Εκλογικά Αποτελέσματα 17 Ιούνη 2012

Εκλογικά Αποτελέσματα 17 Ιούνη 2012

Μια πρώτη εκτίμηση

Στις εκλογές της 17 Ιούνη 2012, από τους 9.951.970 γραμμένους στους εκλογικούς καταλόγους, ψήφισαν 6.216.856 (62,47%). Δηλαδή η αποχή έφτασε το 37,53% (αυξημένη κατά 2,63% απ΄ αυτή της 6 Μαΐου 2012 και 8,48% από του 2009). Τα άκυρα και τα λευκά ήταν 61.329 (0,99%) (μειωμένα κατά 1,37% από τον Μάη και κατά 1,65% από του 2009)

Οι ψήφοι, τα ποσοστά και οι έδρες που έλαβαν τα κόμματα στις τελευταίες εκλογές έχουν ως εξής:

Διαβάστε την συνέχεια

 


 

Εκλογικά Αποτελέσματα 17 Ιούνη 2012

Μια πρώτη εκτίμηση

Στις εκλογές της 17 Ιούνη 2012, από τους 9.951.970 γραμμένους στους εκλογικούς καταλόγους, ψήφισαν 6.216.856 (62,47%). Δηλαδή η αποχή έφτασε το 37,53% (αυξημένη κατά 2,63% απ΄ αυτή της 6 Μαΐου 2012 και 8,48% από του 2009). Τα άκυρα και τα λευκά ήταν 61.329 (0,99%) (μειωμένα κατά 1,37% από τον Μάη και κατά 1,65% από του 2009)

Οι ψήφοι, τα ποσοστά και οι έδρες που έλαβαν τα κόμματα στις τελευταίες εκλογές έχουν ως εξής:

Τα εκλογικά αυτά αποτελέσματα κατέγραψαν την ενίσχυση των τάσεων που κατέδειξαν και τα αποτελέσματα της 6ης Μαΐου. Την έντονη αγανάκτηση και οργή των εκμεταλλευομένων, την μαζική εγκατάλειψη των κομμάτων του αστικού καθεστώτος, την εκλογική στροφή τους προς τα κόμματα της αριστεράς (και ιδιαίτερα τον ΣΥΡΙΖΑ) για αναζήτηση λύσεων αντιμετώπισης των καταστροφικών συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης και της ληστρικής επίθεσης του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του στο λαϊκό βιοτικό επίπεδο και τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Το βάθεμα της ταξικής πόλωσης και αντιπαράθεσης γύρω από δύο κύριους πολιτικούς άξονες, την Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ. Το βάθεμα της πολιτικής κρίσης και αδιεξόδου του αστικού καθεστώτος, την παραπέρα αποδυνάμωση του αστικού κοινοβουλευτισμού να εξασφαλίσει ισχυρή κυβέρνηση στο καθεστώς.

