«Συμπόρευση», αλλά για πού;

«Συμπόρευση», αλλά για πού;

Για την αναστύλωση του καπιταλισμού

ή για την σοσιαλιστική εργατική εξουσία;

Στο τέλος του Απρίλη 2013, και με τις ατομικές υπογραφές μελών διάφορων οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, (μεταξύ των οποίων το «Σχέδιο Β» του Αλαβάνου, διάφορα κομμάτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η «κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» κλπ) και κάτω από τον τίτλο «Πρόταση για τη συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών σε έναν άλλο δρόμο διεξόδου από την κρίση – Χωρίς χρέος, μνημόνια και ευρώ», ανακοινώθηκε μια «καινούρια» επιχείρηση για την συγκρότηση ενός ακόμα «νέου» «κοινωνικού και πολιτικού μετώπου…»

Η γέννηση της «συμπόρευσης» και του «κοινωνικού και πολιτικού μετώπου» που θέλει να σχηματίσει δεν εμπεριέχει τίποτα καινούριο. Αντίθετα είναι πιστή επανάληψη αποτυχημένων μεθόδων που έχουν εφαρμόσει και εφαρμόζουν διάφορες ομάδες της αριστεράς, κυρίως σοσιαλδημοκρατίζουσες ή σταλινογενείς…

Η διακήρυξη της «συμπόρευσης» δεν αναφέρει πουθενά την λέξη «σοσιαλισμός» ή «εργατική εξουσία». Αντίθετα όλο το περιεχόμενο και οι αναφορές της δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία ότι ο «άλλος δρόμος» της δεν ξεφεύγει καθόλου από τα πλαίσια του καπιταλισμού. Οι αναζητήσεις της επικεντρώνονται στις «ριζοσπαστικές/δημοκρατικές αλλαγές» και τον «ριζικό εκδημοκρατισμό» του και σε καμιά περίπτωση στην ανατροπή του…

Διαβάστε την Συνέχεια…


«Συμπόρευση», αλλά για πού;

Για την αναστύλωση του καπιταλισμού

ή για την σοσιαλιστική εργατική εξουσία;

Στο τέλος του Απρίλη 2013, και με τις ατομικές υπογραφές μελών διάφορων οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, (μεταξύ των οποίων το «Σχέδιο Β» του Αλαβάνου, διάφορα κομμάτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η «κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» κλπ) και κάτω από τον τίτλο «Πρόταση για τη συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών σε έναν άλλο δρόμο διεξόδου από την κρίση – Χωρίς χρέος, μνημόνια και ευρώ», ανακοινώθηκε μια «καινούρια» επιχείρηση για την συγκρότηση ενός ακόμα «νέου» «κοινωνικού και πολιτικού μετώπου που θα ενοποιεί τις αντιστάσεις στη βάση ενός πολιτικού προγράμματος» και «θα συνδυάζει την άμεση επιβίωση του κόσμου της εργασίας, την έξοδο από την ύφεση, την αναχαίτιση της ανεργίας με βαθιές ριζοσπαστικές/δημοκρατικές αλλαγές στην οικονομία, την πολιτική, την κοινωνία, το κράτος»*.
