ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΛΗΣΤΡΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ -Β ΜΕΡΟΣ

Β ΜΕΡΟΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ,

ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΗΣΤΡΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ «ΕΕ» ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩ, ΓΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

ΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ,

ΤΟΝ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ

Διαβάστε το β μέρος του άρθρου

 

 


 

Β ΜΕΡΟΣ


ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ,

ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΗΣΤΡΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ «ΕΕ» ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩ, ΓΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

ΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ,

ΤΟΝ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ

6. Το ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ είναι κύρια ζωτική ανάγκη για την εργατική τάξη

Μέσα στις συγκεκριμένες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, η μόνη δύναμη που έχει την δύναμη να ανατρέψει τις απελπιστικές συνθήκες φτώχειας ανεργίας και εξαθλίωσης  που ρίχνουν την μεγάλη πλειοψηφίας του εργαζόμενου πληθυσμού και των οικογενειών τους τα αβάσταχτε και απάνθρωπα μέτρα της ελληνικής και συνολικά της ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατίας  είναι η ενιαία δύναμη της εργατικής τάξης.. Είναι η μόνη τάξη που έχει την δύναμη και το συμφέρον να συσπειρώσει μαζί της όλα τα άλλα εκμεταλλευόμενα μικροαστικά φτωχά στρώματα του πληθυσμού, και με βάση το δικό της προλεταριακό σοσιαλιστικό επαναστατικό πρόγραμμα  να τσακίσει  τις καπιταλιστικές δομές και τις αιτίες της κρίσης και της κοινωνικής αποσύνθεσης. Και να οδηγήσει ολόκληρη την κοινωνία έξω από τον καπιταλιστικό όλεθρο, στη αναγκαία σοσιαλιστική ανοικοδόμηση.
Γι αυτόν ακριβώς το λόγο η καπιταλιστική αντίδραση και τα υποστυλώματά της κάνει ότι μπορεί και με οποιοδήποτε κόστος να εξουδετερώσει αυτή την κοινωνική απελευθερωτική δυνατότητα της εργατικής τάξης. Με καλύτερο όπλο της  την πολυδιάσπαση και την  ανοργανωσιά επιχειρεί την αποδυνάμωσή της. Η  βαθιά απογοήτευση και το αίσθημα της ανημποριάς που σκορπάει στις γραμμές των εργατών η χρόνια αναποτελεσματικότητα των διασπασμένων αγώνων είναι ο μεγάλος σύμμαχος της κεφαλαιοκρατίας και των πολιτικών οργάνων της.
Οι αμέτρητες «τουφεκιές στον αέρα» των αναποτελεσματικών 24ωρων απεργιών, που αποφάσιζαν σκόπιμα οι κρατικοί και κομματικοί εγκάθετοι που ελέγχουν την ΓΣΕΕ, μακριά από τον κύριο όγκο της ίδιας της εργατικής τάξης, εξυπηρετούσαν αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Το ίδιο και η απομαζικοποίηση και ο μαρασμός που επέβαλλε  ο συντηρούμενος γραφειοκρατικός μηχανισμός των εργατοπατερίσκων πάνω στις εργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις  όλων των βαθμίδων. Που τις λυμαίνονται για λογαριασμό της εργοδοσίας, του αστικού κρατικού μηχανισμού και των κομμάτων της αστικής εξουσίας.
Με το όπλο του ελέγχου  του συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος από τα μέσα, καταφέρνει να εμποδίζει διαχρονικά και συστηματικά τις εργατικές δυνάμεις να αναπτύσσουν ενιαία και αποτελεσματικά τους αγώνες τους, να διαμορφώνουν και να εφαρμόζουν ένα ενιαίο ταξικό πρόγραμμα δράσης και διεκδικήσεων, να συσπειρώνει γύρω της όλους τους άλλους εκμεταλλευόμενους.
Είναι γι’ αυτό τελικά, που η εργατική τάξη, από κοινωνική πρωτοπορία έχει φτάσει σήμερα, με την μεσολάβηση των εθνικορεφορμιστικών ηγετών, να σέρνεται πίσω από τις μικροαστικές  αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις .
Η πραγματικότητα αυτή βάζει ως  πρώτιστο και επιτακτικό καθήκον σε κάθε αγωνιστή εργάτη και νεολαίο, σε κάθε σοσιαλιστή και κομμουνιστή αγωνιστή, σε κάθε εργατική οργάνωση, την πάλη για το ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ. Ένα ταξικό  μέτωπο πάλης στο οποίο πρέπει να καλεστεί να συμμετέχει ενεργά και αγωνιστικά κάθε εργάτης, κάθε συνδικαλιστική και πολιτική εργατική οργάνωση, από την κορυφή ως την βάση της. Που θα τσακίσει τους μηχανισμούς των εγκάθετων γραφειοκρατίσκων, θα επανεργοποιήσει και μαζικοποιήσει τις συνδικαλιστικές εργατικές οργανώσεις πάνω στην βάση της Εργατικής Δημοκρατίας, θα προσδιορίσει το πρόγραμμα της ενιαίας ταξικής πάλης, θα διαλύσει την πολυδιάσπαση, θα εξαλείψει την αγωνιστική αναποτελεσματικότητα και θα συγκεντρώσει νικηφόρα όλες τις  δυνάμεις της εργατικής τάξης ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου.
Είναι ένα καθήκον που προηγείται από κάθε άλλο και που έπρεπε να ήταν πάντα η αφετηρία της πολιτικής δράσης όλων των πρωτοπόρων αγωνιστών εργατών, όλων των συνδικαλιστικών και πολιτικών εργατικών οργανώσεων.

