90 χρόνια από το θάνατο του Λένιν

90 χρόνια από το θάνατο του Λένιν

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Λενινισμός και σταλινισμός

«… πραγματικά δεν υπάρχει κανένας «λενινισμός» ούτε κανένας «τροτσκισμός» σαν ιδιαίτερες, νέες θεωρίες, δίπλα στο μαρξισμό, που να τονε διορθώνουνε ή να «συμπληρώνουνε τα κενά του.»

(Π. Πουλιόπουλος: «Τρότσκι, ο συνεχιστής του Μαρξ και του Λένιν»)

Μέσα σ’  αυτόν τον μήνα, στις 21 Γενάρη του 1924, έφυγε από τη ζωή, ο αρχηγός της ρώσικης εργατικής επανάστασης, ο ηγέτης του σύγχρονου παγκόσμιου προλεταριάτου, ο θεμελιωτής του μπολσεβικισμού, ο Ν. Λένιν.
Πέρασαν από τότε 90 ολόκληρα χρόνια, σχεδόν ένας αιώνας! Χρόνια γεμάτα…

Διαβάστε την Συνέχεια…

Μαζί και απόσπασμα από το Κράτος και Επανάσταση” του Β. Ι. Λένιν

 


90 χρόνια από το θάνατο του Λένιν

 

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Λενινισμός και σταλινισμός

 

 

«… πραγματικά δεν υπάρχει κανένας «λενινισμός» ούτε κανένας «τροτσκισμός» σαν ιδιαίτερες, νέες θεωρίες, δίπλα στο μαρξισμό, που να τονε διορθώνουνε ή να «συμπληρώνουνε τα κενά του.»

(Π. Πουλιόπουλος: «Τρότσκι, ο συνεχιστής του Μαρξ και του Λένιν»)

