Κείμενα Διαλόγου για τις εκλογές 2012: Κείμενο 2

Λάβαμε με e-mail κείμενο κριτικής από φίλο αναγνώστη Π.Τσ.

με τίτλο “Σκέψεις για γόνιμη ανταλλαγή απόψεων”

Ακολουθεί απάντηση της “Ε.Δ.” από τον Σταθάτο Χάρη


 

ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
που ελπίζω να προκαλέσουν γόνιμη ανταλλαγή απόψεων.

Το κείμενο κάνει κατά τη γνώμη μου μερικά  σημαντικά λάθη και αδυνατεί να κατανοήσει τη συγκυρία. Καταρχήν διαφωνώ πλήρως με το παρουσιάζονται ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΑΜΡ ως κάτι παρεμφερές. Η ΔΗΜΑΡ είναι η υπεύθυνη συνδιαχειριστική παράταξη που επιδιώκει όπως και ο Βενιζέλος την επαναδιαπραγμάτευση και τη σταδιακή απαγκίστρωση από το μνημόνιο. Πολλές από τις θέσεις της είναι εξαιρετικά κοντά σε αυτές του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Αντιθέτως ο ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που το πρόγραμμά του έχει αντιφάσεις και οι θέσεις στελεχών του είναι αλληλοσυγκρουόμενες (τριετές μορατόριουμ, επαναδιαπραγμάτευση μνημονίου, περιορισμός φοροδιαφυγής/ στάση πληρωμών & μονομερής ακύρωση δανειακών συμβάσεων, κρατικοποίηση τραπεζών, αποχώρηση από ευρωζώνη) πυροδοτεί με την προοπτική νίκης του εξελίξεις πανευρωπαικά. Θα έχει επιπτώσεις και στις άλλες χώρες που οι λαοί τους υποφέρουν από τη λιτότητα. Τα διεθνή ΜΜΕ και οι αστοί πολιτικοί ασχολούνται με την Ελλάδα όχι λόγω του μάξιμουμ προγράμματος του ΚΚΕ αλλά της προοπτικής να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ και να προσπαθήσει να υλοποιήσει κάποιες από τις διακηρύξεις του. Ασχέτως προθέσεων και αυταπατών και της ηγεσίας του και των μαζών που τον στηρίζουν, η δυναμική των γεγονότων μπορεί να οδηγήσει σε αποχώρηση της Ελλάδας από ευρωζώνη και πιθανώς Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι τυχαίο ότι όλη η εγχώρια και η διεθνής αστυκή τάξη στηρίζει ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ.    Οι από κάτω δεν ψηφίζουν κυβέρνηση της Αριστεράς  για να βαδίσουν στο ξήλωμα της αστικής εξουσίας, για να αποτινάξουν το ζυγό του απάνθρωπου και σάπιου καπιταλισμού, αλλά για να εφαρμόσει το πρόγραμμά της: ακύρωση του μνημονίου και μεταρρυθμίσεις που μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή τους εντός του καπιταλισμού (ακύρωση εφαρμοστικών νόμων που κατήργησαν το εργατικό δίκαιο, αποτροπή εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων δημόσιας περιουσίας). Στη δεδομένη συγκυρία αυτό αντανακλά το επίπεδο συνείδησης των μαζών που πλήττονται από τη μνημονιακή λαίλαπα. Το κείμενο μάλλον κάνει λάθος ως προς το παράδειγμα: είναι μάλλον απίθανο να γίνει πραξικόπημα όπως στη Χιλή το 1973. Το πιθανότερο είναι μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να αντιμετωπίσει οικονομικό πόλεμο από τη διεθνή αστική τάξη με σκοπό να οδηγηθεί είτε σε συνθηκολόγηση είτε να καταβαραθρωθεί το βιοτικό επίπεδο του λαού και τα αστικά κόμματα να καρπωθούν τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Στην παρούσα συγκυρία το αίτημα  για κυβέρνηση εργατών φτωχών αγροτών, για την επαναστατική σοσιαλιστική εξουσία των εργατικών συμβουλίων, για την εργατική δημοκρατία αναγκαστικά έχει προπαγανδιστικό χαρακτήρα. Αν μία κυβέρνηση αποπειραθεί να το εφαρμόσει χωρίς σοβαρή επεξεργασία, χωρίς να λάβει υπόψη τους διεθνείς συσχετισμούς, την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας (λόγος εισαγωγών/ εξαγωγές περίπου 2,5/1, σε όλους σχεδόν τους στρατηγικούς τομείς (τρόφιμα,  φάρμακα, ενέργεια, κεφαλαιουχικά αγαθά οι εισαγωγές καλύπτουν ένα σημαντικό μέρος της εγχώριας ζήτησης ) θα κινδυνεύσει με ταχεία κατάρρευση.
Απέναντι σε μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η ορθή τακτική είναι να δωθεί ψήφο ανοχής να εφαρμόσει το πρόγραμμά της, αφού παράλληλα επισημανθούν στους εργαζόμενους το που οδηγούν αυτές οι αντιφάσεις. Μόνο με την εμπειρία τους οι εργαζόμενοι ίσως κατανοήσουν τα αδιέξοδα του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ (όπως κατανόησαν τα αδιέξοδα του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ). Τότε ίσως ανοίξει ο δρόμος να μετακινηθούν, να αλλάξουν οι συνειδήσεις τους (όπως είχε επισημάνει και ο Τρότσκι για στάση επαναστατών απέναντι σε κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου). Θυμίζω ότι στο ΚΚΕ σημειώθηκαν διασπάσεις και αποχωρήσεις ύστερα από την συμμετοχή στην κυβέρνηση Τζανετάκη. Αν ο ΣΥΝ δεν είχε συμμετάσχει στην κυβέρνηση πιθανότατα δεν θα είχαν σημειωθεί εξελίξεις επειδή ι πλατείες μάζες δεν κρίνουν με βάση προγράμματα και ιδεολογίες. Με την τακτική του το ΚΚΕ κλείνει το δρόμο σε μία τέτοια εξέλιξη.   

