Η πρότασή μας για τις εκλογές της 17 Ιούνη

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ

ΨΗΦΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΣΤΟ ΚΚΕ

ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Διαβάστε την ανάλυση της πρότασής μας...


 

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ

ΨΗΦΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΣΤΟ ΚΚΕ

ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στις 6 του Μάη, η εργατική τάξη και η αγροτική και λαϊκή φτωχολογιά της χώρας, εκδηλώνοντας το ταξικό μίσος και την συσσωρευμένη οργή τους, έδωσαν ένα ισχυρό χτύπημα στην εξουσία της εκμεταλλεύτριας άρχουσας τάξης και στα πολιτικά της όργανα!
Οι εξοργισμένες εργατο –λαϊκές μάζες, περιφρονώντας την προεκλογική αστική κινδυνολογία, από τη μια καταψήφισαν και διέλυσαν στην ουσία, ολόκληρο το σαπισμένο αστικό πολιτικό σύστημα. Ανατρέποντας έτσι το μαύρο μέτωπο της ντόπιας και της ξένης ληστοπειρατείας!
Και από την άλλη, με την ψήφο τους αλλά και με την οργισμένη αποχή τους, έστειλαν έντονο μήνυμα στις ηγεσίες και τα κόμματα της κατακερματισμένης Αριστεράς. Εκδηλώνοντας καθαρά την ελπίδα και την θέλησή τους για μια κυβέρνηση σύμπραξης όλης της Αριστεράς, ικανής και αποφασισμένης να παλέψει για να βγάλει την χώρα από το βάλτο της καπιταλιστικής σαπίλας!

Οι καιροί άλλαξαν…

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να σημειωθεί το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά το 1974, οι διασπασμένες και πανικόβλητες αστικές πολιτικές δυνάμεις, δεν κατόρθωσαν, την επόμενη των εκλογών, να συνεννοηθούν και να σχηματίσουν κυβέρνηση! Αντιμέτωποι, οι ανυπόληπτοι ηγέτες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, με την εκλογική κατακραυγή του οργισμένου λαού, εκλιπαρούσαν τους ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ και της  ΔΗΜΑΡ, να τους βγάλουν από το πολιτικό αδιέξοδο, συμμετέχοντας σε μια κυβέρνηση συνεργασίας μαζί τους!
Όμως, οι καιροί άλλαξαν. Το οργισμένο μήνυμα του εξαπατημένου πολλές φορές λαού και η επιδείνωση της καπιταλιστικής κρίσης, δεν άφησαν περιθώρια και δεν επέτρεψαν την επανάληψη του πολιτικού αίσχους του 1989. Όταν, ο τότε «Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου» (με κύρια δύναμή του το σταλινικό ΚΚΕ του «Λαϊκού Μετώπου») μπήκε πρόθυμα και ανεμπόδιστα, στις αστικές κυβερνήσεις «εθνικής ενότητας» (τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις Τζανή Τζανετάκη και «οικουμενική» του Ζολώτα) και έβαλε πλάτη για να βγει το σαπισμένο αστικό σύστημα από τα αδιέξοδα μιας ακόμα κρίσης του.
Τούτη τη φορά όμως ήταν σε όλους φανερό ότι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και ο οργισμένος λαός, δεν θα ανέχονταν παθητικά μια νέα σύμπραξη των κομμάτων της αριστεράς με τα κόμματα του μαύρου μετώπου, τα χρεοκοπημένα και μισητά όργανα της ιμπεριαλιστικής ληστοπειρατείας. Γι΄ αυτό τα κροκοδείλια κλάματά τους για την «σωτηρία της πατρίδας» και οι απεγνωσμένες εκκλήσεις για νέες «εθνικές» ταξικές συμφιλιώσεις και συνεργασίες, έπεσαν στο κενό. Η φαρσοκωμωδία των «διερευνητικών εντολών» γελοιοποίησε ακόμα περισσότερο τους πρωταγωνιστές πολιτικούς υπηρέτες της κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας. Το πυρακτωμένο κοινωνικό έδαφος έκανε αδύνατο τον επιδιωκόμενο ταξικό συμβιβασμό. Και γι΄ αυτό, τα ντόπια και τα ξένα κέντρα της ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής εξουσίας, αναγκάστηκαν να καταπιούν την λύσσα τους και να προσφύγουν σε επαναληπτικές εκλογές, παρά τις φανερά δυσοίωνες προοπτικές για τους εκπροσώπους τους.

