ΣΥΡΙΖΑ: Μπροστά στο δίλημμα

Με τα κόμματα του κεφαλαίου

και το αστικό καθεστώς

ή

Με την εργατική εξουσία

και τον σοσιαλισμό;

του Σταθάτου Χ.

 

Διαβάστε την Συνέχεια…


 

ΣΥ.ΡΙΖ.Α


με τα κόμματα του κεφαλαίου

και το αστικό καθεστώς

ή

με την εργατική εξουσία

και τον σοσιαλισμό;

του Σταθάτου Χ

Η έντονη αντιμνημονιακή ρητορεία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και οι συνεχείς διακηρύξεις του για κατάργηση ή ακύρωση των ληστρικών αντεργατικών μέτρων, σε συνδυασμό με τις ενωτικές προτάσεις του για «κυβέρνηση αριστεράς», έκαναν το κόμμα αυτό πόλο εκλογικής έκφρασης του μεγαλύτερου μέρους των δυσαρεστημένων μαζών και πρώτο σταθμό της πολιτικής μετακίνησής τους. Αυξάνοντας εντυπωσιακά τα εκλογικά του ποσοστά. και ανεβάζοντάς το στην δεύτερη θέση (6η Μαΐου), ίσως και στην πρώτη (μετά την 17η Ιουνίου), συγκέντρωσαν σ΄ αυτό τις προσδοκίες τους για διέξοδο από την απελπιστική και ανυπόφορη κατάσταση που έχει φέρει ολόκληρη την κοινωνία η κρίση του καπιταλισμού και το εκμεταλλευτικό καθεστώς του.
Κατά πόσο όμως οι προσανατολισμοί και οι προγραμματικές θέσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να υλοποιήσουν και να δικαιώσουν τις προσδοκίες αυτές; Αντιμετωπίζουν την καπιταλιστική αποσύνθεση και τις αιτίες της και οδηγούν στην αναγκαία σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της κοινωνίας;

Προσανατολισμός διαχείρισης και όχι ανατροπής

Όπως διατυμπανίζει με κάθε τρόπο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίον δομείται και αναπτύσσεται το πρόγραμμα, οι στόχοι, η πολιτική και η πρακτική της είναι η διατήρηση και η συνέχιση της δέσμευσης και παραμονής της χώρας μέσα στην λυκοσυμμαχία της αποκαλούμενης «Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» που, φυσικά, δεν έχει καμιά σχέση με την Ευρώπη και την ανάγκη της σοσιαλιστικής ενοποίησής της αλλά, αντίθετα, αποτελεί τον βασικό μηχανισμό του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, συγκροτημένου και αποκλειστικά δομημένου για την εξυπηρέτηση, προώθηση και προστασία των εθνικών και διεθνικών συμφερόντων του και των εκμεταλλευτικών καθεστώτων του, σε όλα τα μέλη – χώρες του.
Αυτόν τον ληστρικό ιμπεριαλιστικό μηχανισμό λυκοσυμμαχίας των εθνικών καθεστώτων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου,  η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, φιλοδοξεί να τον αλλάξει και να τον μετατρέψει σε «Ευρώπη των λαών». Κρατώντας εφτασφράγιστα κλειστά τα μάτια μπρος στην φανερή πραγματικότητα, ονειρεύεται και καλλιεργεί τις εγκληματικές αυταπάτες ότι μπορεί, μαζί με άλλες αστικές «προοδευτικές» δυνάμεις, να τον διαχειριστούν οι ίδιες, για συμφέρον των λαών!
Η αφετηρία αυτή, της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, καθορίζει καταλυτικά όλα τα επιμέρους στοιχεία των στόχων της πολιτικής της. Κάθε τι φιλολαϊκό που διακηρύσσει, κάθε προσπάθεια «κατάργησης» αντιλαϊκών μέτρων που υπόσχεται,  καταδικάζεται να σταματάει και να συνθλίβεται, μαζί με τις όποιες άλλες προθέσεις της, κάτω από την σιδερένια φτέρνα των αντιδραστικών δομών και της λειτουργίας αυτού του ιμπεριαλιστικού μηχανισμού της «Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Η διαχειριστική αυτή αντίληψη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για την «Ευρωπαϊκή Ένωση είναι συνυφασμένη και με την δεύτερη σοβαρή βάση της πολιτικής της. Με την αντίληψη ότι η οικονομική κρίση που βασανίζει την Ελλάδα, την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο δεν πηγάζει από την φύση και τις αντιφάσεις του παρακμασμένου καπιταλιστικού συστήματος. Κατ΄ αυτήν, η κρίση, είναι αποτέλεσμα της «στρεβλής και κρατικοδίαιτης» επιχειρηματικότητας και της «κακής» διαχείρισης των «νεοφιλελεύθερων» πολιτικών εκπροσώπων τους. Και διατείνεται ότι, με μια άλλη «αντινεοφιλελεύθερη» και «συνετή» διαχείριση και με μια «υγιή επιχειρηματικότητα», η «ανάπτυξη» θα επανέλθει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Για το τι πραγματικά εννοεί με αυτά τα αλαμπουρνέζικα μας το δίνει να το καταλάβουμε η ίδια, επικαλούμενη ως παράδειγμα οικονομικής πολιτικής που ονειρεύεται την πολιτική του… Ομπάμα στις ΕΠΑ!!

