χειρισμούς.

Κατά συνέπεια, η υποχρέωση των μαρξιστών δεν είναι να αναπαράγουν και να ενισχύουν τις ρεφορμιστικές φαντασιώσεις. Αντίθετα οφείλουν να πούνε καθαρά όλη την αλήθεια στις παραπλανημένες μάζες των εργαζομένων. Να κάνουν το ίδιο που έκανε το κόμμα του Λένιν. Να προειδοποιήσουν τις μάζες και ιδιαίτερα το προλεταριάτο, και υπομονετικά να τους εξηγήσουν ότι ακολουθάνε λάθος δρόμο. Ότι οι ρεφορμιστικές υποσχέσεις των νεορεφορμιστών ηγετών οδηγούν στο γκρεμό,  στην ήττα και σε μια νέα μεγαλύτερη απογοήτευση. Να παλέψουν δηλαδή ενάντια στο ρεφορμιστικό ρεύμα των αυταπατών, αναδεικνύοντας όλα τα παρόμοια κι άλλα εγκλήματα του ρεφορμισμού σε όλο τον κόσμο. Και να προβάλουν επίμονα την επιτακτική ανάγκη οικοδόμησης του μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης. Τονίζοντας και σφυροκοπώντας αδιάκοπα το μεγάλο μάθημα της ιστορίας:  ότι για να νικήσει το προλεταριάτο και ο λαός πρέπει νάχουν επικεφαλής τους το μπολσεβίκικο κόμμα της  προλεταριακής πρωτοπορίας. Δίχως αυτό το κόμμα, νίκη δεν θα υπάρξει ποτέ.

Μόνο με αυτή την μπολσεβίκικη πολιτική και ταχτική οι σύντροφοι της ΙΜΤ θα πάψουν να κουβαλάνε νερό στον αντεπαναστατικό μύλο των παλιών και των νέων ρεφορμιστών !

 

Σχεδόν  40 χρόνια πίσω….

Δεν θα παραλείψουμε, ωστόσο, να ρωτήσουμε τους Έλληνες συντρόφους της Ι.Μ.Τ.:  από πότε ο μαρξισμός προσαρμόζεται στις όποιες αυταπάτες η δεισιδαιμονίες των εξαπατημένων λαϊκών μαζών, και φροντίζει να τις εκθειάζει;

Η δυσάρεστη αυτή ερώτηση, στην ουσία της, δεν διατυπώνεται τώρα για πρώτη φορά. Με το ίδιο περιεχόμενο την είχαμε ξαναδιατυπώσει αρκετές φορές πριν από σαράντα σχεδόν χρόνια στον ηγετικό πυρήνα των εισοδιστών του ΠΑΣΟΚ. Ποτέ όμως δεν μας έδωσε κανείς κάποια απάντηση, όπως θα έπρεπε. Ενώ τα γεγονότα, δυστυχώς, την φέρνουν συνεχώς στην επικαιρότητα και την κάνουν αναγκαία! Όπως συμβαίνει και πάλι τώρα με τη προβολή των αυταπατών των εργαζομένων που απελπισμένοι σέρνονται πίσω από το ρεφορμιστικό κατασκεύασμα του «PODEMOS».

Καθόλου, τυχαία, αναφερόμαστε στην προηγουμένη εισοδιστική προσπάθεια, που είχε επιχειρηθεί πριν από 40 χρόνια, από μια ομάδα μελών της τότε Επιτροπής Εργατικής Διεθνούς (Ε.Ε.Δ.) στο αριστεροκεντριστικό ΠΑΣΟΚ του 1974-78. Την ομάδα που εξέδωσε την εφημερίδα «ΞΕΚΙΝΗΜΑ» στην οποία συμμετείχε κι ένα κομμάτι της προδικτατορικής «Κίνησης Εργατικής Δημοκρατίας».Πολιτικά, η ένταξη εκείνη, μιας ομάδας μαρξιστών, μέσα σ’ ένα νέο κοινωνικό- πολιτικό κεντριστικό ρεύμα, με αριστερή «σοσιαλιστική» κατεύθυνση, ήταν αναμφισβήτητα σωστή και σύμφωνη με τις αρχές και τις παραδόσεις του επαναστατικού  μαρξισμού. Και μόνο οι αδιόρθωτοι σεχταριστές, οι επαναστάτες της φράσης, δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν πόσο μεγάλες πολιτικές δυνατότητες πρόσφερε το ανερχόμενο εκείνο μεταδικτατορικό εργατο-λαϊκό ρεύμα, για την προώθηση και την ανάπτυξη των αληθινών σοσιαλιστικών ιδεών του επαναστατικού μαρξισμού , σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την καιροσκοπική ψευτοσοσιαλιστική, αστικοδημοκρατική ηγεσία του νεοδημιουργημένου ΠΑΣΟΚ.