Η διατήρηση της ισχνής πρωτιάς σε ποσοστά και ψήφους από την Νέα Δημοκρατία -και η παγκόσμια ανακούφιση που αυτό προκάλεσε στα χρηματιστήρια και ολόκληρο τον αστικό κόσμο- δεν μπορούν να κρύψουν τα πραγματικά και ουσιαστικά, κοινωνικά και πολιτικά, μηνύματα που εμπεριέχονται στα εκλογικά αποτελέσματα και ιδιαίτερα στην σύγκρισή τους με των προηγούμενων εκλογών.
Η συνάθροιση των ψήφων και των ποσοστών που συγκέντρωσαν στις 17 Ιούνη όλα τα αστικά κόμματα (ΝΔ -ΠΑΣΟΚ-Ανεξάρτητοι Έλληνες- Χρυσή Αυγή – ΛΑΟΣ κλπ)  συγκρινόμενη με αυτή των εκλογών του 2009 εμφανίζει μια μείωση 2.018.133 ψήφους (-23,28%)! Τον Μάη του 2012 (ξανά σε σύγκριση με το 2009) η μείωση αυτή ήταν 1.841.236 ψήφους (-22,10%). Δηλαδή από τον Μάη έως τον Ιούνη η απώλεια των αστικών κομμάτων σε ψήφους διευρύνθηκε κατά 176.897 ψήφους (-1,18%)!
Από την άλλη, τα κόμματα της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΙΑ κλπ) μεταξύ Μάη 12 και 2009 είχαν μιαν αύξηση ψήφων 1.211.371 (+20,24%) ενώ μεταξύ Ιούνη 12 και 2009 η αύξηση ήταν 1.471.065 (+25,36%). Δηλαδή από τον Μάη ως τον Ιούνη η δύναμή τους αυξήθηκε σε ψήφους κατά 259.694 (+5,12%)! (Βλέπε ΠΙΝΑΚΕΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ 2009-2012 και ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ)
Αν συνυπολογιστεί ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος της αυξανόμενης αποχής εκφράζει αγανάκτηση και δυσαρέσκεια εκμεταλλευομένων, τότε η ριζοσπαστικοποίηση των εκμεταλλευομένων είναι ακόμα πιο βαθιά, πιο μεγάλη απ΄ ότι καταγράφουν οι αριθμοί  των έτσι κι αλλιώς παραμορφωτικών κοινοβουλευτικών εκλογών.

Η ριζοσπαστικοποίηση αυτή δεν είναι απλά ένα «σκίρτημα» όπως υποτιμητικά την χαρακτηρίζει  η ηγεσία του ΚΚΕ. Οπωσδήποτε είναι κάτι πολύ παραπάνω. Αποτελεί μια βαθιά και μαζική κίνηση των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων στρωμάτων της ελληνικής καπιταλιστικής κοινωνίας προς τ΄ αριστερά. Μια κίνηση που, φυσικά, δεν μπορεί παρά να είναι φορτωμένη με πολλές αυταπάτες και φόβους. Και πολύ περισσότερο, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να κριθεί από την ποιότητα των κομμάτων στα οποία εναποθέτουν τις ελπίδες τους. Η σπουδαιότητα που έχει το γεγονός ότι οι καταπιεσμένες και εξοργισμένες αυτές μάζες εκμεταλλευομένων, κάτω από την πίεση της καπιταλιστικής εξαθλίωσης και της κεφαλαιοκρατικής επίθεσης που δέχονται, στρέφονται προς τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΔΗΜΑΡ, (γιατί τα κόμματα αυτά εμφανίζονται ως φορείς λαϊκών αριστερών σοσιαλιστικών λύσεων), δεν αλλοιώνεται στο παραμικρό από το άλλο γεγονός ότι οι ηγεσίες των κομμάτων αυτών, σε αντίθεση από τις προσμονές των ψηφοφόρων τους. υποστηρίζουν και εφαρμόζουν πολιτικές που τους κάνουν διαχειριστές και στηρίγματα του αστικού εκμεταλλευτικού καθεστώτος.
Όπως και τον Μάη, οι μάζες αυτές των εκμεταλλευομένων, με την ψήφο τους, την φορτωμένη με όλες τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες και τις φοβίες, ζητάνε και περιμένουν από τις δυνάμεις της αριστεράς μια ηγεσία και κυβέρνηση που θα τους σώσει από την πανούκλα της φτώχειας, της ανεργίας της εξαθλίωσης της καπιταλιστικής κρίσης. Συγκέντρωσαν την υποστήριξή τους σε ένα κόμμα που υπόσχονταν ότι με την δική του πολιτική και με συνεργασία όλων των αριστερών δυνάμεων για μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα υλοποιούσε τις προσμονές αυτές.

