«Χρυσή Αυγή»: Καμπάνα κινδύνου

«Χρυσή Αυγή»

Καμπάνα κινδύνου για το εργατικό κίνημα

Οι νεοναζί της «Χρυσής Αυγής», εμπλουτίζοντας το εθνικιστικό και ρατσιστικό ντελίριό τους με το πλούσιο υλικό που τους προσφέρει η παρακμιακή αντιλαϊκή λειτουργία του αστικού κοινοβουλίου και ιδιαίτερα τα εκτεταμένα «σκάνδαλα» διαφθοράς και πλουτισμού των αστών πολιτικών και κυβερνητικών παραγόντων, αξιοποιούν τις εξαθλιωτικές συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και των αντιλαϊκών κυβερνητικών πολιτικών, και με μια αχαλίνωτη λαϊκίστικη δημαγωγία, στοχεύουν στον εγκλωβισμό της ξεχειλισμένης οργής και απελπισίας των εξαθλιωμένων μικροαστικών στρωμάτων και των ανέργων. Επιδιώκουν να την μεταστρέψουν και να την χρησιμοποιήσουν ενάντια στο εργατικό κίνημα και τις οργανώσεις του, για την συντριβή του και την προστασία του ίδιου του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού καθεστώτος. Να δημιουργήσουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις και συνθήκες για πραξικοπηματικές δικτατορικές λύσεις καταστολής και χαλιναγώγησης όλων των κατακτημένων εργατικών και λαϊκών πολιτικών συνδικαλιστικών κατακτήσεων, της διάλυσης των οργανώσεών του και κάθε δυνατότητας αντίστασης του στις απάνθρωπες ανάγκες των μεγάλων κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων. Προς αυτή την κατεύθυνση, έχουν εξασφαλίσει την υποστήριξη όχι μόνο του μεγάλου κεφαλαίου αλλά και μεγάλων κομματιών του κρατικού του μηχανισμού, ιδιαίτερα των αστυνομικών, των στρατιωτικών και των παραστρατιωτικών αντιδραστικών τμημάτων του, με τα οποία, συνδέονται στενά μαζί τους, αποτελώντας προέκτασή τους.

Διαβάστε την Συνέχεια…

 


 

 

«Χρυσή Αυγή»