Μα τα γεγονότα έδειξαν ότι δεν φτάνει να κάνεις τη σωστή ταχτική κίνηση. Χρειάζεται επίσης να έχεις και την κατάλληλα επεξεργασμένη πολιτική, παίρνοντας υπόψη σου πρώτα απ’ όλα την κατάσταση του εργατικού κινήματος και τις πολιτικές ανάγκες της προλεταριακής πρωτοπορίας και της νεολαίας, που πρέπει να κερδηθούν από τις ιδέες του μπολσεβικισμού!

Αν και σωστή λοιπόν η απόφαση ένταξης και τασιακής λειτουργίας στο ΠΑΣΟΚ του 1974, στο πλαίσιο της ιδρυτικής Διακήρυξης του και της αυτο-οργάνωσης, ο ηγετικός πυρήνας της Τάσης, πέρα από την γενική αναφορά στον μαρξισμό, δεν είχε καμιά συγκεκριμένη πολιτική πλατφόρμα. Δεν διέθετε δηλαδή την αναγκαία, καλά επεξεργασμένη, προλεταριακή πολιτική μαρξιστικών αρχών, με ξεκάθαρο και σταθερό προσανατολισμό, προς το πιο προχωρημένο τμήμα της εργατικής πρωτοπορίας και της νεολαίας, που επίμονα αναζητούσαν σοσιαλιστική πολιτική έκφραση.

Κοντά σ’ αυτή την καθοριστική προγραμματική έλλειψη, ο ηγετικός πυρήνας ( η λεγόμενη Εκτελεστική Επιτροπή της άμορφης, πολιτικά, Τάσης) δεν είχε επίσης και δεν κατάφερε ποτέ να διαμορφώσει μια συγκεκριμένη θέση για το κόμμα. Όχι μόνο δεν έκανε λόγο για μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα, αλλά απέφευγε να διεκδικήσει κάτι περισσότερο από το γενικό αίτημα της βάσης για δημοκρατικές διαδικασίες.

Κι’ όπως  ήταν επόμενο, η άμορφη αυτή «μαρξιστική» Τάση, παρά τις προσπάθειες των στελεχών της Διεθνούς ηγεσίας, δεν είχε την δυνατότητα να αντισταθεί στις ισχυρές κεντριστικές και αριστερορεφορμιστικές πιέσεις που της ασκούνταν και να καταπολεμήσει  τις διαθέσεις προσαρμογής που αναπτύσσονταν στις ίδιες τις γραμμές της.!

Αντίθετα μάλιστα, ακόμα και όταν ο Α. Παπανδρέου και το Εκτελεστικό Γραφείο του, ακύρωσαν το ιδρυτικό προγραμματικό Συνέδριο, διέγραψαν σταλινικότατα την τάση της «Δημοκρατικής Άμυνας» και πήραν διοικητικά μέτρα εναντίον των οργανώσεων της «Οριζόντιας Διασύνδεσης», η διαγραμμένη ήδη ηγεσία της «μαρξιστικής» μας τάσης, στην πλειοψηφία της, έκρινε ότι η καταλληλότερη ταχτική ήταν η καιροσκοπική ταχτική του «βλέποντας και κάνοντας»!! Κάθε άλλη στάση την χαρακτήριζαν ως «σεχταριστική ανυπομονησία»!

Στην πραγματικότητα, αυτό που επιχειρήθηκε τότε στο ΠΑΣΟΚ, ήταν μια γελοιογραφία της μαρξιστικής ταχτικής του εισοδισμού. Κι’ όπως ήταν επόμενο, παρά τις ευνοϊκές προϋποθέσεις που υπήρχαν, η προσπάθεια κατέληξε σε πλήρες πολιτικό  ναυάγιο και το τμήμα της Ε.Ε.Δ. έγινε θρύψαλα!

Τον ίδιο καιρό, παρόμοια ήταν τα αποτελέσματα (απ’ όσα γνωρίζουμε) και στο PSOE (Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα) της Ισπανίας. Ούτε κι’ εκεί το τμήμα  της Ε.Ε.Δ κατόρθωσε να παρουσιάσει μια συνεπή μαρξιστική πολιτική, ν’ αποφύγει την καιροσκοπική προσαρμογή στο σοσιαλδημοκρατικό περιβάλλον και να συνδεθεί με την εργατική πρωτοπορία, να ριζώσει μέσα σ’ αυτή  και στη νεολαία και να βάλει τις βάσεις για το μπολσεβίκικο κόμμα της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης. Παρά τις ευνοϊκές κοινωνικο-πολιτικές συνθήκες που υπήρχαν κι’ εκεί (ύστερα από την πτώση του αντιδραστικού καθεστώτος του Φράνκο) το τμήμα της Ε.Ε.Δ δεν κατόρθωσε να τις αξιοποιήσει, απέτυχε να κερδίσει έστω ένα κομμάτι της προλεταριακής πρωτοπορίας και τελικά διασπάστηκε το ίδιο, με το μεγαλύτερο μέρος του να απομακρυνθεί  από την Διεθνή Τάση!