Μέσα σ’  αυτόν τον μήνα, στις 21 Γενάρη του 1924, έφυγε από τη ζωή, ο αρχηγός της ρώσικης εργατικής επανάστασης, ο ηγέτης του σύγχρονου παγκόσμιου προλεταριάτου, ο θεμελιωτής του μπολσεβικισμού, ο Ν. Λένιν.
Πέρασαν από τότε 90 ολόκληρα χρόνια, σχεδόν ένας αιώνας! Χρόνια γεμάτα από συνταρακτικά γεγονότα και εξελίξεις, που συγκλόνισαν ολόκληρη την υφήλιο: πόλεμοι, επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις, παρακμή και θανάσιμη αγωνία του παγκόσμιου καπιταλισμού, ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, κρίσεις, αποσύνθεση, αδιάκοπη σύγκρουση των δυνάμεων της αντίδρασης και της προόδου, των δυνάμεων του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού – κομμουνισμού σ’  ολόκληρο τον κόσμο.
Γεγονότα συνταραχτικά όλα αυτά και εξελίξεις, που είχαν προβλεφθεί και προαναγγελθεί από τους ιδρυτές του επαναστατικού μαρξισμού, τους δασκάλους του επιστημονικού σοσιαλισμού, από το Κ. Μαρξ και τον Φ. Ένγκελς. Όπως επίσης και από όλους τους συνεπείς μαθητές και συνεχιστές τους. Με κορυφαίο τον Ν. Λένιν.
Πιστός μαθητής του Μαρξ και του Ένγκελς, ο Ν. Λένιν, στην εποχή του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, υπερασπίστηκε με την μεγαλύτερη συνέπεια τις επαναστατικές ιδέες και αρχές του μαρξισμού, ενάντια σε όλους τους παραχαράκτες και διαστρεβλωτές τους. Και τις εφάρμοσε στην πράξη. Τις έκανε πρόγραμμα δράσης, συγκεκριμένη επαναστατική πολιτική και ταχτική. Τις έκανε θεμέλιο στην οικοδόμηση του κόμματος της επανάστασης. Κι από τον Απρίλη ως τον Οκτώβρη του 1917 (με στενό συνεργάτη του τον Λ. Τρότσκι) οδήγησε τους ρώσους εργάτες και αγρότες στην κατάληψη της εξουσίας, στη νίκη της εργατικής σοσιαλιστικής επανάστασης. Εγκαθίδρυσε το πρώτο εργατικό κράτος, την ΕΣΣΔ. Που, μετά την Παρισινή Κομμούνα, αποτελεί το δεύτερο σημαντικό και στέρεο βήμα της ανθρωπότητα στην πορεία της για την απελευθέρωσή από τα δεσμά της ταξικής καπιταλιστικής σκλαβιάς. Μα δεν σταμάτησε εκεί. Πιστός μαθητής των διεθνιστικών ιδεών του Μαρξ, προχώρησε αμέσως (μαζί με τον Λ. Τρότσκι), στην ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, στην οργάνωση του παγκόσμιου κόμματος της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης. Γιατί αυτός (όπως ο Μαρξ και ο Ένγκελς) ήξερε καλά και διακήρυττε αδιάκοπα, ότι ο σοσιαλισμός δεν είναι υπόθεση μιας μόνο χώρας, ούτε και μιας ομάδας χωρών. ‘Ότι, η νίκη και η οριστική επικράτηση του σοσιαλισμού/κομμουνισμού, προϋποθέτει την επαναστατική κατεδάφιση του παγκόσμιου καπιταλισμού, την νίκη του παγκόσμιου προλεταριάτου! Και απαιτεί την επαναστατική Διεθνή!
Με άλλα λόγια, ο Ν. Λένιν, ο αρχηγός της ρώσικης προλεταριακής επανάστασης (όπως και ο συναρχηγός Λ. Τρότσκι) ήταν ένας γνήσιος, ένας αυθεντικός εκπρόσωπος των ιδεών του επαναστατικού μαρξισμού, των ιδεών του Μαρξ και του Ένγκελς, του επιστημονικού σοσιαλισμού. Δεν εξέφραζε και δεν εκπροσωπούσε κάποια νέα λενινική θεωρία. Το μπολσεβίκικο κόμμα και η Κομμουνιστική Διεθνής ήταν η οργανωτική και προγραμματική έκφραση του επαναστατικού μαρξισμού, στην εποχή του ιμπεριαλισμού, την εποχή της παρακμής του καπιταλισμού, την εποχή των ιμπεριαλιστικών πολέμων και των προλεταριακών επαναστάσεων. Ήταν λοιπόν ο ίδιος ο επαναστατικός μαρξισμός, με τη σημαία του μπολσεβικισμού, που πάλεψε και θριάμβευσε στην Ρωσία του 1917. Και δεν ήταν κάποια λενινική ρώσικη «ερμηνεία» ή βελτίωση, είτε συμπλήρωση της μαρξιστικής θεωρίας του επιστημονικού σοσιαλισμού, όπως υποστήριξαν διάφοροι παραχαράκτες, μετά τον θάνατο του πρωτεργάτη της ΕΣΣΔ.
Έτσι άλλωστε εξηγείται και η ιδιαίτερη λύσσα που εκδηλώνουν αδιάκοπα τα φερέφωνα του σαπισμένου καπιταλισμού, εναντίον του Λένιν, όπως και εναντίον του Τρότσκι. Είναι επειδή οι δύο αυτοί συναρχηγοί της Οκτωβριανής επανάστασης, εκπροσωπούν και στις μέρες μας τις ακαταμάχητες ιδέες του επαναστατικού μαρξισμού. Τις ιδέες για την αναγκαιότητα της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης σε κάθε χώρα! Τις ιδέες που επιβεβαιώνονται ολοένα και πιο πολύ, από την κρίση και το σάπισμα του παγκόσμιου καπιταλισμού, από την βαρβαρότητα της ιμπεριαλιστικής «δημοκρατίας».
Τρέμουν με το δίκιο τους, λοιπόν, οι υπηρέτες του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού της παρακμής, μπροστά στον κίνδυνο μιας επιστροφής του κομμουνιστικού κινήματος στον Λένιν, στις αρχές και το πρόγραμμα του μπολσεβικισμού, στα θεμέλια της Κομμουνιστικής Διεθνούς!
Γι’  αυτό και γράφουν άρθρα, εκφωνούν λόγους και με κάθε τρόπο προσπαθούν να δυσφημίσουν τον Λένιν ταυτίζοντάς τον με τον Στάλιν, με τον στραγγαλιστή του μπολσεβικισμού! Χρησιμοποιούν του κόσμου τις ψευτιές για να αποδείξουν ότι δήθεν τα γραφειοκρατικά καθεστώτα του σταλινικού αστυνομικού απολυταρχισμού, ήταν τα νόμιμα τέκνα του «λενινισμού» ή της «λενινικής σχολής», καθώς γράφουν ξεδιάντροπα.
Όμως, ολόκληρο το έργο του Λένιν βεβαιώνει ότι ο σταλινικός σοσιαλπατριωτισμός ήταν η άρνηση του μπολσεβικισμού, μια κατάφωρη παραχάραξη του επαναστατικού μαρξισμού, ένας γραφειοκρατικός εθνικορεφορμιστικός εκφυλισμός της ΕΣΣΔ, στις συνθήκες της εθνικής απομόνωσής της, ύστερα από τις μεγάλες ήττες του ευρωπαϊκού προλεταριάτου (Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία, Ιταλία, Ισπανία, κλπ). Μια μικρή μόνο απόδειξη γι’ αυτό, είναι όσα ο Λένιν γράφει στη μπροσούρα «Κράτος και Επανάσταση» υπερασπίζοντας τις ιδέες του Μαρξ και του Ένγκελς, που καμιά βεβαίως σχέση δεν έχουν με την αστυνομική απολυταρχία του Στάλιν και με την κατάληξη της ΕΣΣΔ! Οι νέοι επαναστάτες μπορούνε τώρα εύκολα να βρούνε την αλήθεια συγκρίνοντας τα έργα του ίδιου του Λένιν με τον σταλινικό «λενινισμό».
Διαβάστε στη συνέχεια το απόσπασμα από το «Κράτος και Επανάσταση» του Λένιν, σελ. 35-40, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»