Πολύ πιο κρίσιμη αναμέτρηση…

Μπήκαμε έτσι σε μια νέα και πολύ πιο κρίσιμη εκλογική καμπάνια και αναμέτρηση, από την οποία εξαρτάται και θα καθοριστεί η πορεία και η προοπτική των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων στη χώρα μας και στην Ευρώπη ολόκληρη μέσα στους επόμενους μήνες!
Σ΄ αυτήν την αναμέτρηση, η οποία έχει έντονα χαρακτηριστικά ανοιχτής ταξικής σύγκρουσης αγεφύρωτης, οι έντρομοι ηγέτες των αστικών πολιτικών δυνάμεων, χρησιμοποιούν ήδη και θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα που διαθέτουν, για να ανακόψουν την άνοδο των κομμάτων της αριστεράς, να ανατρέψουν το νέο πολιτικό σκηνικό που έχει διαμορφωθεί μετά της 6 του Μάη και τελικά να μεταβάλλουν την πολιτική ήττα τους σε νίκη, με έναν συνδυασμό αδίστακτης κινδυνολογίας, τρομοκράτησης, ψευτιάς και παραπλάνησης, ιδιαίτερα των μικροαστικών μαζών. Και συγχρόνως με τις γνωστές μέθοδες χρησιμοποίησης ηγετών της αριστεράς στον πασίγνωστο ρόλο του δούρειου ίππου, εν ονόματι βέβαια της «εθνικής ενότητας» και της «σωτηρίας της πατρίδας», που πρακτικά σήμαινε και σημαίνει πάντα την σωτηρία της σαπισμένης και βάρβαρης κεφαλαιοκρατικής εξουσίας.
Ωστόσο, όλα δείχνουν για την ώρα, ότι η ενορχηστρωμένη εκστρατεία φόβου, εκβιασμού, εξαπάτησης και δελεασμού, που έχει εξαπολυθεί απ΄ όλα τα κέντρα της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας, μέσα κι έξω από τη χώρα, έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Όχι μόνο δεν καταφέρνει να αναζωογονήσει τα βασικά στηρίγματα του γκρεμισμένου αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά θεριεύει πιο πολύ την αγανάκτηση του εκμεταλλευομένου λαού πυκνώνει τις γραμμές της αριστεράς (προπάντων του ΣΥΡΙΖΑ) και μεγαλώνει την ταραχή, τον πανικό και την λύσσα, στους κόλπους της άρχουσας τάξης και της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας, όπως πολύ καλά το δείχνουν τα καθημερινά ανακοινωθέντα τους, οι συσκέψεις, οι επανασυγκολήσεις κομματιών της δεξιάς αντίδρασης, οι σφυγμομετρήσεις, το παραμιλητό της λεγόμενης κεντροαριστεράς και άλλα πολλά!