Η διαχείριση του καπιταλισμού
οδηγεί στην αντίδραση

Στην ουσία, οι άξονες αυτοί αυτοπεριορίζουν την πολιτική και τους στόχους της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, στα στενά και ασφυκτικά όρια διαχείρισης του σάπιου εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος. Το οποίο, όμως, στην εποχή της ιμπεριαλιστικής του παρακμής, δεν επιδέχεται και δεν παίρνει καμιά «μεταρρύθμιση» ή διόρθωση.
Μέσα σ΄ αυτά τα όρια διαχείρισης της καπιταλιστικής εξουσίας, η όποια ενδεχόμενη «αριστερή» κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, (συνεργατική με άλλες παρόμοιες ή αστικές δυνάμεις ή ακόμα και αυτοδύναμη) είναι υποχρεωμένη να πολιτευτεί με βάση την  καλύτερη και αποδοτικότερη λειτουργία του συστήματος, για την εξασφάλιση μεγαλύτερης κεφαλαιοκρατικής κερδοφορίας, σκληρότερης εκμετάλλευσης των εργαζομένων και της κοινωνίας. Εγκλωβισμένη στους κανόνες διακυβέρνησης και διαχείρισης του σάπιου καπιταλισμού και του αντιδραστικού καθεστώτος της κεφαλαιοκρατικής ψευτοδημοκρατίας, από την πρώτη στιγμή θα βρεθεί αντιμέτωπη με τις δικές της υποσχέσεις και τις προσδοκίες των εκμεταλλευομένων.
Κάθε μέτρο της, που θα απειλεί σε περιορισμό την εκμετάλλευση και τα κέρδη του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου και πολύ περισσότερο το «ιερό» δικαίωμα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής από μια χούφτα εκμεταλλευτών, αυτόματα θα εγκαταλείπεται ή θα μεταλλάσσεται σε ανώδυνο για το καθεστώς. Κάθε προσπάθεια να ικανοποιήσει τις υποσχέσεις της και τις προσδοκίες των εκμεταλλευομένων μαζών για κατάργηση ή ακύρωση των αντεργατικών αντιλαϊκών μνημονιακών μέτρων, για την αντιμετώπιση της ανεργίας της φτώχειας και της εξαπλούμενης εξαθλίωσης που γεννάει η καπιταλιστική κρίση, θα την φέρνει αντιμέτωπη με την ληστρική «Ευρωπαϊκή Ένωση», τους μηχανισμούς του αστικού κράτους και την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Πρόωρες μεταλλάξεις