7. Η εθελοτυφλία της ηγεσίας του ΚΚΕ

Περισσότερο απ’  όλους , αυτή θάπρεπε να είναι η αφετηρία της πολιτικής του ΚΚΕ. Της οργάνωσης που έχει τις πιο μαζικές ιστορικές βάσεις με την εργατική τάξη και τα συμφέροντά της . Και θα μπορούσε παίζει καταλυτικό ρόλο στην ανάπτυξη του αναγκαίου Ενιαίου Εργατικού Μετώπου. Της μόνης αποτελεσματικής επαναστατικής τακτικής που μπορεί να αποδεσμεύσει και να απελευθερώσει τις παραπλανημένες μάζες των εργατών από τις αυταπάτες, τις ψευδαισθήσεις και τις κοροϊδίες των ρεφορμιστών ηγετών να προστατέψει τις κατακτήσεις της από τις κεφαλαιοκρατικές επιθέσεις και να την οδηγήσει στην απελευθέρωσή της από την καπιταλιστική σκλαβιά.
Η ηγεσία του ΚΚΕ, με εργαλείο την δοκιμασμένη λενινική τακτική του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ (από τα πάνω και από τα κάτω), αν ήθελε, θα μπορούσε σήμερα, να συσπειρώσει τις διασπασμένες δυνάμεις τις εργατικής τάξης. Αξιοποιώντας τις εκφρασμένες διαθέσεις των εργατικών μαζών και ιδιαίτερα το συντριπτικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, που ουσιαστικά στρέφονται ενάντια στις συμβιβαστικές «ευρωπαϊκές» προθέσεις του Τσίπρα και ολόκληρου του ΣΥΡΙΖΑ, θα ‘πρεπε να απευθύνεται συνεχώς και σταθερά προς όλους τους εργάτες και όλες τις οργανώσεις, μαζί και του ΣΥΡΙΖΑ, που μιλάνε (είτε αληθινά, είτε ψεύτικα) στο όνομα του εργατικού και λαϊκού κινήματος καλώντας τους σ’ έναν κοινό ταξικό αγώνα ενάντια στην διαλυτική και απάνθρωπη επίθεση του κεφαλαίου, ενάντια στις αιτίες και τα θεμέλια της οικονομικής και κοινωνικής καπιταλιστικής πραγματικότητας, για την ριζική αντιμετώπιση της ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης  με την σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της οικονομίας και ολόκληρης της κοινωνίας.
Δυστυχώς όμως η ηγεσία του ΚΚΕ κινείται σε αντίθετες κατευθύνσεις . Καθορίζει την καθημερινή της πολιτική και τακτική όχι από τους σωστούς στρατηγικούς σοσιαλιστικούς προγραμματικούς στόχους  αλλά από την θολή και απροσδιόριστη θέση της «λαϊκής συμμαχίας». Εγκλωβίζει τις εργατικές δυνάμεις του ΚΚΕ σε μια σεχταριστική περιχαράκωση της επιρροής του κομματικού της μηχανισμού και τις στρέφει αποκλειστικά στο κυνήγι αύξησης της εκλογικής δύναμης και του αριθμού των βουλευτών της μέσα στο αστικό κοινοβούλιο. Δεν ενεργεί καθόλου προς την αγωνιστική συσπείρωση των δυνάμεων της εργατικής τάξης για την σοσιαλιστική αναγκαιότητα.