Προοπτική ανοιχτής ταξικής ρήξης…

Αναμφίβολα οδεύουμε φανερά προς μια νέα εκλογική ήττα των αστικών πολιτικών δυνάμεων του μαύρου μετώπου, ακόμα πιο βαριά από την προηγούμενη. Τα κόμματα και γενικότερα το κίνημα της Αριστεράς και της εργατικής τάξης, θα βγουν απ΄ αυτές τις εκλογές ισχυρότερα από κάθε άλλη φορά. Με πιθανότερο νικητή το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ!
Με άλλα λόγια προσεγγίζουμε γοργά σ΄ ένα πολύ κρίσιμο σημείο μιας κοινοβουλευτικής αναμέτρησης που μπορεί να εξελιχθεί σε μια ανοιχτή ταξική ρήξη και ανατροπή του παρακμασμένου καπιταλισμού, ή σε μια νέα υποχώρηση και οδυνηρή ήττα των δυνάμεων του εργατικού κινήματος, του σοσιαλισμού και της κοινωνικής προόδου.
Για μια ακόμα φορά, όλα κρέμονται από την πολιτική και την στάση που θα κρατήσουν σ΄ αυτή την πορεία προς τις εκλογές και αμέσως μετά, τα κόμματα και οι ηγέτες που μιλάνε στο όνομα της εργατικής τάξης και του εκμεταλλευόμενου λαού, που εμφανίζονται ως Αριστερά και αναφέρονται στα ιδανικά του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού!
Όπως πάντοτε έτσι και τώρα οι προλετάριοι της πόλης και του χωριού, ολόκληρος ο εκμεταλλευόμενος λαός, ψάχνουν τον δρόμο τους προς την εξουσία μέσα από την σκληρή μακρόχρονη ταξική πάλη τους ξεχωρίζοντας σταδιακά τους φίλους από τους εχθρούς. Και στις αποφασιστικές στιγμές αυτής της πορείας τραβάνε πιο μπροστά από τους παραδοσιακούς ηγέτες τους που δυσκολεύονται να κατανοήσουν την συγκεκριμένη κίνηση και την πραγματική θέληση των μαζών, συνεχίζοντας να διατηρούν την στενή σχέση τους με την άρχουσα αστική τάξη και τους θεσμούς της εξουσίας τους.

Για μια δική τους κυβέρνηση…

Είναι περισσότερο από βέβαιο, ότι οι εργάτες, οι άνεργοι, οι φτωχοί αγρότες και οι άλλοι εκμεταλλευόμενοι, που θα ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ στις 17 Ιούνη, δεν θα το κάνουν για να σχηματιστεί μια κυβέρνηση συνεργασίας με αστικά κόμματα που υπόσχονται την κατάργηση ή την τροποποίηση των ληστρικών μνημονίων. Αντίθετα, θα ψηφίσουν μαζικά και με πείσμα τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή θέλουν να ολοκληρώσουν την ήττα του μαύρου μετώπου και του αστικού πολιτικού συστήματος, για να επιβάλλουν μια πραγματική κυβέρνηση της Αριστεράς, δηλαδή μια δική τους κυβέρνηση, που θα ανοίξει τον δρόμο για να περάσει η εξουσία και τα μέσα της παραγωγής στα χέρια του εργαζόμενου λαού, (έξω από την  ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία της «ΕΕ»), με την σοσιαλιστική κατεδάφιση του αγριανθρωπικού καπιταλισμού της κρίσης και της σαπίλας. Αυτά τα απλά και τετράγωνα έχουν στο νου τους, άλλωστε, όχι μονάχα οι οπαδοί και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όλοι οι προλετάριοι ψηφοφόροι της Αριστεράς και οπωσδήποτε οι περισσότεροι από τις εκατοντάδες χιλιάδες αηδιασμένους προλεταριακούς πολίτες που από χρόνια απέχουν από το θέατρο των εκλογών, αποδοκιμάζοντας έτσι την πολιτική όλων των κομμάτων, αστικών και «αριστερών».
Αλλά, το δυστύχημα είναι ότι οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ (όπως ακριβώς και οι ηγέτες της «κυβερνώσας αριστεράς» της επονομαζόμενης ΔΗΜΑΡ) κουβαλάνε στα κεφάλια τους εντελώς διαφορετικά πράγματα, σχεδιάζουν και εξαγγέλλουν «λύσεις» που απέχουν όσο η μέρα απ΄ τη νύχτα, απ΄ αυτά που θέλουν, ελπίζουν και σκέφτονται, οι αγωνιστές της αριστεράς και ο οργισμένος λαός, ακούγοντας το δημοκοπικό σύνθημα «Κυβέρνηση της Αριστεράς» (βλέπε “Τι είναι το Λαϊκό Μέτωπο;”) που διαλαλεί και προτείνει ο «ριζοσπάστης» Αλέξης Τσίπρας.
Οι από κάτω, θέλουν και ψηφίζουν κυβέρνηση της Αριστεράς, όπως ήδη το είπαμε, για να βαδίσουν στο ξήλωμα της αστικής εξουσίας, για να αποτινάξουν το ζυγό του απάνθρωπου και σάπιου καπιταλισμού! Μα οι από πάνω, οι «ριζοσπάστες» ηγέτες, δεν έχουν καθόλου στο νου τους, κι ούτε ετοιμάζονται να χτυπήσουν το κακό στη ρίζα του, στα σαθρά και βάρβαρα θεμέλιά του. Κι αυτό, τη στιγμή που η ιμπεριαλιστική ολιγαρχία θωπεύει μητρικά μπροστά στα μάτια τους, τις ναζιστικές ορδές και ετοιμάζεται να τις εξαπολύσει στην κατάλληλη στιγμή για να αποκαταστήσουν τον «νόμο και την τάξη»!!

