Εκλογές Μαΐου 2014

Εκλογές Μαΐου 2014

Μαύρο στα κόμματα του κεφαλαίου

Κριτική Υποστήριξη στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ

Οι οικονομικές πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες θα διεξαχθούν οι τριπλές (δημοτικές, περιφερειακές και ευρωεκλογές) εκλογές του Μαΐου 2014, τους δίνουν αναπόφευκτα έναν γενικότερο χαρακτήρα που, η σημασία τους, προχωράει πολύ πιο πέρα από την εκλογή δημάρχων, περιφερειαρχών και πολύ περισσότερο «αντιπροσώπων» του παραπλανητικού μηχανισμού του «ευρωκοινοβουλίου»  της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας της «Ε.Ε.».
Η εκτεταμένη και συνεχόμενη λεηλασία των κατακτήσεων και του βιοτικού επιπέδου των εργατών, των φτωχών αγροτών, της νεολαίας και των άλλων εκμεταλλευομένων από την διαρκή αντεργατική – αντιλαϊκή επίθεση του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του. Η αδιάκοπη εξάπλωση της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης που γεννάει η βαθιά κρίση του σάπιου καπιταλισμού. Η μεγάλη πολιτική καθεστωτική κυβερνητική κρίση που προκαλεί η εκλογική κατάρρευση των κυβερνητικών κομμάτων του κεφαλαίου και η διάσπασή τους. Μέσα σε όλες αυτές τις συνθήκες -μετά από δύο χρόνια  ζωής της κυβέρνησης ζόμπι του Σαμαρά, Βενιζέλου (και του Κουβέλη για μεγάλο διάστημα)- οι εκλογές αυτές θα αποτελέσουν γενικευμένη έκφραση όλων των κοινωνικών αντιθέσεων, όλων των αντίθετων  πολιτικών προσανατολισμών που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία….

Διαβάστε την Συνέχεια…

 


 

Εκλογές Μαΐου 2014

Μαύρο στα κόμματα του κεφαλαίου

Κριτική Υποστήριξη στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ

 

