Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΟΜΠΗ ΤΟΥ «ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΑ» Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΟΜΠΗ ΤΟΥ «ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΑ»

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Σύμφωνα με όσα γράφτηκαν στον αστικό τύπο και μεταδόθηκαν από τα τηλεοπτικά κανάλια, οι ηγέτες του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού διευθυντηρίου, η Μέρκελ, ο Σόιμπλερ, ο Σαρκοζί, κλπ εξοργίστηκαν πολύ μαθαίνοντας ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Γ. Παπανδρέου ανακοίνωσε στις 31/10/2011 την απόφασή του να προσφύγει στη διενέργεια δημοψηφίσματος. Ώστε (όπως ισχυρίσθηκε) να δοθεί στον λαό το δημοκρατικό δικαίωμα να εκφράσει την γνώμη του για την νέα δανειακή σύμβαση που αποφασίσθηκε στις 26 Οκτώβρη, από την ηγεσία της Ε.Ε
Οργισμένο το διευθυντήριο, αξίωσε τότε να επιστρέψει αμέσως ο παραστρατημένος Γ. Παπανδρέου στην Ευρώπη, για να δώσει εξηγήσεις και να ζητήσει συγχώρεση για το αμάρτημά του! Ενώ το σύνολο σχεδόν του αστικού πολιτικού κόσμου συμφωνούσε  ότι η απόφαση για την διενέργεια δημοψηφίσματος  ήταν «ένα ολέθριο πολιτικό λάθος» και κυρίως «ένα αντιευρωπαϊκό ολίσθημα».Ένα λάθος που αποδείκνυε πόσο «ανίκανος και επικίνδυνος »διαχειριστής της κρίσης ήταν ο πρωθυπουργός της χώρας μας.
Έτσι με συνοπτικές διαδικασίες, το διευθυντήριο, της «δημοκρατικής ενωμένης Ευρώπης» αποφάσισε να απαλλαγεί από τα πρωθυπουργικά καθήκοντα του, το γρηγορότερο, ο «ανίκανος» Γ Παπανδρέου. Και να υποχρεωθεί να διορθώσει ο ίδιος το λάθος του, με την αντικατάσταση της εκλεγμένης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ από μια κυβέρνηση «συνεργασίας». Δίχως, φυσικά, οιασδήποτε περιττές εκλογικές διαδικασίες! Οπότε, οι εθνικά και δημοκρατικά σκεπτόμενοι ηγέτες της δεξιάς «αντιπολίτευσης» έσπευσαν να συντρέξουν τον «ανίκανο» πρωθυπουργό της Πασοκικής «κεντροαριστεράς». Και με τις αλάνθαστες παρασκηνιακές συνεννοήσεις τους, κατέληξαν(όσο πιο γρήγορα μπορούσαν) στην εθνοσωτήρια όσο και «δημοκρατική» απόφαση να υπακούσουν στις προσταγές του διευθυντηρίου και να σχηματίσουν άμεσα την συναινετική τρικομματική κυβέρνηση των προθύμων της κεντροαριστεράς» της «κεντροδεξιάς» και της κρυπτοφασιστικής ακροδεξιάς (ΛΑ.Ο.Σ) με επικεφαλής  τον «έμπειρο τεχνοκράτη» και έμπιστο της διεθνούς τοκογλυφίας, τον μειλίχιο Λ. Παπαδήμο!
Με άλλα λόγια, το δήθεν «επικίνδυνο λάθος» το λαϊκίστικο εκείνο δημοψηφιστικό σόφισμα, του «ανίκανου»  αρχηγού του ΠΑΣΟΚ και των στενών συνεργατών του, έγινε το άλλοθι για την επιβολή μιας παρασκηνιακής, δήθεν εθνικοενωτικής, κυβερνητικής λύσης, που φανερά αποβλέπει στην αναστύλωση του ετοιμόρροπου πολιτικού συστήματος. Όπως ακριβώς το επιτάσσουν τα συμφέροντα, οι ανάγκες και τα σχέδια της ελληνικής και της ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατικής ακρίδας. Και στο όνομα πάντα μιας «δημοκρατίας» στην οποία τις καθοριστικές αποφάσεις τις παίρνουν στα παρασκήνια, τα διάφορα «θεσμικά» κονκλάβια και ιερατεία. Ενώ οι εκλογές και τα «δημοψηφίσματα» όταν γίνονται, χρησιμεύουν μόνο για την εξαπάτηση του λαού, με ψεύτικες υποσχέσεις και δημαγωγικά συνθήματα  («λεφτά υπάρχουν» για παράδειγμα).
Τα γεγονότα όμως δεν συμφωνούν με τους ισχυρισμούς  του διευθυντηρίου και της ελληνικής δεξιάς αντιπολίτευσης. Τα στραβά καρβέλια δεν τάκανε μόνος του ο Γ Παπανδρέου. Δεν ήταν μόνο αυτός ανίκανος να διαχειριστεί την αδιαχείριστη κρίση του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου σαπισμένου καπιταλισμού. Και δεν ευθύνεται, ασφαλώς, μόνο αυτός και η κυβέρνησή του, για την αποτελμάτωση της ελληνικής οικονομίας και για την χρεοκοπία και το αδιέξοδο ολόκληρου του πολιτικού συστήματος των συμμοριών της ελληνικής ιμπεριαλιστικής κεφαλαιοκρατίας. Χρεοκοπία και αδιέξοδο που καθορίζουν τις απεγνωσμένες αποφάσεις και κινήσεις όλων των διαχειριστών της καπιταλιστικής κρίσης.
Δεν ήταν λοιπόν ,η απεγνωσμένη απόφαση του («εθνοσωτήρα» Παπανδρέου ) για την προκήρυξη δημοψηφίσματος, η πραγματική αιτία. Και ούτε πήραν μόνοι τους ,η Μέρκελ και ο Σαρκοζί, την απόφαση για την απαλλαγή του Παπανδρέου από τα πρωθυπουργικά καθήκοντα. Όλοι μαζί συναποφάσισαν (και ο Παπανδρέου) για τον σχηματισμό της κυβέρνησης «έκτακτης ανάγκης» μπροστά στη κοινωνική οργή που διογκώνετε διαρκώς εναντίον όλων των αρπαχτικών, ντόπιων και ξένων.