Το κείμενο έχει αυταπάτες για το τι είναι το ΚΚΕ και ποια κοινωνικά στρώματα εκφράζει και το αν μπορεί να έχει ταξικά ανεξάρτητη επαναστατική πολιτική. Ούτε σχολιάζει την απαράδεκτη στάση του ΚΚΕ να μη δέχεται να στηρίξει υπό κανέναν όρο κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα σχηματιστεί κυβέρνηση από αστυκά κόμματα). Με υπεραριστερή φρασεολογία αγωνίζεται για να επικρατήσουν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και κρύβει την αμηχανία του και την απουσία μεταβατικού προγράμματος με υπεραριστερή φρασεολογία.  
Το ΚΚΕ αντιγράφει γελοιογραφικά την προπαγάνδα των ΚΚ της περιόδου που μιλούσαν για σοσιαλφασισμό. Μιλά για σοσιαλισμό, ανατροπή του καπιταλισμού, εργατική εξουσία. Φαίνεται για αριστερή στροφή, αλλά δεν είναι διότι:
α) υπάρχει πλήρης ασυνέπεια λόγων και πράξεων. Την τότε περίοδο το κόμμα του Τέλμαν συγκρουόταν με τους ναζί έχοντας πολιτοφυλακές. Τώρα το ΚΚΕ εφαρμόζει την αντεργατική νομοθεσία (προσφυγή Τυποεκδοτικής σε άρθρο 99). Ως προς το φασιστικό κίνδυνο όχι μόνο αποφεύγει να συγκρουστεί με τη Χρυσή Αυγή σε Άγιο Παντελεήμονα, αλλά στην Ελληνική Χαλυβουργία έφθασε στο σημείο το ελεγχόμενο από το ΠΑΜΕ σωματείο να καλωσορίσει μέλη της Χρυσής Αυγής και με ανακοίνωση στη συνέχεια να την εξισώνει με τις άλλες αριστερές οργανώσεις.
Όχι μόνο δεν βάζει μεταβατικά αιτήματα, αλλά αποφεύγει και τη στοιχειώδη ενότητα στους μαζικούς χώρους. Όσοι είναι σε μαζικούς χώρους έχουν εμπειρία των αποτελεσμάτων της πολιτικής του ΚΚΕ.
Μόνο όσοι είναι αποκομμένοι από τους μαζικούς χώρους μπορούν να βλέπουν αριστερή στροφή το συνδυασμό υπεραριστερής φρασεολογίας με πολιτική συμβιβασμού και ταξικής υποταγής στην πράξη. Για παράδειγμα ενώ υποστηρίζει στις εκλογές ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ ΜΕ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, η γγ Παπαρήγα σε συνέντευξη έχει πει ότι στρατηγικός στόχος του ΚΚΕ είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία αλλά η λύση έξω από το ευρώ και δραχμή, στις παρούσες συνθήκες, είναι καταστροφική χωρίς λαϊκή εξουσία. Με την τακτική του να θεωρεί κύριο εχθρό τον οπορτουνισμό, να αρνείται την κοινή δράση, έχει συμβάλλει στο να περάσουν τα μέτρα του μνημονίου. Η συνθηματολογία (από τη στιγμή που δεν βάζει μεταβατικά αιτήματα και δεν τη συνδέει με την τωρινή πολιτική) είναι κενολογία που γίνεται για να διαφοροποιηθεί από το ΣΥΡΙΖΑ (εαν δεν υπήρχε άλλο αριστερό κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση θα μπορούσε ο μηχανισμός να κάνει στροφή προ τα δεξιά όπως το 1989). Δεν είναι τυχαίο ότι η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ αποφεύγει να καταδικάσει την εξάμηνη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις και την ερμηνεύσει θεωρητικά, αρκούμενη σε υπαινικτικές κριτικές που αφήνουν τα περιθώρια για παρόμοια στάση στο μέλλον, αναλόγως συνθηκών.  Το γεγονός ότι δεν υπάρχει επίσημη κριτική στα όσα γράφει και λέει η Κανέλλη (για το ΝΑΤΟ, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις κλπ.) δείχνει ότι εφαρμόζει λαϊκομετωπική πολιτική στις συμμαχίες του. Το σημερινό ΚΚΕ είναι πολύ πιο ενσωματωμένο στους μηχανισμούς εξουσίας (λάβετε υπόψη ότι άνω του 50% των εσόδων του προέρχεται από κρατική επιχορήγηση) από τα ΚΚ του μεσοπολέμου. Είναι αναπόφευκτο σε περιόδους μακροχρόνιας σταθεροποίησης του καπιταλισμού να μην αναπτυχθούν γραφειοκρατικές τάσεις στα εργατικά, κομμουνιστικά κόμματα.  
Με βάση τα παραπάνω αδυνατώ να κατανοήσω γιατί πρέπει να επιβραβευτεί ο μηχανισμός ψηφίζοντας ΚΚΕ. Κριτική υποστήριξη στο ΣΥΡΙΖΑ έχει νόημα διότι μπορεί να πυροδοτήσει εξελίξεις. Ψήφο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ που προπαγανδίζει ένα μεταβατικό πρόγραμμα, έχει μετωπική γραμμή (με λάθη και ανεπάρκειες) και επιδιώκει τη συγκρότηση επαναστατικού πόλου έχει νόημα. Η υποστήριξη στο ΚΚΕ μόνο ως μηχανική εφαρμογή των απόψεων του Λένιν και του Τρότσκι μπορεί να θεωρηθεί.