Οι οικονομικές πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες θα διεξαχθούν οι τριπλές (δημοτικές, περιφερειακές και ευρωεκλογές) εκλογές του Μαΐου 2014, τους δίνουν αναπόφευκτα έναν γενικότερο χαρακτήρα που, η σημασία τους, προχωράει πολύ πιο πέρα από την εκλογή δημάρχων, περιφερειαρχών και πολύ περισσότερο «αντιπροσώπων» του παραπλανητικού μηχανισμού του «ευρωκοινοβουλίου»  της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας της «Ε.Ε.».
Η εκτεταμένη και συνεχόμενη λεηλασία των κατακτήσεων και του βιοτικού επιπέδου των εργατών, των φτωχών αγροτών, της νεολαίας και των άλλων εκμεταλλευομένων από την διαρκή αντεργατική – αντιλαϊκή επίθεση του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του. Η αδιάκοπη εξάπλωση της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης που γεννάει η βαθιά κρίση του σάπιου καπιταλισμού. Η μεγάλη πολιτική καθεστωτική κυβερνητική κρίση που προκαλεί η εκλογική κατάρρευση των κυβερνητικών κομμάτων του κεφαλαίου και η διάσπασή τους. Μέσα σε όλες αυτές τις συνθήκες -μετά από δύο χρόνια  ζωής της κυβέρνησης ζόμπι του Σαμαρά, Βενιζέλου (και του Κουβέλη για μεγάλο διάστημα)- οι εκλογές αυτές θα αποτελέσουν γενικευμένη έκφραση όλων των κοινωνικών αντιθέσεων, όλων των αντίθετων  πολιτικών προσανατολισμών που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία. Τα αποτελέσματά τους θα αποτελέσουν το εκλογικό θερμόμετρο των συγκρουσιακών διεργασιών που έντονα βράζουν μέσα στην ελληνική κοινωνία. Και όσο παραμορφωτικά κι αν εκφράσουν την μεγάλη αγανάκτηση και την οργή που διαπερνάει στην συντριπτική πλειοψηφία της βάσης της, τους εκμεταλλευόμενους, θα αποτελέσουν τον κατευθυντήριο οδηγό των αμέσως επόμενων πολιτικών εξελίξεων. Θα καθορίσουν την ταχύτητα και την έντασή τους.
Κι αυτές οι εκλογές θα είναι μια εκλογική αναμέτρηση αντίθετων ταξικών προσανατολισμών. Σύγκρουση  μεταξύ των δυνάμεων του εργατικού κινήματος και των δυνάμεων της καπιταλιστικής αντίδρασης.
Γι’ αυτό και η συμμετοχή κάθε εργαζόμενου, κάθε εκμεταλλευόμενου σ’  αυτές είναι απαραίτητη και αναγκαία. ΟΧΙ στην αποχή, στο άκυρο, στο λευκό. Η ξεχειλισμένη λαϊκή οργή και αγανάκτηση πρέπει να εκφραστεί δυναμικά με συμμετοχή και καταδίκη των κεφαλαιοκρατικών ληστρικών πολιτικών της φτώχειας, της ανεργίας, της εξαθλίωσης, ενάντια σε όλες τις πολιτικές κομματικές δυνάμεις του κεφαλαίου που τις υποστηρίζουν.
Καμιά ψήφος, κανενός εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου, δεν πρέπει να χαθεί ή να πάει σε κανένα από τα κόμματα του κεφαλαίου. Όχι μόνο τα σημερινά κυβερνητικά κόμματα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Αλλά και σε όλα τα άλλα αστικά κόμματα που είναι αφοσιωμένα στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου και διεκδικούν μερίδιο συμμετοχής στην άσκηση της αντεργατικής αντιλαϊκής κεφαλαιοκρατικής πολιτικής. Είτε είναι ναζιστές, ακροδεξιοί ή εθνικιστές, είτε «δημοκρατικοί», «κοινοβουλευτικοί» ή «κεντροαριστεροί», όλοι τους κινούνται κάτω από τις εντολές του ίδιου του αφεντικού,  του κεφαλαίου. Σκίζονται, όλοι τους, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, να εξυπηρετήσουν και να διασώσουν το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, ενάντια στην εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα. Μέσα σ’ αυτά και η απερίγραπτη ΔΗΜΑΡ που, πουλώντας την «αριστερή» καταγωγή της, δεν σταματάει να προσφέρεται να βοηθήσει την «δημοκρατία», και τα συμφέροντα του κεφαλαίου ή να γίνεται σκαλοπάτι της αστικής «κεντροαριστεράς» σε παιχνίδια παραπλάνησης των εκμεταλλευομένων. Μαύρο στα κόμματα του κεφαλαίου, ότι πρόσωπο κι αν φορούν. Όχι μόνο για να καταδικαστούν οι πολιτικοί τους αλλά και η κεφαλαιοκρατική πολιτική τους.