Είμαστε σίγουροι ότι η συντριπτική πλειοψηφία (και γιατί όχι όλοι) που υπογράφουν την διακήρυξη αυτής της «Συμπόρευσης», έχουν όλη την καλή πρόθεση να συμβάλουν στην «άμεση επιβίωση του κόσμου της εργασίας», στην «αναχαίτιση της ανεργίας», επιθυμούν ειλικρινά να αντιμετωπίσουν  «τις συνθήκες μειωμένης λαϊκής κυριαρχίας», το «το αποκρουστικό φαινόμενο του φασισμού» και να έρθουν «σε ρήξη με τις κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις… που ευθύνονται για την κοινωνική καταστροφή την οποία βιώνει ο τόπος μας». Και όταν οι σύντροφοι της «κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ», που συμμετέχουν στην «Συμπόρευση» και το «μέτωπο» της, θεωρούν ότι αυτό «αποτελεί βήμα στην κατεύθυνση της συγκρότησης της αναγκαίας απάντησης εκ μέρους της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού»** και το ταυτίζουν (αυθαίρετα και λαθεμένα βέβαια) με το «ενιαίο μέτωπο των εργατικών δυνάμεων», φαίνεται να το πιστεύουν αληθινά!
Αλλοίμονο όμως! Η ουσία και το πραγματικό περιεχόμενο των πολιτικών πράξεων και εξελίξεων δεν καθορίζεται από τις προθέσεις. Στο ιστορικό διάβα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος, οι όποιες καλές προθέσεις των σοσιαλδημοκρατών και σταλινικών ηγετών δεν εμπόδισαν τις αμέτρητες σφαγές και ήττες που προκάλεσαν οι συμβιβαστικές (κυρίως) πολιτικές τους. Τα εκατομμύρια εργατών αγωνιστών που πλήρωσαν τις μεταρρυθμιστικές διακηρύξεις της σοσιαλδημοκρατίας ή τις σταλινικές «λαϊκομετωπικές» πολιτικές συμβιβασμού με τις αντίπαλες αστικές δυνάμεις, στις καλές αυτές προθέσεις είχαν πιστέψει. Οι περισσότερες και μεγαλύτερες ταξικές προδοσίες, που τόσο ακριβά πλήρωσε και πληρώνει το παγκόσμιο προλεταριάτο και ολόκληρη η κοινωνία, δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιων συνωμοτών και συνειδητών «πληρωμένων» πρακτόρων της αντίπαλης τάξης. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν, είναι και θα είναι συνυφασμένες με τις πολιτικές και τις μεθόδους εγκατάλειψης – από την μεριά των (ακόμα και με καλές προθέσεις) πολιτικών εκπροσώπων της εργατικής τάξης- των ανεξάρτητων ταξικών εργατικών σοσιαλιστικών συμφερόντων. Με την υιοθέτηση στόχων και μεθόδων που εξυπηρετούν τον «εκδημοκρατισμό» του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, τους σκοπούς της αντίπαλης αστικής τάξης.
Ανεξάρτητα, λοιπόν, από τις «προθέσεις» που έχουν οι δημιουργοί της «συμπόρευσης» και του νέου «μετώπου» τους, η πρότασή τους πρέπει να κριθεί προσεκτικά με βάση το πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο που του αποδίδουν και που, αυτό, μπορεί να οδηγήσει.