 


 

Απάντηση της “Εργατικής Δημοκρατίας” στον Π. Τσ.

Από τον Σταθάτο Χ.

Φίλε Παναγιώτη Τσον.

Διάβασα με προσοχή τις «Σκέψεις» που έστειλες σχετικά με τα κείμενα και την πρόταση της «Εργατικής Δημοκρατίας» για τις εκλογές του Μαΐου και του Ιούνη 2012.
Με επιμονή προσπάθησα να καταλάβω τις απόψεις σου, παρ΄ ότι ο βιαστικός και πρόχειρος τρόπος που τις έχεις γράψει το έκανε δύσκολο.
Αντιπαρέρχομαι, προς το παρόν, τις σοβαρές κατηγορίες που εύκολα μας προσάπτεις («αδυναμία κατανόησης της συγκυρίας», «αυταπάτες σχετικά με το ΚΚΕ», «αποκομμένοι από τους μαζικούς χώρους», «μηχανική εφαρμογή των απόψεων του Λένιν και του Τρότσκι»). Έχεις φυσικά κάθε δικαίωμα να το κάνεις. Μόνο που η στοιχειώδης σοβαρότητα απαιτεί κάθε κατηγορία, σε βάρος άλλων, να συνοδεύεται με επιχειρήματα και αποδείξεις. Δυστυχώς, όμως, από το κείμενό σου λείπει κάθε τέτοια απόδειξη και επιχείρημα. Ατεκμηρίωτα και αβασάνιστα μας «καταδίκασες» και απ΄ ότι φαίνεται από το γραφτό σου χωρίς καν να έχεις διαβάσεις ολόκληρα τα κείμενά μας πέρα από τους τίτλους τους.
Περισσότερη σημασία, όμως έχει το περιεχόμενο των «σκέψεών» σου. Με τις οποίες, αν και μπερδεμένα, θίγεις σοβαρότατα ζητήματα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η αντίληψή σου σχετικά με την θέση μας για κυβέρνηση εργατών φτωχών αγροτών, για την επαναστατική σοσιαλιστική εξουσία των εργατικών συμβουλίων, για την εργατική δημοκρατία. Ισχυρίζεσαι ότι «Αν μία κυβέρνηση αποπειραθεί να το εφαρμόσει χωρίς σοβαρή επεξεργασία, χωρίς να λάβει υπόψη τους διεθνείς συσχετισμούς, την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας (λόγος εισαγωγών/ εξαγωγές περίπου 2,5/1, σε όλους σχεδόν τους στρατηγικούς τομείς (τρόφιμα,  φάρμακα, ενέργεια, κεφαλαιουχικά αγαθά οι εισαγωγές καλύπτουν ένα σημαντικό μέρος της εγχώριας ζήτησης ) θα κινδυνεύσει με ταχεία κατάρρευση.»
Όπως καταλαβαίνει ο καθένας, αυτός ο ισχυρισμός ξεφεύγει από τα πλαίσια της εκλογικής στάσης και τακτικής και αναφέρεται ευθέως στην ύπαρξη ή όχι των αντικειμενικών συνθηκών για την εφαρμογή ενός σοσιαλιστικού προγράμματος!!
Θεωρείς, δηλαδή, ότι σήμερα δεν υπάρχουν οι απαραίτητες αντικειμενικές συνθήκες για την ανατροπή του καπιταλισμού και την σοσιαλιστική αλλαγή της κοινωνίας!