 


 

Απόσπασμα από το

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Του Β. Ι. Λένιν
(σελ. 35-40)

………………………………….

2. ΜΕ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ Η ΣΥΝΤΡΙΜΜΕΝΗ

ΚΡΑΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ;

Η απάντηση πού έδινε ό Μαρξ σε τούτο το ερώτημα το 1847 στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» ήταν ακόμα εντελώς αφηρημένη, πιο σωστά, η απάντηση υπόδειχνε τα καθήκοντα, όχι όμως και τούς τρόπους της πραγματοποίησης τους. Ν’ αντικατα¬σταθεί με την «οργάνωση του προλεταριάτου σε κυρίαρχη τάξη», με την «κατάχτηση της δημοκρατίας» -αυτή ήταν η απάντηση του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου».
Χωρίς να επιδίδεται σε ουτοπίες, ο Μαρξ περίμενε από την πείρα του μαζικού κινήματος την απάντηση στο ερώτημα, ποιες συγκεκριμένες μορφές θα πάρει αυτή η οργάνωση του προλετα¬ριάτου σαν κυρίαρχης τάξης, με ποιόν ακριβώς τρόπο η οργάνω¬ση αυτή θα συνδυαστεί με την πιο πλέρια και συνεπή «κατάχτη¬ση της δημοκρατίας».
Όσο μικρή κι αν ήταν η πείρα της Κομμούνας, ο Μαρξ στον «Εμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία» την υπόβαλε στην πιο προσεκτική ανάλυση. Θα παραθέσουμε τα σπουδαιότερα χωρία αυτού του συγγράμματος:

«Στον XIX αιώνα αναπτύχθηκε η καταγόμενη από το μεσαίωνα «συγκεντρωτική κρατική εξουσία με τα πανταχού παρόντα όργανα της : το μόνιμο στρατό, την αστυνομία, τη γραφειοκρατία, τον κλήρο, τη δικαστική κάστα». Με την ανάπτυξη του ταξικού ανταγωνισμού ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία «η κρατική εξουσία αποχτούσε όλο και πιο πολύ το χαρακτήρα μιας δημόσιας βίας για την κατα¬πίεση της εργατικής τάξης, το χαρακτήρα μιας μηχανής της ταξικής κυριαρχίας. Ύστερα από κάθε επανάσταση που σημειώνει μια πρόοδο της ταξικής πάλης, προβάλλει όλο και πιο ανοιχτά ο καθαρά καταπιεστικός χαρακτήρας της κρατικής εξουσίας». Η κρατική εξουσία ύστερα από την επανάσταση του 1848 – 1849 γίνεται «το εθνικό όργανο πολέμου του κεφαλαίου ενάντια στην εργασία». Η δεύτε¬ρη αυτοκρατορία κατοχυρώνει αυτό το όργανο.
«Η άμεση αντίθεση της αυτοκρατορίας ήταν η Κομμού¬να». «Ήταν η καθορισμένη μορφή» «μιας τέτοιας δημοκρα¬τίας, πού ώφειλε να εξαλείψει όχι μόνο τη μοναρχική μορφή της ταξικής κυριαρχίας, μα και την ίδια την ταξική κυριαρχία» …