Ήδη οι επιδράσεις της διαχειριστικής λογικής πάνω στης ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολλαπλά εμφανείς, ιδιαίτερα μετά τις εκλογές της 6ης του Μάη.
Η ανάγκη να συνδυαστούν οι καταφάνερες αντιθέσεις μεταξύ της δέσμευσης για την «Ευρωπαϊκή Ένωση» και των διακηρύξεων για κατάργηση των μνημονιακών μέτρων οδηγεί τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε φοβερή πολυγλωσσία και σύγχυση, με κυρίαρχη την τάση προσαρμογής στις πιέσεις των ΜΜΕ και των αστών πολιτικών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης της οικονομίας και της κρίσης.
Η ανάγκη πλήρως και μονομερούς διαγραφής του χρέους που φόρτωσαν στις πλάτες του ελληνικού λαού οι ντόπιοι και ξένοι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί του ευρωπαϊκού κεφαλαίου μεταλλάχτηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σε συνδιαλλαγή «ελέγχου» για να βρεθεί το «επαχθές» μέρος του, αποδεχόμενη τουλάχιστον το μεγαλύτερο τμήμα του.
Η ανάγκη απαλλοτρίωσης των ξένων και ντόπιων τραπεζών με την δημιουργία μιας μοναδικής Κεντρικής κρατικής τράπεζας κάτω από εργατικό έλεγχο, μετατράπηκε σε «δημόσιο έλεγχο των τραπεζών» με απροσδιόριστους «πυλώνες του δημοσίου» που δεν θίγουν το δικαίωμα των τραπεζιτών να συνεχίσουν να καταληστεύουν την κοινωνία.
Ενώ η κρίση του σάπιου καπιταλισμού συνδέει και το παραμικρό μέσο αντιμετώπισής της με το ζήτημα της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, την κοινωνικοποίησή τους και την ανάγκη σχεδιασμού ολόκληρης της κοινωνίας, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κάνει πως δεν καταλαβαίνει, δίνει διαβεβαιώσεις για τον σεβασμό της «υγιούς επιχειρηματικότητας» και προβάλλει ως λύσεις τα αστικά κεϋνσιανά μαντζούνια για την διάσωση του σάπιου καπιταλισμού!
Τώρα ο Αλέξης Τσίπρας, κάτω από τις πιέσεις του αστικού κόσμου, επιδεικνύοντας «υπευθυνότητα», διαβεβαιώνει ντόπια και ξένα κέντρα ότι την οικονομική κρίση θα την διαχειριστεί με την χρηματοδότηση της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» και ότι με την καπιταλιστική «ανάπτυξη» που θα φέρει, η δική του διαχείριση, «σε δύο-τρία χρόνια» θα επιστρέψει τα χρήματα που μας έδωσαν!!
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην φρασεολογία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ έχουν αρχίσει ήδη, μετά τις κλογές της 6ης Μαΐου να κάνουν την εμφάνισή τους φράσεις όπως «θα χρειαστούν και κάποιες θυσίες». Προφανώς για να «ενισχυθούν» οι τράπεζες και να «επιστραφούν» γρηγορότερα τα χρέη και τα δάνεια.

Παραμύθια για «ανάπτυξη»