Το αστείο «οικονομικό» επιχείρημα που επικαλείσαι (αναλογία εισαγωγών και εξαγωγών) κάνει το πράγμα ακόμα χειρότερο.
Η αναλογία αυτή στην πραγματικότητα αποτελεί μια έκφραση της αλληλοσύνδεσης και αλληλεξάρτησης που προκαλεί η αδυσώπητη και αναπόφευκτη διεθνοποίηση της καπιταλιστικής οικονομίας και ιδιαίτερα στην ιμπεριαλιστική της φάση. Μεγάλες και μεγάλες οικονομίες, αναπτυγμένες και υπανάπτυκτες συνυφάνθηκαν στην παγκόσμια αγορά και η κάθε μια εξαρτιέται από τις άλλες.
Εσύ μας λες λοιπόν τώρα ότι όσο μεγαλώνει η εξάρτηση της μιας οικονομίας από τις άλλες (γεγονός που εκφράζεται και στον λόγο εισαγωγών/εξαγωγών) τόσο απομακρύνεται η δυνατότητα σοσιαλιστικής αλλαγής!!
Δηλαδή, σύμφωνα με την λογική σου και σε πλήρη αντίθεση με τον μαρξισμό, μας λες ότι όσο λειτουργεί ο καπιταλισμός και αυξάνει την αλληλεξάρτηση των οικονομιών του τόσο θα μειώνεται η ανάγκη και η δυνατότητα του σοσιαλισμού!!!
Τελικά, σύμφωνα με αυτόν τον ισχυρισμό σου, εσύ κάνεις κάτι πιο φοβερό από αυτά που κατηγορείς την σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ. Αυτοί δεν έχουν τολμήσει να αναιρέσουν την ανάγκη και την δυνατότητα του σοσιαλισμού (παρ΄ ότι με την πολιτική τους κάνουν ότι μπορούν για να τον αποτρέψουν). Συνειδητοποιείς ότι εσύ «θεωρητικοποιείς» την εγκατάλειψη της σοσιαλιστικής αλλαγής;
Μετά την τοποθέτησή σου αυτή, λοιπόν, δεν είναι καθόλου παράξενη  η τοποθέτησή σου για το είδος της «αριστερής κυβέρνησης» που επιδιώκει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αφού θεωρείς ότι δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές («οικονομικές» τις λες) συνθήκες για τον σοσιαλισμό, στο μυαλό σου ο ρόλος κάθε κυβέρνησης περιορίζεται στην διαχείριση του καπιταλιστικού καθεστώτος. Γι΄ αυτό και λες ότι «Απέναντι σε μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η ορθή τακτική είναι να δοθεί ψήφο ανοχής να εφαρμόσει το πρόγραμμά της». Όσο και αν δεν το παραδέχεσαι, όσο και αν θέλεις να διαχωρίζεις τον ΣΥΡΙΖΑ από την ΔΗΜΑΡ, αυτό που προτείνουν και οι δύο είναι διαφορετικές βαθμίδες διαχείρισης του καπιταλισμού και υποταγής στην κεφαλαιοκρατική εξουσία.