1. «Πολιτικό Μέτωπο» Ομάδων ή Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Πάλης;

Η γέννηση της «συμπόρευσης» και του «κοινωνικού και πολιτικού μετώπου» που θέλει να σχηματίσει δεν εμπεριέχει τίποτα καινούριο. Αντίθετα είναι πιστή επανάληψη αποτυχημένων μεθόδων που έχουν εφαρμόσει και εφαρμόζουν διάφορες ομάδες της αριστεράς, κυρίως σοσιαλδημοκρατίζουσες ή σταλινογενείς. Μέθοδες που αναπτύσσονται μακριά από την ίδια την εργατική τάξη και βασίζονται στην υποκατάσταση της δικής της ενιαίας ταξικής μετωπικής δράσης με διάφορα «πολιτικά μέτωπα» που σχηματίζονται ερήμην της και έξω απ’ αυτήν, στα γραφεία κάποιων ομάδων.
Στην θέση του αναγκαίου ΕΝΙΑΙΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΛΗΣ όλων των δυνάμεων της εργατικής τάξης, ανεξάρτητα από πολιτικές, θρησκευτικές, εθνικές ή άλλες διαφορές, στη βάση των κοινών ταξικών συμφερόντων ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου, -για το οποίο πρέπει να παλεύει κάθε κομμουνιστής  ή σοσιαλιστής αγωνιστής, κάθε αληθινή κομμουνιστική οργάνωση, χωρίς να σταματήσει ποτέ να προβάλλει το πολιτικό πρόγραμμα και τις ιδέες που έχει, προσπαθώντας ασταμάτητα να κερδίσει τους εργάτες σ’ αυτά- βάζουν τα «πολιτικά μέτωπα» κάποιων ομάδων στα οποία καλούνται να συμμετέχουν όσοι συμφωνούν με το ήδη διαμορφωμένο από τις ίδιες «πολιτικό πρόγραμμα» τους!!
Κάθε εργάτης και αγωνιστής που πιστεύει και ακολουθεί το πολιτικό πρόγραμμα ενός άλλου κόμματος ή ηγεσίας αποκλείεται από την συμμετοχή του στο «πολιτικό μέτωπο», αν δεν αποφασίσει πρώτα να εγκαταλείψει αυτά που πιστεύει και ακολουθεί. Έτσι, με την μέθοδο αυτή, αποκλείεται η ενιαία πάλη της εργατικής τάξης για τα κοινά ταξικά συμφέροντα ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης! Διαχωρίζει τους εργάτες εκεί που, αντίθετα και με κάθε τρόπο, πρέπει να εξασφαλιστεί η ενιαία ταξική τους δράση.
Είναι ακριβώς γι’  αυτό που όλες οι προσπάθειες «πολιτικών μετώπων» (το ΜΕΡΑ, το ΕΝΑΝΤΙΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η «Πρωτοβουλία των 1000» κλπ) έχουν οδηγηθεί στην αποτυχία και δεν μπόρεσαν ούτε μπορούν ν’ αγγίξουν την εργατική τάξη και τους άλλους εκμεταλλευόμενους.
Όλα αυτά τα «μέτωπα», που αντιγράφουν τις πολιτικές μεθόδους της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, διαπερνιούνται από μια κοινή αντίληψη: την έλλειψη εμπιστοσύνης στην εργατική τάξη και στην δυνατότητά της να πετύχει την ενιαία ταξική της δράση. Οι πολλές και μεγάλες δυσκολίες και τα εμπόδια που παρεμβάλλονται στην πάλη για το Ενιαίο Μέτωπο Πάλης της εργατικής τάξης τους κάνουν να τα θεωρούν «ανυπέρβλητα» και καταφεύγουν στα πιο εύκολα υποκατάστατά τους. Στα κατασκευασμένα από τους ίδιους «μέτωπα» που θα ευελπιστούν να «αντιπροσωπεύουν» την εργατική τάξη χωρίς, όμως, την εργατική τάξη.
Αυτήν ακριβώς την παλιά αποτυχημένη μέθοδο αντιπροσωπεύει και η «συμπόρευση». Μια μέθοδο που δεν έχει φυσικά καμιά απολύτως σχέση με την δοκιμασμένη και αναγκαία λενινική πολιτική του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ «από τα κάτω και από τα πάνω».  Τάξη ενάντια σε τάξη για την κατεδάφιση του συστήματος μισθοδουλείας.
Ωστόσο, ο γραμματέας της ΠΕ της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, προχωράει ακόμα περισσότερο. Για να εναρμονίσει το συμβιβαστικό «εκδημοκρατιστικό» μεταρρυθμιστικό πολιτικό περιεχόμενο της «συμπόρευσης» με την θέση της οργάνωσής του για το Ενιαίο Ταξικό Μέτωπο δεν διστάζει να καταφύγει σε μια ιστορική λαθροχειρία. Σε δημοσιευμένο άρθρο του, το κλασικό προδοτικό «Λαϊκό Μέτωπο» (κυβέρνηση της «Λαϊκής Ενότητας» του Αλλιέντε) στη Χιλή, το 1973 -που με την συμβιβαστική πολιτική του σε βάρος των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων ευθύνεται για την συντριπτική ήττα της Χιλιανής επανάστασης από τις αντιδραστικές αστικές δυνάμεις υπό τον μετέπειτα δικτάτορα Πινοσέτ- το μετονομάζει, κατά την σταλινική αντίληψη, σε «εργατοαγροτική κυβέρνηση, πραγματική απόρροια του ενιαίου μετώπου»!!!.*** Δείχνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο τι καταλαβαίνει και εννοεί κάθε φορά που αναφέρεται στο Ενιαίο Ταξικό Μέτωπο της εργατικής τάξης και πόσο ξένος έμεινε με αυτή την επαναστατική λενινική τακτική!