Καμπάνα κινδύνου για το εργατικό κίνημα

Το σημαντικό ποσοστό ψήφων, (6,92% – 425.980 ψήφους), που συγκέντρωσε το νεοφασιστικό μόρφωμα της «Χρυσής Αυγής», η καθημερινά εντεινόμενη και κλιμακούμενη εγκληματική ρατσιστική, αντεργατική δράση της και τα συνεχώς αυξανόμενα δημοσκοπικά εκλογικά ποσοστά της την έχουν κάνει έναν από τους βασικούς παράγοντες των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων της χώρας.
Οι νεοναζί της «Χρυσής Αυγής», εμπλουτίζοντας το εθνικιστικό και ρατσιστικό ντελίριό τους με το πλούσιο υλικό που τους προσφέρει η παρακμιακή αντιλαϊκή λειτουργία του αστικού κοινοβουλίου και ιδιαίτερα τα εκτεταμένα «σκάνδαλα» διαφθοράς και πλουτισμού των αστών πολιτικών και κυβερνητικών παραγόντων, αξιοποιούν τις εξαθλιωτικές συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και των αντιλαϊκών κυβερνητικών πολιτικών, και με μια αχαλίνωτη λαϊκίστικη δημαγωγία, στοχεύουν στον εγκλωβισμό της ξεχειλισμένης οργής και απελπισίας των εξαθλιωμένων μικροαστικών στρωμάτων και των ανέργων. Επιδιώκουν να την μεταστρέψουν και να την χρησιμοποιήσουν ενάντια στο εργατικό κίνημα και τις οργανώσεις του, για την συντριβή του και την προστασία του ίδιου του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού καθεστώτος. Να δημιουργήσουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις και συνθήκες για πραξικοπηματικές δικτατορικές λύσεις καταστολής και χαλιναγώγησης όλων των κατακτημένων εργατικών και λαϊκών πολιτικών συνδικαλιστικών κατακτήσεων, της διάλυσης των οργανώσεών του και κάθε δυνατότητας αντίστασης του στις απάνθρωπες ανάγκες των μεγάλων κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων. Προς αυτή την κατεύθυνση, έχουν εξασφαλίσει την υποστήριξη όχι μόνο του μεγάλου κεφαλαίου αλλά και μεγάλων κομματιών του κρατικού του μηχανισμού, ιδιαίτερα των αστυνομικών, των στρατιωτικών και των παραστρατιωτικών αντιδραστικών τμημάτων του, με τα οποία, συνδέονται στενά μαζί τους, αποτελώντας προέκτασή τους.
Η ακατάσχετη φθορά της δυνατότητας του αστικού κοινοβουλίου να εξασφαλίσει πια την ομαλή λειτουργία της εκμετάλλευσης, η συνεχής ακυβερνησία στην οποία καταδικάζει το καθεστώς της κάλπικης αστικής «δημοκρατίας», η όλο και αυξανόμενη κοινωνική αναταραχή και η επερχόμενη κοινωνική έκρηξη και σύγκρουση των αντίθετων τάξεων, σπρώχνουν το μεγάλο κεφάλαιο και τα επιτελεία του στην αναζήτηση και την προετοιμασία δικτατορικών βοναπαρτίστικων πολιτικών λύσεων. Λύσεων, που, στην προετοιμασία και την εκτέλεσή τους, η ομάδα της «Χρυσής Αυγής» αναπόφευκτα θα βάλει την «σφραγίδα» της, ιδιαίτερα λόγω της εκλογικής επιρροής που συγκεντρώνει.

 

Είναι ή όχι κίνδυνος η «Χρυσή Αυγή»;