Άλλο σοβαρό ζήτημα που απορρέει από το κείμενο των «σκέψεών» σου συνάγεται ότι τα κριτήρια που χρησιμοποιείς για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις αρχίζουν και τελειώνουν μέσα στα όρια του υπάρχοντος συστήματος. Μιλάς και σκέπτεσαι σαν ένας αστικοδημοκράτης που δεν μπορεί να φανταστεί ότι πέρα από το αστικό κοινοβούλιο και τις «κυβερνήσεις» του υπάρχει και αναπτύσσεται η ταξική πάλη και η δράση της εργατικής τάξης. Ότι είναι αυτή που τελικά διαμορφώνει την κοινωνική και την πολιτική πραγματικότητα. Κάθε κίνηση πέρα από το αστικό κοινοβούλιο την θεωρείς ότι αντίκειται στην «παρούσα συγκυρία» και την καταδικάζεις σε «ταχεία κατάρρευση»
Για να κρίνεις τις κινήσεις που συντελούνται στη βάση της κοινωνίας και ιδιαίτερα τις διαθέσεις που χαρακτηρίζουν τις κινήσεις των μαζών (με όλες τις αυταπάτες και την σύγχυση που τις διακρίνει) δεν κοιτάς την πραγματικότητα των εκμεταλλευομένων αλλά τις ηγεσίες τους. Αντί να δεις το φεγγάρι κοιτάς το δάχτυλο που το δείχνει. Την διαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας δεν την αναζητάς στην αριστερή στροφή των εκμεταλλευομένων μαζών αλλά αποκλειστικά στην πολιτική της σταλινικής ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ!
Τα κριτήρια σου, για τις εκλογές καθορίζονται όχι από την μελέτη της ταξικής πραγματικότητας και τις ανάγκες πάλης της εργατικής τάξης αλλά αυστηρά από τα ατομικά σου συναισθήματα για τις ηγεσίες των κομμάτων και ιδιαίτερα τα απολύτως δικαιολογημένα για την σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ.
Δεν είναι καθόλου παράξενο, λοιπόν, που πολιτικά σε μαγνητίζει το ταξικά ασπόνδυλο «ακροαριστερό» μικροαστικό συνονθύλευμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που αντιπροσωπεύει και χρησιμοποιεί ουσιαστικά τις ίδιες αυτές μεθόδους.