Η ανελέητη πραγματικότητα, ιδιαίτερα των δύο τελευταίων χρόνων, αδυσώπητα ξεσκέπασε τον πραγματικό χαρακτήρα της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» καίγοντας τις αυταπάτες και τα επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ για την μετατροπή της σε «Ευρώπη των λαών».
Η ηγεσία όμως του ΣΥΡΙΖΑ δεν κόλλησε. Ανακάλυψε έναν καινούριο «αέρα» που φυσάει στην «Ευρωπαϊκή Ένωση» και υπόσχεται την αλλαγή της. Προσδιορίζει τον αέρα αυτόν στην εκλογή του Γάλλου «σοσιαλιστή» Ολάντ, στις «υποσχέσεις» του για «αλλαγές» κατά του γερμανικού μοντέλου λιτότητας και στις κουβέντες που γίνονται για την «ανάπτυξη».
Πολύ γρήγορα όμως αποδείχτηκε ότι ο αέρας αυτός είναι «αέρας κοπανιστός» και φυσάει μόνο μέσα στα κεφάλια των ηγετών του ΣΥΡΙΖΑ, της ΔΗΜΑΡ, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Αφού οι «αλλαγές» του Ολάντ αφορούν αποκλειστικά και μόνο αναζητήσεις ευνοϊκότερων ρυθμίσεων και συνθηκών κερδοφορίας για το γαλλικό κεφάλαιο και η «ανάπτυξη» είναι συνυφασμένη με την «δημοσιονομική σταθερότητα», δηλαδή την μεγαλύτερη λιτότητα.
Ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, που διακηρύσσει αυτόν τον κοπανιστό αέρα, αναγκάστηκε να χαρακτηρίσει τον Ολάντ ως «Ολαντρέου», παραλληλίζοντας τις υποσχέσεις του με αυτές που, το 2009, έδινε ο Γ. Παπανδρέου!
Όσο για τον πολυδιαφημιζόμενο «νέο» «αναπτυξιακό» προσανατολισμό της ληστρικής «Ευρωπαϊκής Ένωσης», στην πραγματικότητα δεν είναι παρά η επιδίωξη του μεγάλου ευρωπαϊκού κεφαλαίου, να βάλει στο χέρι νέους υποσχόμενους μεγάλη κερδοφορία κλάδους (ενεργειακό κλπ), εγκαταλείποντας την παραγωγική δραστηριότητα σε άλλους και καταστρέφοντας τεράστιες μάζες παραγωγικών δυνάμεων, πολύ πιο μεγαλύτερες απ΄ ότι θα δημιουργήσει. Διατηρώντας και επεκτείνοντας, βέβαια, την λιτότητα σε βάρος των λαϊκών μαζών και διευρύνοντας τον μεσαίωνα των “ελαστικών” εργασιακών σχέσεων σε βάρος τις εργατικής τάξης και των κατακτήσεών της. 

Μπροστά στο δίλημμα
Με το εργατικό ή το αστικό στρατόπεδο;