2. Ο «άλλος δρόμος» δεν βγάζει από τον καπιταλισμό

Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον εμφανίζει και το «πολιτικό πρόγραμμα» πάνω στη βάση του οποίου η «συμπόρευση» θεωρεί ότι θα οικοδομηθεί το «κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο» που θέλει και, όπως λένε οι ίδιοι, θα βάλει την χώρα «σε έναν άλλο δρόμο»!!
Ποιος άραγε είναι αυτός ο «άλλος δρόμος»; Ποιο θα είναι το κοινωνικό του περιεχόμενο; Θα είναι ο σοσιαλιστικός ή θα παραμένει στα πλαίσια του καπιταλισμού; Όσο κι αν οι σύντροφοι της «κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ» προσπαθούν, (με το σχετικό «Δελτίο Τύπου» που δημοσίευσαν) με αγωνία και απολογητικά, να αποδώσουν σαν άποψη της «συμπόρευσης» την αναγκαιότητα «της συνολικής ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας και της κατάκτησης της εργατικής εξουσίας»,**  το γεγονός είναι ότι η διακήρυξη της «συμπόρευσης» δεν αναφέρει πουθενά την λέξη «σοσιαλισμό» ή «εργατική εξουσία». Αντίθετα όλο το περιεχόμενο και οι αναφορές της δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία ότι ο «άλλος δρόμος» της δεν ξεφεύγει καθόλου από τα πλαίσια του καπιταλισμού. Οι αναζητήσεις της επικεντρώνονται στις «ριζοσπαστικές/δημοκρατικές αλλαγές» και τον «ριζικό εκδημοκρατισμό» του και σε καμιά περίπτωση στην ανατροπή του.
Τα «6 κομβικά σημεία» του, παραδόξως ονομαζόμενου, «μεταβατικού προγράμματος» της διακήρυξης, παρά την σύγχυση και το μπέρδεμα της διατύπωσής τους, κάνουν καθαρό ότι μιλάνε για τον «ριζικό εκδημοκρατισμό όλων των τομέων της κοινωνικής και πολιτικής ζωής» και οπωσδήποτε όχι  για την ανατροπή τους. Ακόμα και την ανεργία, -που για κάθε μαρξιστή είναι καθαρό ότι αποτελεί σύμφυτο χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής λειτουργίας και αποσύνθεσης  και δεν αντιμετωπίζεται παρά μόνο με την ανατροπή ολόκληρης της καπιταλιστικής οικονομίας- η διακήρυξη της «συμπόρευσης» μας διαβεβαιώνει ότι με μαγικά ίσως, μεταρρυθμιστικά κόλπα, μπερνσταϊνικού τύπου, θα την «αναχαιτίσει με βαθιές ριζοσπαστικές/δημοκρατικές αλλαγές στην οικονομία, την κοινωνία, το κράτος»!!
Τα υπόλοιπα 5 από τα 6 «κομβικά σημεία», (Καταγγελία μνημονίου και δανειακών συμβάσεων – Στάση πληρωμών και διαγραφή χρέους – Έξοδο από το ευρώ και εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας – Σχεδιασμό της οικονομίας με εργατικό και λαϊκό έλεγχο, αναδιανομή εισοδήματος – Αποδέσμευση από την ΕΕ), στην ουσία δεν αλλοιώνουν στο παραμικρό τον γενικό αστικό «δημοκρατίστικο» μεταρρυθμιστικό προσανατολισμό της «συμπόρευσης». Προσανατολισμό που η πραγματικότητα της ιμπεριαλιστικής αποσύνθεσης τον κάνει να είναι ονειρώξη μικροαστών και ουτοπικές φαντασιώσεις «αριστερών δημοκρατών», πως μπορούν τάχα, να κάνουν τον καπιταλισμό να λειτουργήσει «εκδημοκρατισμένα», «εθνικά», «λαϊκά» και «σχεδιασμένα».