Σε τι ακριβώς συνίστατο αυτή η «καθορισμένη» μορφή προλεταριακής, σοσιαλιστικής δημοκρατίας; Ποιο ήταν το κράτος πού άρχισε να δημιουργεί;

… «Το πρώτο διάταγμα της Κομμούνας ήταν η κατάρ¬γηση του μόνιμου στρατού και η αντικατάσταση του με τον ένοπλο λαό»…

Η διεκδίκηση αυτή βρίσκεται σήμερα στα προγράμματα όλων των κομμάτων που θέλουν να ονομάζονται σοσιαλιστικά. Το τι αξίζουν όμως τα προγράμματα τους το δείχνει καλύτερα από καθετί άλλο η στάση των δικών μας εσέρων και μενσεβίκων, πού ίσα – ίσα μετά την επανάσταση της 27 του Φλεβάρη αρνήθηκαν στην πράξη να πραγματοποιήσουν αυτή τη διεκδίκηση!

…«Η Κομμούνα αποτελούνταν από τους δημοτικούς συμβούλους, που είχαν εκλεγεί με βάση το γενικό εκλογι¬κό δικαίωμα στα διάφορα διαμερίσματα του Παρισιού. Οι σύμβουλοι αυτοί ήταν υπεύθυνοι και σ’ οποιαδήποτε στιγμή ανακλητοί. Η πλειοψηφία τους αποτελούνταν φυσικά από εργάτες ή από αναγνωρισμένους εκπροσώπους της εργατικής τάξης» . . .
…«Η αστυνομία, που ως τώρα ήταν το όργανο της κεντρικής κυβέρνησης του κράτους, απογυμνώθηκε αμέσως απ’ όλες τις πολιτικές της ιδιότητες και μετατράπηκε σε υπεύθυνο και ανακλητό σ’ οποιαδήποτε στιγμή όργανο της Κομμούνας. Το ίδιο έγινε και με τους δημόσιους υπαλλήλους όλων των άλλων κλάδων της διοίκησης. .. Αρχίζον¬τας από τα μέλη της Κομμούνας, ως τους κατώτερους υπαλλήλους, η δημόσια υπηρεσία έπρεπε να εκτελείται με μισθό εργάτη. Όλα τ’ αποκτημένα δικαιώματα και οι επιχορηγήσεις για έξοδα παραστάσεως στους ανώτερους αξιω-ματούχους του κράτους εξαφανίστηκαν μαζί με τούς ίδιους τούς αξιωματούχους .. . Όταν καταργήθηκαν πια ο μόνιμος στρατός και η αστυνομία, τα όργανα αυτά της υλικής εξου¬σίας της παλιάς κυβέρνησης, η Κομμούνα επιδίωξε να τσα¬κίσει το πνευματικό όργανο καταπίεσης, την εξουσία των παπάδων. .. Οι δικαστικοί λειτουργοί χάσανε τη φαινομενική ανεξαρτησία τους.. . στο εξής έπρεπε να εκλέγονται, να είναι υπεύθυνοι και ανακλητοί» …