Μια τέτοια «αριστερή» κυβέρνηση με τέτοιο περιεχόμενο, που οραματίζεται και υπόσχεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, σε κάθε της βήμα θα διαπιστώνει ότι ο σάπιος ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός, το αντιδημοκρατικό αστικό κράτος (με το ψευτοδημοκρατικό κοινοβούλιο και τους αντιλαϊκούς κατασταλτικούς μηχανισμούς) και η ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία της «Ε.Ε.» δεν επιδέχονται κανενός είδους διαχείριση υπέρ των εκμεταλλευομένων και της κοινωνίας.
Ακόμα και η πιο απλή ουσιαστική φιλολαϊκή πολιτική είναι συνυφασμένη με το τσάκισμα του αστικού κράτους, με την εξουσία της εργατικής τάξης οργανωμένης στο δικό της, το εργατικό, κράτος, με την ανατροπή και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας.
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ εμμείνει στους σημερινούς διαχειριστικούς προσανατολισμούς της ηγεσίας του, τότε πολύ γρήγορα, ως «αριστερή» κυβέρνηση θα βρεθεί στην αντεργατική και αντιλαϊκή θέση που βρέθηκαν όλοι όσοι «αριστεροί», σε ολόκληρο τον κόσμο, ακολούθησαν τον δρόμο της ταξικής συνεργασίας και ανέλαβαν την διαχείριση του εκμεταλλευτικού αστικού καθεστώτος.
Η κατάληξη του «σοσιαλιστικού»ΠΑΣΟΚ και των κυβερνήσεών του είναι το πιο ζωντανό και κοντινό παράδειγμα..
Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχει το χρόνο που είχε η πασοκική ηγεσία. Το 2012 δεν είναι 1981. Το μόνο ουσιαστικό «διαχειριστικό έργο» που θα προσφέρει στο καθεστώς η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με ενδεχόμενη κυβερνητική ή όχι διαχείριση, δεν θα είναι μια πολύχρονη αντιλαϊκή διακυβέρνηση πασοκικού τύπου. Ούτε και «καλύτερες» ιδέες διακυβέρνησης της εκμετάλλευσης. Το μοναδικό της «έργο» θα είναι η συγκράτηση των εκμεταλλευομένων στα όρια των αυταπατών για το καθεστώς, η πληθώρα ανυλοποίητων προσδοκιών, η απογοήτευση και ο αποπροσανατολισμός της εργατικής τάξης και των εκμεταλλευομένων. Η προσφορά δηλαδή του απαραίτητου χρόνου στο ετοιμόρροπο κεφαλαιοκρατικό καθεστώς να ανασυντάξει τις δυνάμεις του, να επουλώσει τις πληγές και τις αδυναμίες που του προκαλεί η κρίση του και να προχωρήσει στην αντιδραστική δικτατορική νίκη του σε βάρος των εκμεταλλευομένων,της κοινωνίας και του σοσιαλισμού!
Η περίπτωση της Χιλής, με την «Λαϊκή Ενότητα» του Αλιέντε δείχνει ανάγλυφα την τραγωδία που αντιπροσωπεύει η «αριστερή» διαχείριση του κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος.
Μπροστά στην αναπόφευκτη επερχόμενη ταξική σύγκρουση προς την οποία βαδίζει η ελληνική κοινωνία, το δίλημμα που μπαίνει στα μέλη και τους οπαδούς της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι καθοριστικό και επιτακτικό.
Θα αφήσουν την ηγεσία αυτή να οδηγηθεί στην αντίπερα ταξική όχθη της καπιταλιστικής αντίδρασης, βοηθώντας την ετοιμόρροπη αστική εξουσία να αναστηλωθεί και οδηγώντας το εργατικό και λαϊκό κίνημα σε μια οδυνηρή ήττα;
Ή θα αντιδράσουν δυναμικά, θα απαιτήσουν να εγκαταλείψει την διαχειριστική λογική του σάπιου καπιταλισμού και να αναλάβει αγώνα άμεσα και όσο είναι καιρός για την συγκρότηση Ενιαίου Ταξικού Μετώπου με όλες τις Αριστερές δυνάμεις για μια Κυβέρνηση εργατών και φτωχών αγροτών;
Που θα οδηγήσει στην εξουσία την εργατική τάξη, θα τσακίσει τον αστικό κρατικό μηχανισμό, θα οικοδομήσει ένα εργατικό κράτος βασισμένο στα εργατικά συμβούλια, θα οδηγήσει τη χώρα έξω από την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία της «Ευρωπαϊκής Ένωσης», θα απαλλοτριώσει τις τράπεζες δημιουργώντας μια Κεντρική κρατική τράπεζα, θα κοινωνικοποιήσει τις βασικές μονάδες παραγωγής, θα σχεδιάσει την παραγωγή και ολόκληρη την οικονομία στην βάση των κοινωνικών αναγκών, θα ανοίξει τον δρόμο για την αναγκαία σοσιαλιστική ανασυγκρότηση της οικονομίας και της κοινωνίας, θα παλέψει δυναμικά και ασταμάτητα για την διάλυση του αντιδραστικού μηχανισμού της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» και την οικοδόμηση της Ενωμένης Σοσιαλιστικής Ευρώπης.

Σταθάτος Χάρης

Σχετικά άρθρα