Σε αντίθεση με την εμπειρία της πάλης των τάξεων…

Σε πλήρη αντίθεση με τα οδυνηρά μαθήματα της παγκόσμιας πάλης των αντίπαλων τάξεων και παραβλέποντας την πραγματικότητα της ιστορικής παρακμής και σήψης του καπιταλιστικού συστήματος, οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ (και της ΔΗΜΑΡ), όχι μόνο δεν βλέπουν την επιτακτική ανάγκη της σοσιαλιστικής ανατροπής του αλλά καλλιεργούν τις ανόητες και ολέθριες αυταπάτες ότι η «αριστερή» κυβέρνησή τους, σε συνεργασία με άλλες «προοδευτικές» αστικές δυνάμεις, θα μπορέσει, να διαπραγματευθεί, να λογικέψει τους λήσταρχους ιμπεριαλιστές της ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας, να «εκδημοκρατίσει» και να «εξανθρωπίσει» τον απάνθρωπο καπιταλισμό, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και να τον βάλει σε τροχιά «ανάπτυξης» και «προόδου», σύμφωνα με τις χρεοκοπημένες συνταγές του αστού θαυματουργού Κέυνς!!
Και είναι ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι η αντινεοφιλελεύθερη αυτή «ριζοσπαστική» ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ καλεί την ηγεσία του ΚΚΕ σε Μέτωπο και σύμπραξη, αρνείται ωστόσο πεισματικά να ακούσει και να συζητήσει την μαρξιστική αλήθεια (που επίμονα διατυπώνει και η σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ) σχετικά με την παγκόσμια οικονομική κρίση. Την αλήθεια που επιβεβαιώνεται διαρκώς από τα γεγονότα και αποδείχνει ότι η κρίση αυτή πηγάζει από την ιστορική παρακμή του καπιταλισμού, δεν είναι κρίση του «νεοφιλελεύθερου» μοντέλου και δεν αντιμετωπίζεται με τις αστικές κεϋνσιανές επινοήσεις σε συνεργασία με αγύρτες πολιτικούς υπηρέτες του κεφαλαίου! Παρά μόνο με τον σταθερό αγώνα για την αντικατάσταση του σαπισμένου καπιταλισμού από τον σοσιαλισμό των Εργατικών Συμβουλίων.