Το τραγικό είναι ότι επιχειρείς να δικαιολογήσεις τον «λαϊκομετωπικό» εκστασιασμό σου επικαλούμενος τις «εμπειρίες» που  «ίσως κατανοήσουν οι εργαζόμενοι από τα αδιέξοδα του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ».
Σαν κομπογιαννίτης ψευτογιατρός  συνιστάς στον άρρωστο να πιει δηλητήριο ώστε να «καταλάβει» τις βλαβερές του συνέπειές του για να μη το ξαναπιεί! Και για πες μας αλήθεια, όταν οι μάζες ξεπεράσουν τον ΣΥΡΙΖΑ προς τα που πρέπει να πάνε άραγε, αφού, κατά την γνώμη σου, «ο λόγος εισαγωγών εξαγωγών» δεν μας αφήνει να παλέψουμε για σοσιαλισμό;
Για να συμπληρώσεις τον κομπογιαννιτισμό σου δεν διστάζεις να καταφύγεις και σε μια ιστορική διαστροφή. Εμφανίζεις τον Τρότσκι ότι τάχατες υποστήριζε και ανέχονταν τα «Λαϊκά Μέτωπα» για να «ανοίξει ο δρόμος να μετακινηθούν, να αλλάξουν οι συνειδήσεις» των εργαζομένων! Και ενώ ξεστομίζεις τέτοιες αρλούμπες και ανακρίβειες έχεις την «τόλμη» να κατηγορείς εμάς για «μηχανική εφαρμογή των απόψεων του Λένιν και του Τρότσκι»! Δεν νομίζεις ότι είναι καιρός να ανοίξεις κανένα βιβλίο του Τρότσκι (κυκλοφορούν πάρα πολλά) για να διαβάσεις επιτέλους τι πραγματικά λέει ώστε να σταματήσεις να διαδίδεις τέτοιες γελοιότητες;