Υπάρχουν φωνές μέσα στο εργατικό κίνημα που θεωρούν ότι η «Χρυσή Αυγή» είναι υπερτιμημένη και ότι δεν αντιπροσωπεύει πραγματικό κίνδυνο για την εργατική τάξη.
Λένε συγκεκριμένα κάποιοι απ΄ αυτούς (που επικαλούνται και τον τίτλο του μαρξιστή): «Ο παραλληλισμός με τη «Δημοκρατία της Βαϊμάρης», στον οποίο εύκολα προβαίνουν μια σειρά αριστεροί αναλυτές είναι εντελώς λαθεμένος. Μπορεί το βάθος της οικονομικής κρίσης και η ιδεολογία των νεοναζί της «Χρυσής Αυγής» να έχουν αντιστοίχιση με την Γερμανία του Μεσοπόλεμου, όμως σήμερα το εργατικό κίνημα και η Αριστερά είναι πολύ πιο ισχυρά από τότε έναντι των δυνάμεων της αντίδρασης. Η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων και των μικροαστών κοιτούν για πολιτική λύση προς τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι προς την ΧΑ. Ειδικά στις μεγάλες πόλεις, τα οικονομικά και πνευματικά κέντρα της χώρας, ο συσχετισμός είναι συντριπτικός υπέρ της Αριστεράς. Συγκριτικά με τη Γερμανία του Μεσοπολέμου, οι μικροαστοί έχουν αποδυναμωθεί μέσα από την κοινωνική και οικονομική εξέλιξη, τόσο αριθμητικά, όσο και από τη σκοπιά του ειδικού βάρους τους στη διαμόρφωση πλειοψηφικών πολιτικών ρευμάτων στην κοινωνία… Παρά την ανυπομονησία και την αλαζονεία των ηγετών τους, η ώρα των νεοναζί δεν έχει έρθει. Η μικρή άνοδός τους στα γκάλοπ δεν εκφράζει μια διάθεση για ενεργή υποστήριξη των αντιδραστικών τους στόχων, αλλά κύρια μια «τυφλή» διαμαρτυρία ενάντια «στους κλέφτες πολιτικούς». Οι συγκεντρώσεις τους είναι εντελώς άμαζες και οι οργανωμένες δυνάμεις τους βρίσκονται αριθμητικά κάτω ακόμα και από τα επίπεδα αρκετών οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς..» !! (“Μαρξιστική Φωνή”)
Οι καθησυχαστικές αυτές απόψεις, βασίζονται στην αντίληψη ότι τα μεγάλα κοινοβουλευτικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν «δημοκρατική» ασπίδα για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στη χώρα. Χάνουν την ανοιχτή συγκρουσιακή πορεία που έχει πάρει η πάλη των τάξεων στη χώρα μας και σε ολόκληρη την Ευρώπη, λειαίνουν κατά το δοκούν την εκρηκτική κοινωνική πραγματικότητα και γίνονται κήρυκες ενός εντελώς αδικαιολόγητου εφησυχασμού και μιας φανερά επικίνδυνης επανάπαυσης.
Την ώρα που οι αντίπαλες τάξεις παρατάσσονται στο πεδίο της μάχης και μετρούν τις δυνάμεις τους για την επερχόμενη ανοιχτή σύγκρουση. Την ώρα που συγκεντρώνουν και δοκιμάζουν τα όπλα τους. Που τα όργανα της αστικής τάξης αναπτύσουνι έντονες καθημερινές προπαγανδιστικές  και ναζιστικές προσπάθειες για να υπονομεύσουν την συμμαχία και την αγωνιστική συμπαράταξη (ή την ανοχή) των εκμεταλλευομένων μικροαστικών στρωμάτων με την εργατική τάξη. Που γίνεται περισσότερο από φανερό ότι η οργάνωση, η συσπείρωση και η ηγεσία της κάθε τάξης θα καθορίσουν την τελική έκβαση και τον νικητή της σύγκρουσης. Αυτή την ώρα, οι φορείς των παραπάνω απόψεων, μας καλούν να μην ανησυχούμε για την «διαμόρφωση πλειοψηφικών πολιτικών ρευμάτων στην κοινωνία» γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγάλο ποσοστό και πολλούς βουλευτές μέσα στο ανυπόληπτο και καταρρέων αστικό κοινοβούλιο!!
Είναι φανερό ότι οι εν λόγω σύντροφοι έχουν επηρεαστεί έντονα από τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πολύ πιο πίσω και από τους «κώδωνες κινδύνου» που κρούει από τις 26/10/2012 η ηλεκτρονική εφημερίδα «ΙΣΚΡΑ» του Λαφαζάνη!