Μπροστά σε φανερό κίνδυνο…

Απ΄ την στιγμή που τέθηκε το ζήτημα της σύμπραξης όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, με σκοπό τον σχηματισμό κυβέρνησης της Αριστεράς, οι αγωνιστές του ΣΥΡΙΖΑ θάπρεπε να αξιώσουν από την ηγεσία τους το άνοιγμα μιας δημόσιας δημοκρατικής συζήτησης για το αναγκαίο μεταβατικό σοσιαλιστικό πρόγραμμα αυτής της κυβέρνησης. Και όσο αυτό δεν γίνεται, όσο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αφήνεται ελεύθερη να παίζει το ρόλο του μαθητευομένου «αντιμνημονιακού» θεράποντα του αποσυντιθέμενου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, τόσο πιο πιθανότερο θα γίνεται να οδηγηθεί το εργατικό και λαϊκό κίνημά μας στον καταστροφικό δρόμο που είχε οδηγηθεί το κίνημα της Χιλής κάτω από το έμβλημα του «λαϊκού μετώπου» και την ηγεσία του ουτοπιστή «σοσιαλιστή» Αλλιέντε!
Για μια τέτοια ολέθρια εξέλιξη ή για μια παρόμοια καταστροφή, οι ευθύνες της ηγεσίας του ΚΚΕ δεν θα είναι ασφαλώς καθόλου μικρότερες από τις ευθύνες της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ, της «κυβερνώσας αριστεράς», που πιέζει συστηματικά προς την συντηρητικότερη κατεύθυνση αναστήλωσης της καπιταλιστικής εξουσίας με ηπιότερους, λιγότερο βάρβαρους, τρόπους εκμετάλλευσης!!
Το αντίθετο μάλιστα. Μπροστά σ΄ έναν τόσο φανερό κίνδυνο που απειλεί το κίνημα, μια κομμουνιστική ηγεσία και ένα κομμουνιστικό κόμμα, έχουν τις μεγαλύτερες ευθύνες να παλέψουν για να προλάβουν και να αποτρέψουν τον επερχόμενο κίνδυνο! Οι εργατικές και λαϊκές μάζες που από ευπιστία ακολουθούν τις αντινεοφιλελεύθερες πλάνες και τις αστικοδημοκρατίστικες αυταπάτες των φλύαρων ηγετών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ, πρέπει να βοηθηθούν επειγόντως να συνειδητοποιήσουν την πορεία των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων, τους επερχόμενους κινδύνους και την πολιτική με την οποία μπορούν να νικήσουν. Τέτοιος ήταν πάντα ο πραγματικός ρόλος μιας αληθινής κομμουνιστικής ηγεσίας!

Η άρχουσα τάξη θα κάνει τα πάντα…

Η άρχουσα αστική τάξη, κάνει και θα κάνει τα πάντα για να χρησιμοποιήσει όσο μπορεί την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ, ώστε να απομακρύνει τους εργάτες και το λαό, από το δρόμο της πάλης για την εξουσία. Το ΚΚΕ, αντίθετα, πρέπει να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να ματαιώσει αυτές τις προσπάθειες και τα δόλια σχέδια των πολιτικών υπηρετών της κεφαλαιοκρατίας. Οι εργατο – λαϊκές δυνάμεις που ακολουθούν το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ, την ΔΗΜΑΡ και τους άλλους μικρότερους αριστερούς σχηματισμούς, μπορούν, θέλουν και πρέπει να ενωθούν και να γίνουν ένας αξιόμαχος προλεταριακός στρατός, με στόχο την εξουσία και τον σοσιαλισμό, μοναδική διέξοδο από την καπιταλιστική κρίση και βαρβαρότητα. Πράγμα που μπορεί σίγουρα να γίνει μόνο αν το θελήσει και το επιδιώξει πραγματικά το ΚΚΕ και η ΚΝΕ αναλαμβάνοντας άμεσα αγώνα για το Ενιαίο Μέτωπο Ταξικής Πάλης των εργατών και όλων των εκμεταλλευόμενων.
Όμως, με την ως τώρα οπορτουνιστική πολιτική της «λαϊκής εξουσίας» και την σεχταριστική τακτική της σταλινοζαχαριαδικής ηγεσίας του, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ δεν είναι δυστυχώς σε θέση να αναλάβουν και να εκπληρώσουν τα επαναστατικά αυτά καθήκοντα, που υπαγορεύει η σημερινή κοινωνικο – πολιτική πραγματικότητα, στην Ελλάδα και την Ευρώπη!
Γι΄ αυτόν άλλωστε το λόγο και ιδιαίτερα επειδή αγνόησε την ενωτική θέληση των μαζών, το ΚΚΕ, στις εκλογές του Μάη δεν κατόρθωσε να αυξήσει την εκλογική δύναμή του, το σύνθημα «Ισχυρό ΚΚΕ» έπεσε στο κενό, το ΚΚΕ έμεινε σχεδόν στάσιμο. παρά την πανωλεθρία του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ. Και τώρα, στις νέες εκλογές, κινδυνεύει να χάσει ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του, που τραβιέται από το ενωτικό «αριστερό» ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική της «Κυβέρνησης της Αριστεράς»!