*  *  *

Παρ’ όλα αυτά, ο αρχηγός του αποσυνθεμένου ΠΑΣΟΚ, οι συμβουλάτορες και οι θαυμαστές του ποτέ δεν δέχτηκαν ότι ήταν λάθος η απόφασή τους να προκηρύξουν την διενέργεια δημοψηφίσματος, για την έγκριση της νέας δανειακής σύμβασης, την οποία οι ίδιοι την είχαν με χαρά αποδεχτεί και χειροκροτήσει!
Πρόσφατα μάλιστα, σε συνέντευξη που έδωσε στο Αυστριακό περιοδικό «Προφίλ», ο πρώην πρωθυπουργός Γ Παπανδρέου, ανάμεσα σε άλλα εκπληκτικά που υποστήριξε σχετικά με την πολιτική που ακολούθησε, ακόμη μια φορά επέμεινε ότι η απόφαση για την προκήρυξη δημοψηφίσματος, όχι μόνο δεν ήταν λάθος, αλλά ήταν μια «σοφή απόφαση». Αφήνοντας έτσι καθαρά να εννοηθεί ότι εξαναγκάστηκε να την εγκαταλείψει και να αποδεχτεί την συγκυβέρνηση με τα δύο κόμματα της δεξιάς. Διευκρινίζει δε ότι την «σοφή» αυτή  σκέψη περί δημοψηφίσματος , «την είχα συζητήσει στο παρελθόν με τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί» και ότι οι δύο ηγέτες δεν είχαν εναντιωθεί.
Ομολογεί δηλαδή ο άνθρωπος ότι συζητούσε με τα μεγάλα αφεντικά της Ευρώπης, τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να βγει από το επικίνδυνο πολιτικό  αδιέξοδο που του προκάλεσε η ληστρική συνταγή των μνημονίων της τρόικας. Δεδομένου ότι η ηγεσία της ΝΔ αρνούνταν πεισματικά να συμπράξει και δήλωνε αποφασισμένη να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους της τρόικας και να αλλάξει την «λάθος πολιτική του ΠΑΣΟΚ»!
Είναι άλλωστε πασίγνωστο ότι ο εύκαμπτος «σοσιαλιστής» Γ. Παπανδρέου ακολούθησε πιστά όλες τις οδηγίες του Ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού διευθυντηρίου. Και έκανε κάθε φιλότιμη προσπάθεια να συνεννοηθεί και να συνεργαστεί με την «αντιμνημονιακή» δεξιά ηγεσία της Ν.Δ. Ενώ συγχρόνως εντατικά προετοίμαζε το έδαφος για το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσει ,στην ανάγκη ,το παραπλανητικό χαρτί του δημοψηφίσματος. Ως εναλλακτική  διέξοδο από το αποπνικτικό αδιέξοδο που ορθώνονταν απειλητικά μπροστά τους.
Δεν θα ήταν άλλωστε δική του ανακάλυψη, ούτε  και θα ήταν ο πρώτος «εθνοσωτήρας» που στο όνομα της  «γνήσιας δημοκρατίας» θα κατέφευγε στην απάτη, ενός εκβιαστικού δημοψηφίσματος, για να νομιμοποιήσει την αντιδραστική, ληστρική, πολιτική  του. Για να βγει ,έστω προσωρινά, από το αδιέξοδο. Για παράδειγμα ,το βοναπαρτίστικο καθεστώς του στρατηγού Ντε Γκωλ με την ίδια μέθοδο υπηρετούσε τα συμφέροντα του γαλλικού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Όπως και αρκετοί ακραιφνείς «δημοκράτες» και απροκάλυπτοι δικτάτορες.(λόγου χάριν Γ. Παπαδόπουλος) σε όλον τον κόσμο.                    