3. Εθνικοποιήσεις, εργατικός έλεγχος και κράτος

Αντιμέτωπος με αυτή την πραγματικότητα και για να δικαιολογήσει τις ανεξήγητες επιλογές τους, ο σ. Κάβουρας Δ. (γραμματέας της ΠΕ της «κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ»), στο ίδιο άρθρο που αναφερθήκε πιο πριν, αναλαμβάνει απελπισμένα να ανακαλύψει τον απόντα σοσιαλιστικό προσανατολισμό της «συμπόρευσης» στο σύνθημα της «Εθνικοποίησης των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας» και στο «Σχεδιασμό της οικονομίας με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες, με εργατικό και λαϊκό έλεγχο». Λέει συγκεκριμένα: «Και μόνο η εθνικοποίηση των τραπεζών να γίνει πραγματικότητα, και η οποία πρέπει να είναι αναγκαστική και χωρίς αποζημίωση για να είναι σε προλεταριακή – φιλολαϊκή κατεύθυνση, αυτό θα σημάνει αυτόματα το πέρασμα της πλειοψηφίας των μετοχών και των κεφαλαίων όλων, σχεδόν, των μεγάλων επιχειρήσεων και εργοστασίων στις εθνικοποιημένες τράπεζες, δηλαδή στο κράτος.»!! Και συνεχίζει ακάθεκτος: «Με την εθνικοποίηση των τραπεζών το κράτος γίνεται ο βασικός μέτοχος των επιχειρήσεων αυτών και η κυβέρνηση μπορεί να ορίσει την πλειοψηφία του ΔΣ και να έχει τον έλεγχο της επιχείρησης. Μπορεί επίσης να έχει λεπτομερειακή εικόνα για την επιχείρηση, για τα περιουσιακά της στοιχεία… Η λειτουργία αυτών των επιχειρήσεων κάτω από τον εργατικό έλεγχο, αποτελεί στοιχείο του χαρακτήρα της εξουσίας και αποφασιστικό βήμα στην κατεύθυνση της εργατικής εξουσίας…».***
Δηλαδή, οι πάμπολλες εθνικοποιήσεις που υποχρεώθηκε να πραγματοποιήσει το ελληνικό αστικό κράτος στην 37χρονη μεταπολίτευση, αποτελούσαν «αποφασιστικό βήμα στην κατεύθυνση της εργατικής εξουσίας»; Και πότε, άραγε, «το πέρασμα της πλειοψηφίας των μετοχών μιας επιχείρησης» στο αστικό κράτος (ΟΤΕ, ΔΕΗ κλπ, κλπ) λειτούργησε «σε προλεταριακή – φιλολαϊκή κατεύθυνση»;  Τι θλιβερά λόγια, τι μεγάλο μπέρδεμα , για κάποιον που θέλει να λέγεται λενινιστής και κομμουνιστής!
Σ’ ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο, το αστικό κράτος, μέσα στην πορεία των διαφόρων φάσεων της ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής οικονομίας, βρέθηκε στην ανάγκη να προχωράει σε εθνικοποιήσεις για να εξασφαλίζει την λειτουργία του συνόλου της και τα συλλογικά κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα. Όσο κι αν αυτό προδίδει την ακατάλυτη αναγκαιότητα της κοινωνικοποιημένης ιδιοκτησίας, ωστόσο δεν του προσδίδει καμιά «σοσιαλιστική» χροιά.
Οι εθνικοποιήσεις με εργατικό έλεγχο, όσο και αν η διεκδίκησή τους να είναι αναγκαία άμυνα (απέναντι στην ανεργία και την εξαθλίωση που συνεπάγεται η εγκατάλειψη και η καταστροφή των επιχειρήσεων από την κεφαλαιοκρατία στην κρίση της), αν δεν συνδέονται ακατάλυτα με το ζήτημα του ταξικού χαρακτήρα του κράτους, με την ανάγκη συντριβής του αστικού κράτους και οικοδόμησης του εργατικού συμβουλιακού κρατικού μηχανισμού, τότε η διεκδίκηση αυτή χάνει τον καθαρά μεταβατικό της επαναστατικό χαρακτήρα και μετατρέπεται σε ένα διορθωτικό ή βελτιωτικό μέτρο της καπιταλιστικής λειτουργίας. Ενώ, ταυτόχρονα, το στοιχείο του εργατικού ελέγχου (ακόμα και όταν είναι πραγματικά εργατικός έλεγχος) απειλείται να μεταλλαχθεί σε μεταρρυθμιστική αστική «συνδιαχείριση». Σαν αυτή που ζήσαμε στην μεταπολιτευτική Ελλάδα με την συμμετοχή «αντιπροσώπων του συνδικαλιστικού κινήματος» στις διοικήσεις κρατικοποιημένων επιχειρήσεων και διάφορων κρατικών επιτροπών (ΙΚΑ, ΟΑΕΔ κλπ). Ή σαν την «προλεταριακή – φιλολαϊκή κατεύθυνση» που μας περιγράφει παραπάνω ο σ. Κ.Δ για την «πλειοψηφία των μετοχών», τον «βασικό μέτοχο» την «πλειοψηφία του ΔΣ» και τον «έλεγχο των επιχειρήσεων».
Έτσι, λοιπόν, «εξηγείται το γεγονός ότι η εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας σε συνδυασμό με τον εργατικό έλεγχο»***  αν αποδεσμευτεί και διαχωριστεί από την πάλη για την συντριβή του αστικού και την οικοδόμηση του εργατικού κράτους,  κι αν είναι ενταγμένη όχι στην πάλη για την σοσιαλιστική εργατική εξουσία αλλά σε μια μεταρρυθμιστική πολιτική «εκδημοκρατισμού» του καπιταλισμού, τότε σίγουρα δεν μπορεί να θίξει τις δομές και τις βάσεις του καπιταλιστικού συστήματος. Όμως, όσες φορές κι αν διαβάσαμε την διακήρυξη της συμπόρευσης, δεν είδαμε πουθενά να μιλά για τον ταξικό χαρακτήρα του κράτους και πολύ περισσότερο για την ανάγκη της ανατροπής του από το εργατικό κράτος. Αντίθετα, προς διάψευση του σ. Κ.Δ. και της «κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ», σ’ αυτή, κυριαρχεί η ιδέα του ουδέτερου κράτους που μπορεί, τάχα, να «εκδημοκρατιστεί ριζικά»!!