Η εργατική τάξη θα έπρεπε, στις εκλογές αυτές (όπως στις προηγούμενες και στις επόμενες) να είχε καταφέρει να εμφανίσει τις δυνάμεις της ενωμένες και δυνατές. Να παρουσιάσει, απέναντι στις δυνάμεις της τάξης των κεφαλαιοκρατών και τις αστικές επιλογές διαχείρισης του καπιταλισμού, το δικό της ταξικό Ενιαίο Μέτωπο των δικών της οργανώσεων και κομμάτων, για μια Κυβέρνηση Εργατών και Φτωχών Αγροτών, με το εργατικό πρόγραμμα διεκδίκησης της πολιτικής εξουσίας και σοσιαλιστικής ανατροπής του σάπιου καπιταλισμού. Έτσι θα κατάφερνε να κερδίσει μαζί της και τους φυσικούς συμμάχους της, την φτωχή αγροτιά, την νεολαία και τα άλλα εξαθλιωμένα από την κρίση λαϊκά στρώματα.
Δυστυχώς, όμως, η απουσία μιας αληθινά επαναστατικής προλεταριακής ηγεσίας, η ανυπαρξία μιας πραγματικά επαναστατικής μπολσεβίκικης οργάνωσης, που αξιοποιώντας τις πλούσιες εμπειρίες και τα μαθήματα του επαναστατικού μαρξισμού, θα κατάφερνε να κινηθεί δυναμικά προς αυτήν την κατεύθυνση, στερεί από την εργατική τάξη την δυνατότητα αυτή και σ’  αυτές τις εκλογές.
Οι κυρίαρχες δυνάμεις μέσα στο εργατικό κίνημα, δυστυχώς, είναι αυτές που υποτάσσονται στο κοινοβουλευτικό καθεστώς της δημοκρατίας του κεφαλαίου ή καλλιεργούν τις διαλυτικές αυταπάτες για «δημοκρατικοποίηση»  του εκμεταλλευτικού καθεστώτος και «εκσυγχρονισμό» με «πιο καλή διαχείριση» του σάπιου καπιταλισμού, ποτίζοντας τους εργάτες και τους άλλους εκμεταλλευόμενους με το επικίνδυνο δηλητήριο της επανάπαυσης, της ανοργανωσιάς και των ψεύτικων αυταπατών «διόρθωσης» του καπιταλισμού.
Ωστόσο, οι εκλογές αυτές μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν από το εργατικό κίνημα. Για την προβολή του ενιαίου ταξικού χαρακτήρα των κοινών εργατικών προβλημάτων και των συνολικών ενιαίων συμφερόντων της εργατικής τάξης,  για την προώθηση της αναγκαίας μετωπικής ενιαίας ταξικής δράσης των εργατικών δυνάμεων ενάντια στην αντιδραστική ληστρική τάξη των κεφαλαιοκρατών, των κυβερνήσεών τους και των κομμάτων τους. Για την ανάδειξη της καταστροφικής πολυδιάσπασης που μαστίζει τις δυνάμεις της εργατικής τάξης, και του ολέθριου ρόλου που διαδραματίζει ο εξαρτώμενος από το κράτος και την κυβέρνηση συνδικαλιστικός γραφειοκρατικός μηχανισμός. Για την προώθηση της ανάγκης συγκρότησης ενιαίας αγωνιστικής ταξικής συσπείρωσης των εργατών ενάντια στην κεφαλαιοκρατική επίθεση, την συγκρότηση του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ όλων των δυνάμεων του εργατικού κινήματος.
Στις εκλογές αυτές πρέπει να προβληθεί δυναμικά και πλατειά η επαναστατική εργατική αντίληψη για τα προβλήματα της καπιταλιστικής κρίσης και η σοσιαλιστική λύση τους. Να μπει σε όσο περισσότερα εργατικά μυαλά γίνεται, ότι η πραγματική ρίζα που γεννάει τα ανυπόφορα και ατέλειωτα μεγάλα και μικρά εργατικά προβλήματα (των όλο και μικρότερων μισθών και συντάξεων, της φτώχειας, της πείνας, των απολύσεων, της ανεργίας, της εξαθλίωσης, της καταστροφής της κοινωνικής ασφάλισης, της δημόσιας υγείας, της παιδείας κλπ, κλπ), είναι το ίδιο το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Ότι η λύση τους δεν βρίσκεται στα παραμύθια και τις υποσχέσεις βελτίωσης του εκμεταλλευτικού συστήματος του κεφαλαίου αλλά στην ανατροπή του και την σοσιαλιστική ανασυγκρότηση της οικονομίας και ολόκληρης της κοινωνίας. Πως απαιτείται η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την ίδια την εργατική τάξη και την επαναστατική της οργάνωση με μια Κυβέρνηση των Εργατών και των Φτωχών Αγροτών, με το δικό της συγκεκριμένο πρόγραμμα συντριβής και διάλυσης του αστικού κρατικού μηχανισμού, κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, κοινωνικοποίησής του και σχεδιασμού της οικονομίας αποτελεί προϋπόθεση πραγματοποίησης της καπιταλιστικής ανατροπής και της σοσιαλιστικής ανασυγκρότησης.
Μέσα από αυτές τις εκλογές του Μαΐου, μπορεί και πρέπει να διαλαληθεί προς κάθε εργάτη και αγωνιστή της νεολαίας και του λαϊκού κινήματος, ότι η έξοδος από την κρίση καπιταλιστικής αποσύνθεσης που διαλύει την χώρα και τους εργαζόμενους  βρίσκεται στην συλλογική και οργανωμένη δράση της εργατικής τάξης και μαζί της κάθε εκμεταλλευόμενου:

  • Ενάντια στο Μαύρο Μέτωπο της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατίας
  • Ενάντια στο σαπισμένο καπιταλιστικό σύστημα της κρίσης
  • Για ακύρωση κάθε ληστρικής σύμβασης
  • Για διαγραφή, μονομερή, ολόκληρου του δημοσίου χρέους
  • Για Έξοδο από την ιμπεριαλιστική «Ευρωπαϊκή Ένωση» με κυβέρνηση εργατών και φτωχών αγροτών
  • Για Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής κάτω από εργατικό έλεγχο
  • Για τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό σχεδιασμό όλης της οικονομίας με βάση τις ανάγκες όλων των εργαζομένων
  • Για την διεθνιστική εργατική συμμαχία όλης της Ευρώπης για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Σοβιετικές Πολιτείες της Ευρώπης και των Βαλκανίων

Η Κίνηση της Εργατικής Δημοκρατίας (ΚΕΔ), προσηλωμένη και αφοσιωμένη στους προσανατολισμούς και τις ιδέες αυτές για την νίκη της εργατικής τάξης, παίρνει δυναμικά μέρος σ’ αυτή την σύγκρουση και δίνει την κριτική υποστήριξή της στα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΚΚΕ. Επειδή στα ψηφοδέλτια αυτά εκφράζονται, με τον πιο καθαρό τρόπο απ’ όλα τα άλλα, οι ταξικοί αυτοί προσανατολισμοί, η αναγκαία εργατική ταξική κατεύθυνση στην πάλη ενάντια στον σάπιο καπιταλισμό και την κρίση του.
Με την σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ μας χωρίζουν, βέβαια, σοβαρές στρατηγικές και τακτικές διαφορές. Και θεωρούμε ότι την βαρύνουν βαριές ευθύνες για την σημερινή κατάσταση πολυδιάσπασης, απογοήτευσης και ανημποριάς του εργατικού κινήματος. Ιδιαίτερα με την συστηματική της άρνηση να αναπτύξει την αναγκαία δράση για την συγκρότηση του Ενιαίου Ταξικού Εργατικού Μετώπου όλων των δυνάμεων και οργανώσεων του εργατικού κινήματος πάνω σε ένα προσδιορισμένο σύνολο κοινών ταξικών στόχων και διεκδικήσεων και με την επιμονή της στην σεχταριστική απομονωτική πολιτική. Η ηγεσία αυτή, βουλιαγμένη σε μια διαλυτική κοινοβουλευτική νοοτροπία, περιμένει παθητικά, να συγκεντρωθούν εκλογικά, στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ, οι ψήφοι της πλειοψηφίας των εργατών και των άλλων εκμεταλλευομένων αναβάλλοντας μέχρι τότε κάθε ουσιαστική πολιτική παρέμβαση στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας, κάθε ουσιαστική δράση για την εργατική εξουσία και την ανατροπή του καπιταλισμού.  Αντίθετα, η καθημερινή δράση, (που θα έπρεπε να έχει ήδη αναλάβει από πολλές δεκαετίες πριν αλλά αρνείται επίμονα), για την ενιαία συλλογική μετωπική κινητοποίηση όλων των εργατών, ανεξαρτήτως της εκλογικής τους τοποθέτησης, στην βάση των κοινών ταξικών προβλημάτων,  για την λενινική πολιτική του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΛΗΣ, ήταν και είναι ο μοναδικός αποτελεσματικός  τρόπος για να απελευθερωθούν οι εργάτες από τις αυταπάτες και τις ψευτιές των ρεφορμιστών και να κερδηθούν στις ιδέες και τις σημαίες του κομμουνισμού.