Εμείς, φίλε Πάνο, στην «Εργατική Δημοκρατία», πιστεύουμε ακριβώς τα αντίθετα από σένα.
Είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι -και η σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα της μακρόχρονης κρίσης το επιβεβαιώνει εντελώς- ότι οι αντικειμενικές συνθήκες που έχει διαμορφώσει ο ίδιος ο παρακμασμένος και σάπιος καπιταλισμός είναι όχι απλά ώριμες αλλά υπερώριμες για τον σοσιαλισμό.
Επιβεβαιώνονται ακέραια οι θέσεις του επαναστατικού μαρξισμού, όπως διατυπώθηκαν από τον Λένιν («ο ιμπεριαλισμός είναι η παραμονή της προλεταριακής επανάστασης») και τον Τρότσκι («Οι οικονομικές προϋποθέσεις για την προλεταριακή επανάσταση έχουν φτάσει από καιρό στο πιο υψηλό σημείο που μπορούν να φτάσουν κάτω από τον καπιταλισμό»).
Οι παραγωγικές δυνάμεις και δυνατότητες της κοινωνίας έχουν μεγαλώσει τόσο πολύ από τον ίδιο τον καπιταλισμό που δεν χωράνε πια μέσα στις ξεπερασμένες αστικές σχέσεις παραγωγής της ατομικής ιδιοκτησίας και των εθνικών συνόρων. Για να λειτουργήσουν χωρίς κρίσεις και καταστροφές είναι επιτακτικά αναγκαίο η διαμόρφωση των νέων παραγωγικών σχέσεων παραγωγής, της κοινωνικοποιημένης ιδιοκτησίας, της κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας, του σοσιαλισμού.
Για να γίνει όμως αυτό απαιτείται η συνειδητή οργανωμένη δράση της μόνης τάξης που μπορεί και έχει κάθε συμφέρον να παλέψει προς την κατεύθυνση αυτή. Της εργατικής τάξης. Χρειάζεται η κυβέρνηση εργατών και φτωχών αγροτών, η επαναστατική σοσιαλιστική εξουσία των εργατικών συμβουλίων. Η απουσία αυτής της συνείδησης, η απουσία της αναγκαίας επαναστατικής ηγεσίας της εργατικής τάξης, η απουσία δηλαδή του υποκειμενικού παράγοντα είναι που δεν δίνει σοσιαλιστικό διέξοδο στις υπερώριμες αντικειμενικές συνθήκες και αφήνει την κοινωνία ολόκληρη να αποσυντίθεται στις κρίσεις του καπιταλισμού.
Γι΄ αυτό εμείς προτείνουμε αυτά που διαβάζεις στην «Εργατική Δημοκρατία». Με κριτήριο να βοηθήσουμε την εργατική τάξη και ιδιαίτερα την πρωτοπορία της να συνειδητοποιήσει τον ιστορικό της ρόλο. Η τακτική μας απέναντι στο πολιτικό γεγονός των εκλογών καθορίζεται από την ανάγκη αξιοποίησής τους όχι για να αποκτήσουμε «μια κυβέρνηση» από το αστικό κοινοβούλιο αλλά για να προωθηθούν οι επαναστατικές αντιλήψεις του Ενιαίου Εργατικού Ταξικού Μετώπου που θα ανεβάσουν την εργατική τάξη στο ύψος των ιστορικών καθηκόντων της για την συντριβή του αστικού εκμεταλλευτικού καθεστώτος.
Με την τακτική αυτή επιλέγουμε να υποστηρίξουμε κριτικά τις πιο ταξικές δυνάμεις που υπάρχουν και δρουν στην εργατική τάξη και προβάλλουν τον προσανατολισμό της αντικειμενικής αναγκαιότητας της σοσιαλιστικής ανατροπής του καπιταλισμού, πέρα και ενάντια στην πολιτική των ηγεσιών τους.

Φίλε Παναγιώτη
Σου ταιριάζει απόλυτα αυτό που έγραψε ο Τρότσκι στο Μεταβατικό Πρόγραμμα: «Οι φλυαρίες κάθε είδους ότι οι ιστορικές συνθήκες δεν είναι ακόμα «ώριμες» για το σοσιαλισμό, δεν είναι παρά το προϊόν της άγνοιας ή μιας συνειδητής απάτης».
Τις δικές σου φλυαρίες σε ποια κατηγορία άραγε τις κατατάσσεις;
Θα πεις ίσως ότι δεν «κατανοήθηκαν» καλά τα όσα έγραψες, ότι «εννοούσες άλλα». Σε διαβεβαιώνω ό,τι έγινε κάθε προσπάθεια να κατανοηθούν οι σκέψεις σου. Και όσα γράφτηκαν πιο πάνω είναι βγαλμένα από τα λεγόμενά σου και μόνο.
Ανεξάρτητα λοιπόν με τι εσύ εννοούσες και επειδή η συνήθεια να λες όσα δεν εννοείς και να εννοείς όσα δεν λες αποτελεί επικίνδυνη πηγή σύγχυσης και αποπροσανατολισμού θεωρήθηκε αναγκαίο να σου ειπωθούν όλα τα παραπάνω, ανοιχτά και σταράτα.
Και αν θεωρείς ότι θέλεις να συμμετάσχεις σε ένα γόνιμο διάλογο, θα πρέπει να σου είναι ξεκάθαρο ότι για μας ο γόνιμος διάλογος με οποιεσδήποτε απόψεις, πρέπει να έχει αποκλειστικό και μόνο περιεχόμενο την αναζήτηση και την προώθηση λύσεων μεθόδων, πολιτικών και δράσεις για την νίκη του σοσιαλισμού, για την κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο, για την επαναστατική σοσιαλιστική εξουσία των εργατικών συμβουλίων.

Σταθάτος Χάρης

 

Σχετικά άρθρα