4. Η έξοδος από το ευρώ και η αποδέσμευση από την ΕΕ

Μήπως όμως η θέση για έξοδο από το ευρώ και αποδέσμευση από την «Ευρωπαϊκή Ένωση» αποτελούν στοιχεία που διαφοροποιούν τις προηγούμενες εκτιμήσεις και δικαιολογούν κάποιον τουλάχιστον σοσιαλιστικό προσανατολισμό της «συμπόρευσης»; Ή να την ευθυγραμμίζουν με την αναγκαιότητα της προλεταριακής επανάστασης, της συνολικής ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας και της κατάκτησης της εργατικής εξουσίας;
Το γεγονός ότι αρκετά αστικά κόμματα, κοινοβουλευτικά και μη, (ΑΝ.ΕΛΛ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ κλπ) υποστηρίζουν και διεκδικούν την αποδέσμευση της χώρας από την «Ε.Ε» και την έξοδο από το ευρώ, μαρτυράει από μόνο του ότι απλά και μόνο η διεκδίκηση αυτών των στόχων δεν είναι απαραίτητα και στοιχεία μιας εργατικής σοσιαλιστικής πολιτικής. Δείχνει ότι κομμάτια του ελληνικού κεφαλαίου, αδιάφορο αν κάνουν λάθος ή σωστά, πιστεύουν ότι θα σώσουν το εκμεταλλευτικό τους σύστημα με την επιστροφή στην εθνική τους περιχαράκωση και τον έλεγχο της «εθνικής οικονομίας» από τους ίδιους χωρίς την αναγκαία άνιση μοιρασιά των κερδών τους με το ευρωπαϊκό κεφάλαιο.
Η αποδέσμευση από την ΕΕ και το ευρώ, από μόνα τους, (όπως τα θέτει η διακήρυξη της «συμπόρευσης») δεν αποτελούν στοιχεία αντικαπιταλιστικού προσανατολισμού. Αν οι στόχοι αυτοί δεν είναι συνυφασμένοι με την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, την εργατική εξουσία για σοσιαλιστική ανοικοδόμηση της κοινωνίας, με την πάλη για ανατροπή ολόκληρου του μηχανισμού της ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατίας και την οικοδόμηση μιας Σοσιαλιστικής Εργατικής Ευρώπης, τότε μπορούν να μετατραπούν στο αντίθετό τους.
Από την άλλη, όσο αντιδραστικό είναι να  δεθούν με τις ουτοπικές ονειρώξεις μεταρρυθμιστικής διαχειριστικής διόρθωσης του ελληνικού καπιταλισμού άλλο τόσο καταστροφικό θα είναι να περιοριστούν σε «εθνικό» επίπεδο μακριά από την διεθνιστική πάλη της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης και ολόκληρου του κόσμου. Και στις δύο περιπτώσεις αποτελούν επικίνδυνο και καταστροφικό εθνικορεφορμισμό που στρώνει τον δρόμο για μια νέα συντριβή του εργατικού κινήματος.
Οι επαναστατικοί στόχοι της εργατικής τάξης (πάλη για την υπεράσπιση των κατακτημένων δικαιωμάτων και την ανάκτηση των χαμένων, πάλη για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας και την σοσιαλιστική ανοικοδόμηση της οικονομίας και ολόκληρης της κοινωνίας) δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν όσο η χώρα παραμένει μέσα στα δεσμά του ληστρικού αντεπαναστατικού μηχανισμού της αποκαλούμενης «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Όσο ουτοπικό και αντιδραστικό είναι να πιστεύει κανείς ότι με τον αστικό κρατικό μηχανισμό σε λειτουργία μπορεί να ελπίζει στην «χρησιμοποίηση» της καπιταλιστικής οικονομίας για τα λαϊκά συμφέροντα και την πραγματική λαϊκή κυριαρχία, άλλο τόσο αντιδραστική φαντασία είναι ότι αυτό θα μπορέσει ποτέ να κατορθωθεί μέσα στους μηχανισμούς της λυκοσυμμαχίας της «Ε.Ε.».