Μια αληθινή κομμουνιστική ηγεσία, με την δοκιμασμένη πολιτική του Λένιν και των μπολσεβίκων, την πολιτική του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, (βλέπε σχετικό κείμενο του Λένιν) όχι μόνο δεν θα έκλεινε τα μάτια μπρος στην ριζοσπαστικοποίηση αυτή αλλά θα έκανε ότι ήταν δυνατόν να διαλύσει τις αυταπάτες και τους φόβους και να κερδίσει τους εκμεταλλευόμενους στο πρόγραμμα της κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών, στο πρόγραμμα της σοσιαλιστικής ανατροπής.(Βλέπε και το άρθρο: ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)

Το γεγονός ότι η ηγεσία του ΚΚΕ αρνήθηκε να ακολουθήσει τον λενινικό δρόμο, και περιφρόνησε εντελώς την απαίτηση των εκμεταλλευομένων για έναν κοινό αγώνα προς μια κυβέρνηση της αριστεράς, το πλήρωσε ακριβά με την απώλεια της μισής εκλογικής της δύναμης! Και κινδυνεύει να το πληρώσει ολόκληρο το εργατικό κίνημα και η κοινωνία. (Βλέπε και το άρθρο: ΤΗΝ ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΤΗΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΟΥ)

Η πρωτιά της ΝΔ, δίνει την δυνατότητα στο αστικό καθεστώς να διαμορφώσει μια νέα κυβέρνηση που θα συνεχίσει και θα διευρύνει την σκληρή επίθεση στην εργατική τάξη και τους άλλους εκμεταλλευόμενους. Μια κυβέρνηση όμως που δεν μπορεί να είναι παρά αδύναμη και θνησιγενής. Για να σταθεί η αναγκαία συνεργασία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ χρειάζονται απαραίτητα ως συγκολλητική ουσία την «αριστερή» ΔΗΜΑΡ. Το υπό διαμόρφωση νέο συνεργατικό κυβερνητικό σχήμα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, με πρωθυπουργό τον Σαμαρά, το εμφανιζόμενο ως «μακράς πνοής», είναι μια κακέκτυπη επανάληψη του αποτυχημένου σχήματος ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ. υπό τον Λ. Παπαδήμο.
Η κυβέρνηση του Σαμαρά θα έχει πολύ γρήγορα την τύχη των τελευταίων κυβερνήσεων του Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου. Το αστικό καθεστώς πολύ γρήγορα θα βρεθεί στην κατάσταση νέας ακυβερνησίας και θα αναζητά, αδιέξοδα, «νέες» λύσεις. Μέσα σε τέτοιες επερχόμενες διεργασίες και σε καθεστώς έντονων ταξικών συγκρούσεων και κοινωνικής αναταραχής, η δυνατότητα κοινοβουλευτικών λύσεων θα μειώνεται όλο και περισσότερο και μηχανισμοί της άρχουσας τάξης, κρατικοί και παρακρατικοί, που από σήμερα επεξεργάζονται και ετοιμάζουν εξωκοινοβουλευτικές βοναπαρτίστικες πραξικοπηματικές «λύσεις» σε βάρος της εργατικής τάξης και της κοινωνίας, θα κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος στις καθεστωτικές αστικές επιλογές.