Ίδιες οι αιτίες, ίδια και τα αποτελέσματα! Και οι δύο αυτές εισοδιστικές προσπάθειες ναυάγησαν τελικά από λόγους πολιτικής ανικανότητας και ιδεολογικής ασυνέπειας! Ενώ, και στις δύο χώρες, η εκρηκτική ανάταση του εργατικού κινήματος πρόσφερε τις πιο ευνοϊκές πολιτικές δυνατότητες, οι ομάδες των εισοδιστών επαναστατών (ελληνική και ισπανική) απέτυχαν να διαμορφώσουν μια ξεκάθαρη προλεταριακή πολιτική, να μιλήσουν με θάρρος τη γλώσσα του επαναστατικού μαρξισμού και να κερδίσουν με αυτήν τους πιο προχωρημένους μαχητικούς εργάτες. Κι’ αυτοί ήταν σίγουρα  πολλοί και απαιτητικοί. Κι’ όπως το προείπαμε, ο κύριος λόγος γι’ αυτή την αποτυχία, ήταν η αδυναμία των ηγετικών πυρήνων αυτών των ομάδων, και της διεθνούς καθοδήγησής τους, να δείξουν προλεταριακή σταθερότητα και να αποκρούσουν τις επιδράσεις από τα διάφορα μικροαστικό-επαναστατικά, κεντριστικά και αριστερορεφορμιστικά ρεύματα. Αντίθετα, χάθηκαν μέσα σ’ αυτά τα κομφουζιονιστικά ρεύματα, μπολιάστηκαν από τον καιροσκοπισμό τους και δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στη κύρια αποστολή τους: να προσεγγίσουν την δύσπιστη  προλεταριακή πρωτοπορία, και να παλέψουν μαζί της για την ενιαιομετωπική ανεξάρτητη οργάνωση του διασπασμένου και αποπροσανατολισμένου (ιδεολογικά αφοπλισμένου) προλεταριάτου, για την επαναστατική ανόρθωση και ανασύνταξη του κομματιασμένου εργατικού κινήματος κόντρα στους εργατοπατερικούς μηχανισμούς όλων των αποχρώσεων.

Με λίγα λόγια, οι συγκεκριμένες «μαρξιστικές τάσεις», αντί να κολυμπήσουν  ενάντια στο ιδεολογικό κομφούζιο των κομμάτων στα οποία εντάχτηκαν, προσαρμόστηκαν σ’ αυτό το περιβάλλον ως μια απόχρωση του αριστερού κεντρισμού. Αντί να καταχτήσουν, στην ουσία καταχτήθηκαν! Κι’ ακολούθησε η κρίση και το κομμάτιασμα. Ενώ το ΠΑΣΟΚ και το PSOE μπήκαν ανοικτά στην υπηρεσία της αστικής εξουσίας.

 

Τα μαθήματα που δεν βγήκαν

Από την εμπειρία  των δύο αυτών εισοδιστικών προσπαθειών, θα μπορούσαν αμέσως τότε, να βγούνε σημαντικά μαθήματα, αν είχε γίνει μια γόνιμη μαρξιστική συζήτηση. Η σεχταριστική πολυδιάσπαση όμως έκανε αδύνατη μια τέτοια εποικοδομητική συζήτηση. Κι ’όπως δείχνουν τα γεγονότα, οι σύντροφοι που επιμένουν ότι  η εισοδιστική ταχτική είναι πάντα και σε κάθε μαζικό ρεφορμιστικό σχηματισμό, η μόνη σωστή πολιτική για την αντιμετώπιση του προβλήματος της έλλειψης  επαναστατικής ηγεσίας, δεν έχουν βγάλει ακόμα τα σωστά μαθήματα, καθώς φαίνεται.

Όπως και στη περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, έτσι και τώρα, στον ΣΥΡΙΖΑ, καλλιεργούν την ολέθρια αυταπάτη ότι είναι δυνατό να υποχρεωθεί η ρεφορμιστική ηγεσία του, να εγκαταλείψει την αστικο-δημοκρατίστικη πολιτική της, να στηριχθεί στην εργατική τάξη και να ακολουθήσει την αναγκαία μαρξιστική επαναστατική πολιτική, της αντικαπιταλιστικής σοσιαλιστικής ανατροπής! Γι’ αυτό και γράφουν άρθρα όπως  αυτό που αναπαράγει τις ρεφορμιστικές φαντασιώσεις, εκθειάζει τις αυταπάτες των μαζών και διαβεβαιώνει ότι η κοινοβουλευτική ενδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ και του PODEMOS έχει δήθεν τρομοκρατήσει την αστική τάξη! Οι ρεφορμιστές από θεράποντες του σαπισμένου καπιταλισμού προβάλλονται σαν επικίνδυνοι θαρραλέοι  αντίπαλοί του!