5. Μεταβατικό πρόγραμμα ή λεοντή;

Σε μια αποστροφή της, η διακήρυξη της «συμπόρευσης», μιλώντας για τα 6 προγραμματικά «κομβικά σημεία» του «άλλου δρόμου» τα αποκαλεί ως«μεταβατικό πρόγραμμα». Μια τελείως παράδοξη αναφορά συσκότισης και σύγχυσης.
Μεταβατικό Πρόγραμμα σημαίνει το σύνολο των πολιτικών και οικονομικών μέτρων και διεκδικήσεων τα οποία αποτελούν μια ενιαία και διαλεκτική γέφυρα σύνδεσης της πάλης για τα καθημερινά προβλήματα που γεννάει κρίση του καπιταλισμού με τα γενικότερα καθήκοντα κατάληψης της εξουσίας που βάζει στην εργατική τάξη η αντικειμενική πραγματικότητα. Η αναγκαιότητα του μεταβατικού προγράμματος πηγάζει από την απαραίτητη γεφύρωση του υπαρκτού κενού μεταξύ των καθηκόντων σοσιαλιστικής ανατροπής του καπιταλισμού που θέτει η πραγματικότητα στην εργατική τάξη, από την μια, και της λειψής συνείδησης αυτών των καθηκόντων από την ίδια την εργατική τάξη.
Τι σχέση έχουν λοιπόν , με «μεταβατικό πρόγραμμα», τα «6 κομβικά σημεία» της διακήρυξης της «συμπόρευσης»; Αυτά στοχεύουν και προωθούν τον «εκδημοκρατισμό» και κατά συνέπεια την διάσωση του καπιταλισμού. Το μεταβατικό πρόγραμμα αποτελεί έκφραση της ανάγκης προώθησης της επαναστατικής συνείδησης των εργατών προς την κατεύθυνση της ανατροπής του καπιταλισμού.
Η παράδοξη αυτή αναφορά δεν εξηγείται παρά μόνο με την άγνοια ή με την προσπάθεια να προσφέρει λεκτικά το παραπλανητικό κουκούλωμα του πραγματικού μεταρρυθμιστικού περιεχομένου της διακήρυξης κάτω από την φραστική λεοντή του «μεταβατικού προγράμματος». Ποιο από τα δύο είναι χειρότερο; Δύσκολο να ειπωθεί.

6. Η αναγκαία πάλη των κομμουνιστών

Μέσα στις σημερινές συνθήκες εκρηκτικής κοινωνικής και πολιτικής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού και μπροστά στα κοντινά ενδεχόμενα ξεσπάσματος κοινωνικών εκρήξεων, με αυξανόμενη την απειλή της φασιστικής δράσης, των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών, ο κορυφαίος παράγοντας που καθορίζει και θα καθορίσει τις σημερινές και τις επερχόμενες εξελίξεις είναι η κατάσταση της εργατικής τάξης της χώρας. Η πολυδιάσπαση, η ανοργανωσιά, η έλλειψη συντονισμού και προσανατολισμού, η αποκάρδιωση που προκαλεί η αναποτελεσματικότητα των κομματιασμένων αγώνων, η συμβιβαστική πολιτική των ηγετών του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ και η ανυπαρξία μιας αξιόπιστης και συνεπούς εργατικής ηγεσίας που να δείχνει σταθερά πειστικά και επίμονα στην εργατική τάξη τον δρόμο προς τα ιστορικά της σοσιαλιστικά καθήκοντα, προς την αναγκαία ενιαία ταξική πάλη. Όλα αυτά, που εμποδίζουν το εργατικό κίνημα να συγκεντρώσει μαζί του όλα τα φτωχά εκμεταλλευόμενα στρώματα και να τα κερδίσει στην κατεύθυνση της σοσιαλιστικής πάλης μαζί του, αποτελούν τα βασικά στοιχεία που βαραίνουν πάνω στην πολιτική πραγματικότητα. Και δείχνουν με σαφήνεια στους κομμουνιστές αγωνιστές, σε όποια οργάνωση και αν ανήκουν, προς τα πού και γιατί πρέπει να παλέψουν μαζί.
Εγκαταλείποντας τις αδιέξοδες και καταστροφικές προσπάθειες για σχηματισμούς διάφορων εθνικορεφορμιστικών «μετώπων» που συσκοτίζουν τα ιστορικά σοσιαλιστικά καθήκοντα των εργατών, έχουν υποχρέωση να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους και να παλέψουν για την συσπείρωση κάθε αγωνιστή κομμουνιστή ώστε με συστηματική δουλειά μέσα στην εργατική τάξη και τις οργανώσεις της να προωθηθεί και να αναπτυχθεί:

α) Η πάλη για την συγκρότηση του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ όλων των δυνάμεων και των τάσεων της εργατικής τάξης ενάντια στην κεφαλαιοκρατική επίθεση, την αντιμετώπιση των καταστρεπτικών συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης, της φτώχειας, της ανεργίας, της εξαθλίωσης, την ανάκτηση των χαμένων δικαιωμάτων, την κατάργηση των ληστρικών αντιλαϊκών  μνημονίων και όλων των αντεργατικών νόμων, την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος με την αποτίναξη του στραγγαλισμού των συνδικαλιστικών οργανώσεών του από τους εργατοπατερικούς μηχανισμούς και την σύγκλιση Πανεργατικού Συνεδρίου με άμεσα εκλεγμένους αντιπροσώπους από Γενικές Συνελεύσεις όλων των εργαζομένων σε κάθε χώρο δουλειάς.

β) Η πάλη για ένα αληθινό μεταβατικό επαναστατικό πρόγραμμα που να οδηγεί στην σοσιαλιστική εξουσία των εργατικών Συμβουλίων.

γ) Η πάλη για την ανατροπή της αντεργατικής αντιλαϊκής τρικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά, για μια Κυβέρνηση Εργατών και Φτωχών Αγροτών. Που με μέτρα για την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη την συντριβή του αστικού κρατικού μηχανισμού και την αντικατάστασή του με το κράτος των Εργατικών Συμβουλίων, θα προχωρήσει άμεσα και αποφασιστικά:

  • Στην πλήρη και μονομερή διαγραφή του εξωτερικού χρέους. Στην άμεση έξοδο από το ευρώ. Στην αποδέσμευση της χώρας από την «Ευρωπαϊκή Ένωση», με ταυτόχρονη ανάπτυξη της διεθνιστικής σύνδεσης και πάλης με το εργατικό κίνημα των άλλων ευρωπαϊκών χωρών για την πλήρη διάλυσή της και την οικοδόμηση της Ενωμένης Σοσιαλιστικής Ευρώπης.
  • Στην εθνικοποίηση και απαλλοτρίωση χωρίς καμιά αποζημίωση των τραπεζών και ολόκληρου του χρηματοοικονομικού συστήματος με την δημιουργία μιας Κεντρικής Κρατικής Τράπεζας.
  • Στην κοινωνικοποίηση των βασικών μονάδων παραγωγής, του εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου, των μεγάλων εμπορικών και βιομηχανικών επιχειρήσεων. Στον σχεδιασμό ολόκληρης της οικονομίας κάτω από τον έλεγχο και την διοίκηση των ίδιων των εργατών και των άλλων εργαζομένων με βάση τα συμφέροντα της κοινωνίας. Στην ανάπτυξη της διεθνιστικής εργατικής πάλης για την σοσιαλιστική αναδιοργάνωση και ανοικοδόμηση της κοινωνίας σε ολόκληρο τον κόσμο.

 

Παραπομπές:

* «Πρόταση για συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών…»

** «Δελτίο Τύπου της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ»

*** Άρθρο Δ.Κ: «Κριτική χωρίς αρχές, αντί κριτικής με αρχές»

Σχετικά άρθρα