Άμεση η ανάγκη της πάλης για αληθινή κομμουνιστική πολιτική…

Τούτη την κρίσιμη ώρα, όμως, οι διαφαινόμενοι κίνδυνοι που απειλούν το εργατικό και το λαϊκό κίνημα, απαιτούν ένα επαναστατικό, αληθινά κομμουνιστικό, κίνημα, ικανό να επέμβει έγκαιρα και αποφασιστικά στις εξελίξεις για να προσανατολίσει σωστά τις προλεταριακές μάζες, έξω από τις πλάνες των ηγετών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ, στην πάλη για κυβέρνηση εργατών φτωχών αγροτών, για την επαναστατική σοσιαλιστική εξουσία των εργατικών συμβουλίων, για την εργατική δημοκρατία.
Μα για να υπάρξει αυτό το αναγεννητικό κομμουνιστικό κίνημα, πρώτα απ΄ όλους οι αγωνιστές του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, οφείλουν, σήμερα κιόλας, να βγουν μπροστά και να απαιτήσουν να εγκαταλειφθεί η φανερά χρεοκοπημένη πολιτική και τακτική της ηγεσίας τους, μέσα από ένα Έκτακτο Συνέδριο, με ελεύθερη έκφραση όλων των απόψεων. Ένα συνέδριο μπολσεβίκικης λενινικής αναγέννησης, που θα οπλίσει το κόμμα με το απαραίτητο μεταβατικό σοσιαλιστικό πρόγραμμα και στη θέση του καιροσκοπικού μικροαστικού «λαϊκού μετώπου» (βλέπε “Τι είναι το Λαϊκό Μέτωπο;”) θα βάλει την μπολσεβίκικη τακτική του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, ενάντια στην ληστρική καπιταλιστική επίθεση αλλά και ενάντια στις αστικές «κεϋνσιανές» αυταπάτες που καλλιεργούν οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ.
Σ΄ αυτή την αναγεννητική πάλη τους, οι μαχητές του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, θα βρουν σίγουρα πολλούς συμμάχους επαναστάτες στις γραμμές του κομματιασμένου κινήματος της Αριστεράς και της εργατικής τάξης. Που τους αποδιώχνει από χρόνια η σταλινική εθνικορεφορμιστική πολιτική και σεχταριστική πρακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ!
Και μόνο με τον αγώνα για το Ενιαίο Ταξικό Μέτωπο και για Κυβέρνηση εργατών φτωχών αγροτών θα αχρηστευθεί η παγίδα της αντιμνημονιακής «κυβέρνησης της αριστεράς» χωρίς σοσιαλιστικό πρόγραμμα, μιας κυβέρνησης που μπορεί τελικά να γίνει το όργανο αναστήλωσης της ετοιμόρροπης εξουσίας του ελληνικού καπιταλισμού και της παραπαίουσας ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας.
Παλεύοντας σταθερά στο πλευρό των συντρόφων αγωνιστών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για αληθινή κομμουνιστική πολιτική και για την αναγέννηση του κομμουνιστικού κινήματος προτείνουμε και πάλι σε κάθε εργάτη και σε κάθε εκμεταλλευόμενο να δώσουν σταθερά ψήφο κριτικής υποστήριξης στο ΚΚΕ. Η σταλινική ηγεσία του κόμματος δεν πρέπει να αποτελέσει εμπόδιο για το δυνάμωμα του ΚΚΕ στις κρίσιμες αυτές συνθήκες

Η Οργανωτική Επιτροπή
της
Κίνησης Εργατικής Δημοκρατίας

Σχετικά άρθρα