Έτσι λοιπόν η Κομμούνα σάμπως ν’ αντικατάστησε τη συντριμμένη κρατική μηχανή «απλώς» με μια πιο πλέρια δημο¬κρατία: κατάργηση του μόνιμου στρατού, πλέρια αιρετότητα και ανακλητότητα όλων των δημόσιων λειτουργών. Στην πραγματικό¬τητα όμως αυτό το «απλώς» σημαίνει αντικατάσταση σε γιγάν¬τια κλίμακα ενός είδους θεσμών με θεσμούς καταρχήν διαφορετι¬κού είδους. Εδώ βλέπουμε ακριβώς μια από τις περιπτώσεις «μετατροπής της ποσότητας σε ποιότητα»: η δημοκρατία, εφαρμοσμένη με τη μέγιστη γενικά νοητή πληρότητα και συνέπεια, με-τατρέπεται από αστική δημοκρατία σε προλεταριακή, από κράτος ( = ιδιαίτερη δύναμη για την καταπίεση μιας ορισμένης τάξης) σε κάτι που δεν είναι πια καθαυτό κράτος.
Πάντως η κατάπνιξη της αστικής τάξης και της αντίστασης της εξακολουθεί να είναι αναγκαία. Για την Κομμούνα αυτό ήταν ιδιαίτερα αναγκαίο, και μια από τις αιτίες της ήττας της βρίσκεται στο ότι δεν το έκανε όσο έπρεπε αποφασιστικά. Εδώ όμως όργανο καταπίεσης είναι πια η πλειοψηφία του πληθυσμού κι όχι η μειοψηφία, όπως γινόταν πάντα και στη δουλεία, και στη δουλοπαροικία, και στη μισθωτή δουλεία. Και μια που η ίδια η πλειοψηφία του λαού καταπνίγει τους καταπιεστές της, δ ε  χρειάζεται πια μια «ιδιαίτερη δύναμη» κατάπνιξης! Μ’ αυτή την έννοια το κράτος αρχίζει ν απονεκρώνεται. Στη θέση των ειδικών θεσμών της προνομιούχας μειοψηφίας (προνομιούχα υπαλληλοκρατία και ηγεσία του μόνιμου στρατού), αυτό το καθήκον μπορεί να το εκπληρώνει άμεσα η ίδια η πλειοψηφία, και όσο πιο παλλαϊκή γίνεται η ίδια η εκπλήρωση των λειτουργιών της κρατικής εξουσίας, τόσο λιγότερο αναγκαία γίνεται αυτή η εξουσία.
Απ’ αυτή την άποψη ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι το μέτρο της Κομμούνας, που το υπογραμμίζει ο Μαρξ: η κατάργηση κάθε επιχορήγησης για έξοδα παραστάσεως, κάθε χρηματικού προνο¬μίου στους δημόσιους υπαλλήλους, η ελάττωση της πληρωμής
όλων των λειτουργών του κράτους ως το επίπεδο του «μισθού του εργάτη». Σ’ αυτό ίσα – ίσα εκφράζεται με τον πιο χτυπητό τρόπο η στροφή από την αστική δημοκρατία στην προλεταριακή δη¬μοκρατία, από τη δημοκρατία των καταπιεστών στη δημοκρατία των καταπιεζόμενων τάξεων, από το κράτος σαν «ιδιαίτερη δύναμη» καταπίεσης μιας ορισμένης τάξης στην κατάπνιξη των καταπιε¬στών με τη γενική δύναμη της πλειοψηφίας του λαού, των εργα¬τών και αγροτών. Και σ΄ αυτό ακριβώς το εξαιρετικά σαφές, στο ζήτημα του κράτους ίσως το σπουδαιότερο σημείο ξεχάστηκαν πιο πολύ τα διδάγματα του Μαρξ! Στα εκλαϊκευτικά σχόλια — ων ουκ έστιν αριθμός —δε γίνεται λόγος γι’ αυτό. «Συνηθίζουν» να το αποσιωπούν, λες και πρόκειται για μια «απλοϊκότητα» πού ξεπεράστηκε, -όπως οι χριστιανοί, από τότε που ο χριστιανι¬σμός ανυψώθηκε σε επίσημη θρησκεία του κράτους, «λησμόνησαν» τις «απλοϊκότητες» του πρωταρχικού χριστιανισμού με το δημο¬κρατικό – επαναστατικό πνεύμα του.
Η ελάττωση των μισθών των ανώτατων δημόσιων λειτουρ¬γών φαίνεται «απλώς» σαν αίτημα του απλοϊκού, πρωτόγονου δημοκρατισμού. Ένας από τους «ιδρυτές» του νεότατου οπορτου¬νισμού, ο πρώην σοσιαλδημοκράτης Ε. Μπέρνσταϊν, εξασκούνταν επανειλημμένα στο να επαναλαβαίνει τις ξεφτισμένες αστικές ειρωνείες σε βάρος του «πρωτόγονου» δημοκρατισμού. Όπως όλοι οι οπορτουνιστές, όπως και οι τωρινοί καουτσκιστές, έτσι κι αυτός δεν κατάλαβε καθόλου, πρώτο, ότι το πέρασμα από τον καπιτα¬λισμό στο σοσιαλισμό δεν μπορεί να γίνει χωρίς ορισμένη «επιστροφή» στον «πρωτόγονο» δημοκρατισμό (γιατί πως αλλιώς θα περάσεις στην άσκηση των κρατικών λειτουργιών από την πλειο¬ψηφία του πληθυσμού, ακόμα κι απ’ όλο χωρίς εξαίρεση τον πληθυσμό;), και δεύτερο, ότι ο «πρωτόγονος δημοκρατισμός» πάνω στη βάση του καπιταλισμού και του κεφαλαιοκρατικού πολιτισμού δεν είναι το ίδιο με τον πρωτόγονο δημοκρατισμό στις πρωτόγονες ή προκεφαλαιοκρατικές εποχές. Ο κεφαλαιοκρατικός πολιτισμός δημιούργησε τη μεγάλη παραγωγή, τα εργοστά¬σια, τους σιδηροδρόμους, τα ταχυδρομεία, τα τηλέφωνα κτλ., και πάνω σ’ αυτήν τη βάση η τεράστια πλειονότητα των λειτουργιών της παλιάς «κρατικής εξουσίας» απλοποιήθηκε τόσο πολύ και μπορεί ν’ αναχθεί σε τόσο απλούστατες πράξεις καταχώρησης, καταγραφής και ελέγχου, πού οι λειτουργίες αυτές είναι απολύτως προσιτές σ’ όλους όσοι ξέρουν ανάγνωση και γραφή, που τις λει¬τουργίες αυτές θα μπορούν απολύτως να τις εκτελούν με το συνηθισμένο «μισθό εργάτη», έτσι που θα μπορεί (και θα πρέπει) ν’ αφαιρεθεί απ’ αυτές τις λειτουργίες κάθε ίχνος οποιουδήποτε προνομίου, οποιουδήποτε «δικαιώματος προϊστάμενου».
Η πλέρια αιρετότητα, η ανακλητότητα σ’ οποιαδήποτε στιγμή όλων χωρίς εξαίρεση των δημόσιων λειτουργών, η ελάττωση του μισθού τους στο συνηθισμένο «μισθό του εργάτη», αυτά τα απλά και «αυτονόητα» δημοκρατικά μέτρα, που συνδυάζουν πέ¬ρα για πέρα τα συμφέροντα των εργατών και της πλειοψηφίας των αγροτών, αποτελούν ταυτόχρονα  το  γεφυράκι, πού οδηγεί από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Τα  μέτρα αυτά αφορούν τον κρατικό, καθαρά – πολιτικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αποκτούν όμως φυσικά όλο το νόημα και τη σημασία τους μόνο σε συνδυασμό με την πραγματοποιούμενη ή προετοιμαζόμενη «απαλ¬λοτρίωση των απαλλοτριωτών», δηλαδή με το πέρασμα της κεφαλαιοκρατικής ατομικής ιδιοκτησίας στα  μέσα παραγωγής σε κοινωνική ιδιοκτησία.