Την ίδια ώρα, οι σύντροφοι που εκδίδουν την «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» τα στελέχη της Κομμουνιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, γράφουν πολύ σωστά ότι η ηγεσία του κόμματος, προσαρμόζει μεθοδικά την δεξιά ρεφορμιστική πολιτική της στις πιέσεις της άρχουσας τάξης, ενώ, από την άλλη δεν κάνει απολύτως τίποτα για την οργάνωση και την κινητοποίηση της εργατικής τάξης! Επιβεβαιώνουν , με άλλα λόγια , ότι οι δήθεν αριστεροί ριζοσπάστες ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, εκπληρώνουν με συνέπεια τα ρεφορμιστικά τους καθήκοντα και δεν έχουν καμιά πρόθεση ή διάθεση, να πυροδοτήσουν ταξικούς εργατικούς ξεσηκωμούς και να συγκρουστούν με την εξουσία του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου! Το ίδιο που κάνουν όλοι οι ρεφορμιστές σε κάθε χώρα.

Αλλά, αυτό ακριβώς που δεν κάνουν και δεν θα κάνουν, οι ρεφορμιστές κάθε μάρκας. Το ότι δηλαδή αρνούνται και αποφεύγουν  να πάρουν πρωτοβουλία και την ευθύνη της ταξικής οργάνωσης και κίνησης της εργατικής τάξης, δείχνει ξεκάθαρα ποιό είναι το χρέος και το πρωταρχικό καθήκον των μαρξιστών επαναστατών, όσο λιγοστές κι’ αν μπορεί να είναι οι δυνάμεις τους.

Βασικός, κύριος στόχος, μιας σωστής μαρξιστικής παρέμβασης σ’ ένα μαζικό «εργατικό» κόμμα δεν μπορεί να είναι άλλος από την προσέγγιση και το κέρδισμα της προλεταριακής πρωτοπορίας. Πράγμα που σημαίνει ότι η μαρξιστική τάση πρέπει να διαθέτει μια ξεκάθαρη πολιτική ανεξάρτητης ταξικής οργάνωσης, συνδικαλιστικής και πολιτικής, της εργατικής τάξης.

Αν, αντίθετα, περιορίζονται, οι μαρξιστές, σε εκκλήσεις, υποδείξεις και πιέσεις προς τους ρεφορμιστές ηγέτες, μοιραία παίζουν το παιχνίδι τους, μεταβάλλονται σε νεροκουβαλητές της ταξικο-συνεργασιακής ρεφορμιστικής  πολιτικής και πραχτικής, γίνονται συνένοχοι της αποδιοργάνωσης και της διάσπασης του εργατικού κινήματος.

Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες  της ληστρικής αντεργατικής επίθεσης, οι σύντροφοι της Ι.Μ.Τ., για να είναι συνεπείς με τις ιδέες και τις παραδόσεις του μπολσεβικισμού (που τόσο συχνά τις επικαλούνται στα χαρτιά) θάπρεπε να πρωτοστατούν στην πάλη για την προώθηση της λενινικής ταχτικής του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου «από τα πάνω και από τα κάτω» (Λένιν).

Και μέσα απ’ αυτόν τον αγώνα για την Εργατική Συμμαχία, να συνδεθούν με τα πιο προχωρημένα τμήματα της εργατικής πρωτοπορίας στην πάλη για την ταξική επαναστατική ανασύνταξη του κομματιασμένου εργατικού κινήματος. Και για το κόμμα της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης, το μαρξιστικό λενινιστικό  επαναστατικό κόμμα της προλεταριακής πρωτοπορίας.  Το μόνο κόμμα που θα προκαλέσει πραγματικά τον τρόμο στην παρακμασμένη κεφαλαιοκρατία.

Δυστυχώς όμως, οι σύντροφοι μέλη της Ι.Μ.Τ., προτιμούν να συμβουλεύουν τους ρεφορμιστές ηγέτες και να γράφουν  άρθρα με τα οποία σπέρνουν ολέθρια σύγχυση και κοινοβουλευτικές ρεφορμιστικές αυταπάτες, καρυκευμένες με μαρξιστικές εισηγήσεις και διακηρύξεις!

 

Μαρξισμός,PODEMOS και ΣΥΡΙΖΑ-Μέρος Α΄

Μαρξισμός,PODEMOS και ΣΥΡΙΖΑ-Μέρος Β΄

 

 

Σχετικά άρθρα