Τραγική εκδήλωση αυτής της πολιτικής ήταν και η στάση του «Άκυρου» που κράτησε στην περίπτωση του δημοψηφίσματος. Που με άκρατο σεχταριστικό τρόπο προτίμησε να «αποσυρθεί» από το δημοψήφισμα παρά να αναλάβει την πρωτοβουλία ανάπτυξης της πάλης για το ΟΧΙ, δίνοντας περιεχόμενο πέρα από τις προθέσεις του Τσίπρα και συνδέοντάς το με τον γενικό προσανατολισμό ενάντια σε όλα τα μνημόνια, για την ανάγκη αποδέσμευσης από την ιμπεριαλιστική «Ευρωπαϊκή Ένωση» και το ευρώ, για την αναγκαιότητα της εργατικής εξουσίας, για την ανάγκη της σοσιαλιστικής ανατροπής και την Σοσιαλιστική Ευρώπη. Μια πολιτική που θα έβαζε στην κορυφή της λαϊκής αγανάκτησης τις θέσεις του ΚΚΕ και θα συσπείρωνε αγωνιστικά γύρω απ’  αυτές την εργατική τάξη και τους άλλους εκμεταλλευόμενους, ιδιαίτερα με την διαφαινόμενη στάση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ που θα εγκατέλειπε το ΟΧΙ για την υπογραφή του νέου αντεργατικού μνημονίου.
Η θέση του «Άκυρου» της ηγεσίας του ΚΚΕ -που στην ουσία αποτελεί την συνέχεια μιας γενικότερης στάσης άκρατης σεχταριστικής εθελοτυφλίας και απομονωτισμού-  βρέθηκε σε πλήρη διάσταση με τις διαθέσεις των εργατών που μαζικά συμμετείχαν στο δημοψήφισμα για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στις συνέπειες των αντεργατικών σκληρών και χρόνιων μέτρων που εκπορεύονται από τους μηχανισμούς της ντόπιας και της ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατίας. Και δικαιολογημένα θεωρήθηκε ως μια ακόμα έκφραση της παντελούς έλλειψης διάθεσης της ηγεσίας του ΚΚΕ να αναλάβει σοβαρά τον αγώνα συσπείρωσης των εργαζομένων για την υλοποίηση των δικών της διακηρυγμένων προγραμματικών στόχων, ακόμα και αυτής της απροσδιόριστου περιεχομένου «λαϊκής συμμαχίας» που συνεχώς επικαλείται.
Η απόφασή της για «άκυρο» στο δημοψήφισμα του 2015 μπορεί να θεωρηθεί «λάθος» της ίδιας βαρύτητας με την άλλη απόφαση συμμετοχής στην αστική κυβέρνηση Ζολώτα και Τζανετάκη, που πήρε το 1989. Αποφάσεις που στην ουσία αποτελούν τις δύο διαφορετικές όψεις, του ίδιου νομίσματος. Του οπορτουνισμού και του σεχταρισμού.
Όσο η ηγεσία του ΚΚΕ κρατάει αυτή την εθελότυφλη σεχταριστική στάση, τόσο και περισσότερο θα απομακρύνεται από τις διαθέσεις και τις ανάγκες της εργατικής τάξης. Αντίθετα, όσο γρηγορότερα υποχρεωθεί από τα μέλη και τους οπαδούς του ΚΚΕ να υιοθετήσει έμπρακτα την λενινική πολιτική του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ και να χαράξει την καθημερινή πολιτική και τακτική της με βάση τους σοσιαλιστικούς στρατηγικούς προσανατολισμούς του προγράμματός της τόσο συντομότερα θα καταφέρει να συμβάλει καταλυτικά στην αγωνιστική συσπείρωση των πρωτοπόρων δυνάμεων της εργατικής τάξης και του κομμουνιστικού κινήματος, τόσο πιο αποτελεσματικά θα καταφέρει την αγωνιστική συσπείρωση ολόκληρης της εργατικής τάξης και των φτωχών συμμάχων της για την ριζική αντιμετώπιση της κεφαλαιοκρατικής επίθεσης, την αναγκαία κατάληψη της εργατικής εξουσίας και την απαραίτητη σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της οικονομίας και ολόκληρης της κοινωνίας.