Όμως, το ΚΚΕ με την αγωνιστική του βάση, παρά τις λαθεμένες πολιτικές της ηγεσίας του και παρά τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν, συνεχίζει να αποτελεί την πιο μαζική οργανωμένη δύναμη της εργατικής τάξης. Οι αγωνιστές του, μέσα στο εργατικό κίνημα, αποτελούν ακόμα την κύρια δύναμη που μπορεί να αποτελέσει την βάση για την αποτελεσματική προώθηση του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ Ταξικής Πάλης, που χρειάζεται επιτακτικά το εργατικό κίνημα. Και ανεξάρτητα από τις λάθος κατευθύνσεις που ακολουθούν ο προσανατολισμός τους παραμένει σταθερά ταξικός.
Αντίθετα, η καλλιέργεια των καταστροφικών αυταπατών που προωθεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για δήθεν «προοδευτικές λύσεις» μέσα στα πλαίσια του σαπισμένου καπιταλισμού και της ιμπεριαλιστικής ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας και η όλο και μεγαλύτερη προσαρμογή της στις απαιτήσεις του κυβερνητικού διαχειριστή της αστικής εξουσίας, εξαφανίζει και αντιπαλεύει τον αναγκαίο ταξικό προσανατολισμό των εργατικών δυνάμεων. Και πίσω από γενικές αναφορές για την «δημοκρατία» και τον «λαό», προορίζει την «Κυβέρνηση της Αριστεράς», που λέει ότι θα σχηματίσει, όχι για ανατροπέα του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος αλλά σε διασώστη του.
Αλλά και οι δυνάμεις της λεγόμενης «εξωκοινοβουλευτικής» ή και «επαναστατικής»  αριστεράς, που κατεβάζουν ψηφοδέλτια στις εκλογές του Μαΐου, συντηρούν με κάθε τρόπο τον σεχταριστικό τους προσανατολισμό μακριά από το ίδιο το εργατικό κίνημα. Παρά την πλεονάζουσα αναφορά στην «αγωνιστικότητάς» τους, αρνούνται συστηματικά και επίμονα να πουν ή να κάνουν οτιδήποτε που θα ανταποκρίνονταν στην ανάγκη προβολής και ουσιαστικής προώθησης του Ενιαίου Εργατικού Ταξικού Μετώπου Πάλης της πολυδιασπασμένης εργατικής τάξης.
Το πολυσυλλεκτικό συνονθύλευμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τις απροσδιόριστες και θολές ιδεολογικοπολιτικές κατευθύνσεις και θέσεις, αναλώνεται κυρίως στην προσπάθεια να αντιγράφει όλη την αρνητική σεχταριστική απομονωτική πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ χωρίς να διαθέτει ή να προσπαθεί να αποκτήσει τίποτα από τον ταξικό προσανατολισμό του και την σημαντική παρουσία του στο εργατικό κίνημα. Τα ίδια χαρακτηριστικά, με δευτερεύουσες παραλλαγές και διαφοροποιήσεις καθορίζουν σχεδόν και όλα τα άλλα ψηφοδέλτια της κατηγορίας αυτής. Ακόμα και οι ομάδες που κατατάσσουν τον εαυτό τους στον επαναστατικό μαρξισμό, δύσκολα μπορούν να διακριθούν από τα προηγούμενα. Και οι όποιες σωστές φραστικές αναφορές που κάνουν σε επαναστατικά συμπεράσματα του μαρξισμού, μένουν δυστυχώς «εσωτερική τους υπόθεση», μακριά από το εργατικό κίνημα και τις πραγματικές του ανάγκες.

H O.E. της Κίνησης

Εργατική Δημοκρατία (ΚΕΔ)

Σχετικά άρθρα