«Η Κομμούνα -έγραφε ο Μαρξ- έκανε πραγματικό¬τητα το σύνθημα όλων των αστικών επαναστάσεων, το σύνθημα της φτηνής διακυβέρνησης, καταργώντας τις δύο με¬γαλύτερες πηγές εξόδων, το στρατό και τη δημοσιοϋπαλληλία».

Από την αγροτιά, όπως και από τ’ άλλα στρώματα των μικροαστών, μόνο μια ασήμαντη μειοψηφία «ανεβαίνει ψηλά», «γίνονται άνθρωποι» με την αστική έννοια, δηλαδή μεταβάλλον¬ται είτε σε εύπορους ανθρώπους, σε αστούς, είτε σε εξασφαλισμένους και προνομιούχους δημόσιους υπαλλήλους. Η τεράστια πλειοψηφία της αγροτιάς σε κάθε κεφαλαιοκρατική χώρα, όπου υπάρχει αγροτιά (και τέτοιες είναι οι περισσότερες κεφαλαιοκρατικές χώρες), καταπιέζεται από την κυβέρνηση και διψάει για την ανατροπή της, διψάει για «φτηνή» κυβέρνηση. Μόνο το προ¬λεταριάτο μπορεί να το πραγματοποιήσει αυτό και, πραγματο¬ποιώντας το, κάνει ταυτόχρονα ένα βήμα προς το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό του κράτους.

(Από το «ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» του Β. Ι. Λένιν,

σελ. 35-40. Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» ’75)

Σχετικά άρθρα