Οι προσμονές της ηγεσίας του ΚΚΕ ότι με την πολιτική αναμονής που κρατά θα κερδίσει ψήφους και κοινοβουλευτική δύναμη από την φθορά του ΣΥΡΙΖΑ, είναι μεγάλο λάθος. Στο βαθμό που δεν δρά ως επαναστατική ηγεσία και δεν δίνει σοσιαλιστική διέξοδο οι αγανακτισμένες μικροαστικές μάζες θα κινηθούν απελπισμένα προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς τις “δυναμικές” συμορίες του φασισμού και θα χρησιμοποιηθούν για την συντριβή του εργατικού κινήματος.

8. Η επιτακτική αναγκαιότητα της επαναστατικής κομμουνιστικής ηγεσίας

Μέσα από αυτή την πάλη για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο με ένα κοινό πρόγραμμα ταξικής πάλης ενάντια στα προβλήματα της κρίσης και της επίθεσης του κεφαλαίου μπορούν να διαμορφωθούν και οι αναγκαίες συνθήκες οικοδόμησης της επαναστατικής εργατικής ηγεσίας. Στην κοινωνική πραγματικότητα που γεννάει η βαθιά κρίση του σάπιου καπιταλισμού, είναι μόνο η απουσία μια αληθινής προλεταριακής επαναστατικής κομμουνιστικής ηγεσίας που στερεί από την εργατική τάξη και τους φυσικούς συμμάχους της (φτωχοί αγρότες και τα υπόλοιπα φτωχά λαϊκά στρώματα) να καταλάβουν την εξουσία και, με τον σοσιαλιστικό αγώνα, να βάλουν τέλος στον καπιταλιστικό όλεθρο.
Μια προλεταριακή ηγεσία που με το ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ της θα κατάφερνε να αποκαλύψει στα μάτια των εκμεταλλευομένων τις πραγματικές προθέσεις των ψευτο «αριστερών» ηγετών που ακολουθούν, να καταπολεμήσει τις αυταπάτες και να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις, οδηγώντας, μέσα από την πάλη για τα τρέχοντα μεγάλα προβλήματα της καπιταλιστικής κρίσης στην συλλογική συνείδηση της εργατικής τάξης στο ύψος του αναγκαίου ιστορικού της σοσιαλιστικού καθήκοντος.
Με προμετωπίδα την πρόταση για μια ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ, να οδηγήσει την ενιαία εργατική ταξική πάλη στην κατάκτηση της εξουσίας, στο τσάκισμα του αστικού κρατικού μηχανισμού και την αντικατάστασή του από το κράτος των εργατικών συμβουλίων, στην μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους προς την διεθνή και ντόπια κεφαλαιοκρατία, στην άμεση αποδέσμευση από τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της «Ευρωπαϊκής  Ένωσης» και το νόμισμά της, στην ταυτόχρονη απαλλοτρίωση χωρίς καμιά αποζημίωση και κοινωνικοποίηση των βασικών μονάδων παραγωγής, της διανομής, του εξωτερικού εμπορίου και ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος, στο σοσιαλιστικό σχεδιασμό της παραγωγής και ολόκληρης της οικονομίας κάτω από τον έλεγχο και την διεύθυνση των ίδιων των εργατών, στην πάλη για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης, στην διεθνιστική σύνδεση της πάλης του ελληνικού προλεταριάτου με την υπόλοιπη ευρωπαϊκή και παγκόσμια εργατική τάξη.

Σταθάτος Χ.

Σχετικά άρθρα