Από τα πιο βασικά σημεία των εκλογικών αποτελεσμάτων, και του Μαΐου και του Ιουνίου, είναι το σχεδόν σταθερό ψηλό ποσοστό της φασιστικής Χρυσής Αυγής. Το οποίο δείχνει ότι ένα μέρος απελπισμένων της μικροαστικής τάξης, απογοητευμένο από την αδυναμία και την συμβιβαστικότητα των κομμάτων της αριστεράς που αναζητάει «άμεσες» και «δυναμικές» λύσεις στα αδιέξοδά του, στρέφεται προς την πλευρά της φασιστικής αντίδρασης, τα ντόπερμαν του μεγάλου κεφαλαίου, που προσωποποιούν την μικροαστική απελπισία σε βάρος των μεταναστών και του εργατικού κινήματος, αξιοποιώντας την γενικευμένη αηδία που προκαλεί η σαπίλα του αστικού κοινοβουλευτισμού.
Η μελλοντική πορεία του φασισμού δεν θα εξαρτηθεί από τα περιοριστικά μέτρα που πολλοί «ριζοσπάστες» της αστικής δημοκρατίας προτείνουν. Η ιστορία έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι κάθε περιοριστικό μέτρο δημοκρατικών δικαιωμάτων από το αστικό κράτος, ακόμα και όταν παίρνεται σε βάρος των φασιστικών οργανώσεων, τελικά εφαρμόζεται σε βάρος του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Η ουσιαστική καταπολέμησή του θα είναι αποτέλεσμα μόνο της οργανωμένης δράσης του εργατικού κινήματος. Και κυρίως η αφαίρεση της κοινωνικής του βάσης, η μικροαστική απελπισία, συνδέεται και καθορίζεται με την ανάπτυξη και την εφαρμογή της επαναστατικής πολιτικής της εργατικής τάξης και των κομμάτων της. Με την ικανότητά τους να κερδίσουν στο εργατικό επαναστατικό πρόγραμμα την εμπιστοσύνη και την συμπόρευση των πιο χαμηλών και εκμεταλλευομένων μικροαστικών ή την ουδετερότητά τους στην σύγκρουση με την αστική τάξη και το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα.

Όλα δείχνουν ότι η ταξική πόλωση στην ελληνική κοινωνία όλο και περισσότερο βαθαίνει. Οι αντίπαλες ταξικές δυνάμεις παρατάσσονται απέναντι η μια από την άλλη και η ανοιχτή σύγκρουσή τους θα έρχεται όλο και πιο κοντά σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Το ζήτημα της εξουσίας θα μπαίνει όλο και πιο διακριτά, σε κάθε αφορμή. Τα αποτελέσματα των δύο τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων, παρά τον παραμορφωτικό και θολό τρόπο τους, το καταγράφουν με σαφήνεια.
Μέσα σε σύντομο διάστημα, η εργατική τάξη είναι υποχρεωμένη να καλύψει όλες τις αδυναμίες που χαρακτηρίζουν την σημερινή της κατάσταση. Να αντιμετωπίσει την διάσπασή της. Να συντονίσει την άμυνά της απέναντι στην εντεινόμενη σκληρή καπιταλιστική επίθεση σε βάρος της δουλειάς της και του βιοτικού της επιπέδου. Να διαμορφώσει το πρόγραμμά της για την κατάληψη της εξουσίας και να οργανώσει την συλλογική της κομματική ηγεσία. Να κερδίσει με το μέρος της τους φτωχούς αγρότες και τα άλλα μικροαστικά εκμεταλλευόμενα στρώματα.
Αναγκαίες εργασίες και καθήκοντα που η πραγματοποίησή τους είναι στενά συνυφασμένα με την πολιτική δράση της συνειδητοποιημένης αγωνιστικής πρωτοπορίας της και κυρίως της επαναστατικής μαρξιστικής πρωτοπορίας της.
Στο αμέσως ερχόμενο διάστημα η ενιαιομετωπική δράση των αγωνιστών του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αγωνιστών της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς για την ανάπτυξη και την προώθηση  Ενιαίου Μετώπου αγωνιστικής δράσης του εργατικού κινήματος και όλων των εργαζομένων ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου. Απέναντι στην συμφιλιωτική τακτική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ. Απέναντι στην σεχταριστική τυχωδιοκτική πολιτική απομονωτισμού της ηγεσίας του ΚΚΕ ή τον πολιτικό μικροαστικό υποκαταστατισμό του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Για μια κυβέρνηση εργατών και φτωχών αγροτών με πολιτική σοσιαλιστικής ανατροπής. Μια τέτοια δράση θα καθορίσει, με νίκη ή με οδυνηρή ήττα, την έκβαση της αναπόφευκτα επερχόμενης ταξικής σύγκρουσης.

Σταθάτος Χάρης

Σχετικά άρθρα