Έχουν προβληματιστεί άραγε τι θα συμβεί μετά το κοντινό ενδεχόμενο να σχηματίσει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση; Τι θα προκαλέσουν οι συμβιβαστικές και διαχειριστικές πολιτικές που διακηρύττει ότι θα εφαρμόσει; Οι προγραμματικοί του στόχοι (να «διορθώσει» τον αντιδραστικό ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» και του ευρώ, να διατηρήσει άθιχτο το καπιταλιστικό καθεστώς και το κράτος του και να το διαχειριστεί με «κεϋνσιανές» ή άλλες ψευτο-μεταρρυθμιστικές πολιτικές) και το αναπόφευκτο βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης που θα επιφέρουν (με ακόμα μεγαλύτερες αρνητικές συνέπειες πάνω στο βιοτικό επίπεδο των εκμεταλλευομένων), τι αποτέλεσμα θα έχουν πάνω στην πολιτική συμπεριφορά των εκμεταλλευομένων και ιδιαίτερα των εξαθλιωμένων μικροαστών; Φαντάζονται τις επιδράσεις που θα έχουν όλα αυτά πάνω στην πολιτική δύναμη μιας «Χρυσής Αυγής» που θα είναι και η κύρια αντιπολίτευση σε μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως πρέπει να ξανακοιτάξουν και να μελετήσουν πιο προσεκτικά την εμπειρία της Χιλής του Αλιέντε;
Είναι βέβαιο ότι οι προσμονές και τα σχέδια του μεγάλου κεφαλαίου και των επιτελείων του για την «Χρυσή Αυγή» δεν είναι να ακολουθήσει την πορεία του Χίτλερ. Δεν περιμένουν δηλαδή να προωθήσουν τα σχέδιά τους ενάντια στο εργατικό κίνημα με την κατάκτηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και τον σχηματισμό κοινοβουλευτικής κυβέρνησης απ΄ αυτή.
Ούτε φυσικά ελπίζουν ότι η «Χρυσή Αυγή», -όσο κι αν πασχίζουν να την δυναμώσουν οργανωτικά- θα μπορέσει να μετατραπεί σε ένα μαζικό φασιστικό κίνημα σαν αυτό του χιτλερικού ναζισμού. Γνωρίζουν πολύ καλά και αυτοί ότι οι ιστορικοί λόγοι που εμπόδισαν τον ελληνική καπιταλιστική κοινωνία να αποκτήσει ένα μαζικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ευρωπαϊκού τύπου, οι ίδιοι αυτοί ιστορικοί κανόνες ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, εμπόδισαν και εμποδίζουν την ανάπτυξη μαζικού φασιστικού κινήματος. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες των κεφαλαιοκρατικών επιτελείων να χτίσουν τέτοια κινήματα όταν τα χρειάζονταν, (Μεταξάς, χούντα κλπ), απέτυχαν παταγωδώς. Επάνω στις ίδιες αιτίες βασίζεται και το γεγονός ότι όλα τα κόμματα της αστικής ολιγαρχίας, συντηρητικά και “δημοκρατικά”, είχαν πάντα ανεπτυγμένους και στενούς δεσμούς με κομμάτια του στρατιωτικού μηχανισμού.
Η αστική τάξη κάθε φορά που το καθεστώς της αστικής κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας» δεν την εξυπηρετούσε και δεν μπορούσε να λειτουργήσει αποτελεσματικά για την διατήρηση της κυριαρχίας της πάνω στην εργατική τάξη και την κοινωνία, και για να βάλει φραγμό στην ανάπτυξη της εργατικής επανάστασης, κατέφευγε (και θα καταφεύγει) στις μέθοδες του βοναπαρτισμού και της πραξικοπηματικής δικτατορίας μέσα από τις αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις του κρατικού και παρακρατικού μηχανισμού της.
Κατά συνέπεια το γεγονός ότι η «Χρυσή Αυγή» δεν μπορεί να γίνει μαζικό κίνημα σαν αυτό του χιτλερισμού δεν οφείλεται στο παράξενο και ανυπόστατο ισχυρισμό ότι «οι μικροαστοί έχουν αποδυναμωθεί μέσα από την κοινωνική και οικονομική εξέλιξη, τόσο αριθμητικά, όσο και από τη σκοπιά του ειδικού βάρους τους στη διαμόρφωση πλειοψηφικών πολιτικών ρευμάτων στην κοινωνία». Και οπωσδήποτε δεν μειώνει στο παραμικρό τον αντιδραστικό ρόλο που έχει αναλάβει να παίξει η φασιστική ομάδα της «Χρυσής Αυγής», με την αυξανόμενη κοινοβουλευτική επιρροή. Ένας ρόλος που, όπως ήδη αναφέραμε, προορίζεται να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις ανάπτυξης της πραξικοπηματικής δράσης των αστυνομικών, στρατιωτικών και παραστρατιωτικών τμημάτων του κρατικού και παρακρατικού μηχανισμού της άρχουσας τάξης, με τα οποία έχει αναπτύξει στενή σύνδεση και αλληλεξάρτηση.