Και η ώρα της ανάγκης έφτασε μέσα στον Οκτώβρη. Η συγκλονιστική 48ωρη γενική απεργία της 19και 20 του μήνα, με τις τεράστιες μαχητικές διαδηλώσεις και τις αιματηρές συγκρούσεις με δεκάδες τραυματίες και ένα νεκρό εργάτη και στη συνέχεια με το ξεχείλισμα της εργατο-λαϊκής οργής στις 28 του μήνα με αφορμή τις παρελάσεις, σήμαναν καθαρά ότι το κοινωνικό ηφαίστειο ήταν έτοιμο να εκραγεί!
Και η ψευτοσοσιαλιστική κυβέρνηση ζούσε τις τελευταίες μέρες της. Με την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ σε διαδικασία διάλυσης, η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είχε πια καμιά ελπίδα να επιβιώσει και να φέρει για έγκριση τη νέα ληστρική δανειακή σύμβαση.
Μπροστά σε αυτή την εκρηκτική πραγματικότητα, η χρεοκοπημένη ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ είχε μόνο δύο επιλογές: είτε να παραιτηθεί και να ανοίξει το δρόμο για εκλογές, είτε να βάλει σε εφαρμογή το δημοψηφιστικό σχέδιο που ετοίμαζε από καιρό για την  παγίδευση του οργισμένου λαού με τα κατάλληλα εκβιαστικά διλήμματα.
Με βαμμένα τα χέρια της στο αίμα των εργατών, η αδίστακτη αυτή ψευτοσοσιαλιστική ομάδα των δημαγωγών «εθνοσωτήρων» διάλεξε να ακολουθήσει τον δεύτερο δρόμο φυσικά μιας και όπως είδαμε οι ηγέτες του ιμπεριαλιστικού διευθυντηρίου δεν είχαν εναντιωθεί στη «σοφή απόφαση»διενέργειας ενός εξαπατητικού, δήθεν δημοκρατικού δημοψηφίσματος. Που θα έφερνε σε δύσκολη θέση και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης με την έγκριση της νέας σύμβασης!
Όμως, τα δραματικά γεγονότα που ξετυλίχτηκαν ταρακούνησαν συθέμελα ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα της κεφαλαιοκρατίας. Και σήμαναν συναγερμό στις κορυφές της ιμπεριαλιστικής τρόικας. Με τρόμο είδαν όλα τα επιτελεία τον κίνδυνο της κοινωνικής έκρηξης και έσπευσαν να συγκροτήσουν κυβέρνηση συνεργασίας και να υποσχεθούν την διενέργεια εκλογών σε κοντινό διάστημα! Εντείνοντας  ταυτόχρονα την καλλιέργεια του φόβου για την τύχη της χώρας στη περίπτωση που ο εκμεταλλευόμενος λαός αποφασίσει να αλλάξει πορεία, με την αποτίναξη του ζυγού της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας.
Η αλήθεια  ωστόσο είναι ότι η κυβερνητική αυτή μεταβολή επιβλήθηκε από τον αναπτυσσόμενο αγώνα των εργαζομένων του λαού και της νεολαίας. Η απομάκρυνση του σαλτιμπάγκου Παπανδρέου από την πρωθυπουργία ήταν αποτέλεσμα του πανικού που προκάλεσε η συγκλονιστική κινητοποίηση της εργατικής τάξης, ενάντια στη ληστρική επίθεση, στις 19-20 Οκτώβρη.    Παρ’ όλα τα εμπόδια, τις παγίδες και τις δυσκολίες, οι εργάτες και οι άλλοι εκμεταλλευόμενοι αυτής της χώρας δεν σκύβουν το κεφάλι. Ξέρουν να παλεύουν και να νικάνε. Ακόμα και αν οι ηγέτες τους αποδείχνονται διπρόσωποι, λιγόψυχοι, βολψάκιδες και ανίκανοι!
Για αυτό και η τρικομματική κυβέρνηση του Μαύρου Μετώπου παραπαίει. Ξέρει καλά ότι κάθεται πάνω σε ένα ηφαίστειο που μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να εκραγεί.



 

Σχετικά άρθρα