Με αυτή την έννοια, κάθε ώρα που περνάει, κάθε ψήφο υποστήριξης που κερδίζει, κάθε ρατσιστική αντεργατική ενέργεια που αναπτύσσει, ο κίνδυνος για το εργατικό κίνημα που αντιπροσωπεύει η «Χρυσή Αυγή» γίνεται όλο και πιο μεγάλος. Την στιγμή που ο ρόλος της αυτός βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και το εργατικό κίνημα πρέπει, με το ενιαίο εργατικό μέτωπο, να την αντιμετωπίσει δυναμικά και αποτελεσματικά, οι αφελείς εφησυχαστικοί ισχυρισμοί ότι «παρά την ανυπομονησία και την αλαζονεία των ηγετών τους, η ώρα των νεοναζί δεν έχει έρθει» ή ότι «η μικρή άνοδός τους στα γκάλοπ δεν εκφράζει μια διάθεση για ενεργή υποστήριξη των αντιδραστικών τους στόχων» είναι άκρως επικίνδυνοι.
Η αυξανόμενη εκλογική επιρροή της νεοναζιστικής «Χρυσής Αυγής» και η κλιμακούμενη αντιδραστική της δράση αποτελούν από μόνα τους ένα αξιόπιστο θερμόμετρο της επερχόμενης ανοιχτής κοινωνικής σύγκρουσης μεταξύ της εργατικής τάξης και της άρχουσας αστικής τάξης. Το σπείρωμά της έχει αρχίσει ήδη να ξετυλίγεται και η λύση των ταξικών αντιθέσεων έχει ξεφύγει πια από τα όρια του ψυχοραγούντος αστικού κοινοβουλίου. Ολόκληρη η κοινωνία κάθεται πάνω σε χυμένη βενζίνη που μπορεί να εκραγεί ακόμα και από ένα τυχαίο πολιτικό ή κοινωνικό γεγονός. Ανεξάρτητα από τις φάσεις που θα περάσει ή τις μορφές που θα πάρει, ανεξάρτητα από τις όποιες καθυστερήσεις που μπορούν να φέρουν οι  κοινοβουλευτικές μανούβρες που αναπτύσσονται, η ρότα της έχει ήδη χαραχθεί.
Η σωστή διάγνωση της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας δεν γίνεται για να καλλιεργηθεί φόβος ή πανικός. Απαιτείται για να γνωρίζουμε. Και να καταλάβει κάθε αγωνιστής εργάτης, κάθε σοσιαλιστής και κομμουνιστής αγωνιστής ότι αν, άμεσα τώρα, η εργατική τάξη και οι οργανωμένες πολιτικές και συνδικαλιστικές της δυνάμεις δεν παλέψουν για την συγκρότηση ενός Ενιαίου Εργατικού Μετώπου (που δεν είναι απλά η συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ αλλά η ενιαία δράση όλων των δυνάμεων της εργατικής τάξης) για το οριστικό τσάκισμα του φασιστικού κινδύνου. Για την κατάργηση όλων των αντεργατικών μέτρων, των συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης και της ολικής επίθεσης του κεφαλαίου. Τότε η επερχόμενη σύγκρουση θα βρει την εργατική τάξη ανοργάνωτη, διασπασμένη, ασυντόνιστη και απροετοίμαστη και θα σημαίνει μια ολέθρια πολιτική οικονομική και κοινωνική ήττα.
Αντίθετα, η συγκρότηση και η ανάπτυξη του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου θα ανοίξει τον δρόμο για την εγκαθίδρυση μιας Κυβέρνησης Εργατών και φτωχών Αγροτών στη βάση ενός προγράμματος ανατροπής του αστικού κράτους και του καπιταλιστικού συστήματος, για την σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της οικονομίας και ολόκληρης της κοινωνίας.

Σταθάτος Χάρης

Διαβάστε και τα:

Τι είναι ο εθνικοσοσιαλισμός;, του Λ. Τρότσκι

ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, του Λ. Τρότσκι

Σχετικά άρθρα