ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ

Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

Στις εκλογές της 6ης του Μάη, ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων και του εκμεταλλευόμενου λαού, οι πιο ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, στράφηκαν μαζικά προς τα΄ αριστερά. Αναζητώντας διέξοδο από το καπιταλιστικό αδιέξοδο, την κρίση και την ιμπεριαλιστική ληστοπειρατεία, έδωσαν την ψήφο τους στα κόμματα της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ κλπ) και διέλυσαν μονομιάς το δικομματικό αστικό πολιτικό σύστημα.

Είναι τώρα περισσότερο από φανερό ότι αν, πριν από τις εκλογές αυτές, τα κόμματα και όλες οι δυνάμεις της αριστεράς, είχαν συμφωνήσει να συμμαχήσουν και να παρουσιάσουν μια κοινή πολιτική πρόταση ενάντια στην καπιταλιστική ληστρική επίθεση, στις 6 του Μάη θα είχαν πάρει άνετα την πλειοψηφία καθ μπορούσαν να σχηματίσουν ισχυρή κυβέρνηση στηριγμένη στη θέληση και την μαχητική κινητοποίηση όλων των εκμεταλλευόμενων της χώρας.

Αυτό ήταν το κορυφαίο πολιτικό μάθημα που έπρεπε να είχαν βγάλει οι ηγέτες όλης της αριστεράς (κομμουνιστικής, ριζοσπαστικής, δημοκρατικής κλπ) την επόμενη των εκλογών της 6ης του Μάη. Όμως, καμιά απ΄ όλες αυτές τις ηγεσίες δεν έδειξε να κατανοεί το μήνυμα και την ανάγκη του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, την ανάγκη της ταξικής συμμαχίας, ενάντια στην λυσσασμένη επίθεση του ντόπιου και του ξένου ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου…

Διαβάστε την Συνέχεια…


 

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ

Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

 

Στις εκλογές της 6ης του Μάη, ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων και του εκμεταλλευόμενου λαού, οι πιο ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, στράφηκαν μαζικά προς τα΄ αριστερά. Αναζητώντας διέξοδο από το καπιταλιστικό αδιέξοδο, την κρίση και την ιμπεριαλιστική ληστοπειρατεία, έδωσαν την ψήφο τους στα κόμματα της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ κλπ) και διέλυσαν μονομιάς το δικομματικό αστικό πολιτικό σύστημα.

Είναι τώρα περισσότερο από φανερό ότι αν, πριν από τις εκλογές αυτές, τα κόμματα και όλες οι δυνάμεις της αριστεράς, είχαν συμφωνήσει να συμμαχήσουν και να παρουσιάσουν μια κοινή πολιτική πρόταση ενάντια στην καπιταλιστική ληστρική επίθεση, στις 6 του Μάη θα είχαν πάρει άνετα την πλειοψηφία και μπορούσαν να σχηματίσουν ισχυρή κυβέρνηση στηριγμένη στη θέληση και την μαχητική κινητοποίηση όλων των εκμεταλλευόμενων της χώρας.

Αυτό ήταν το κορυφαίο πολιτικό μάθημα που έπρεπε να είχαν βγάλει οι ηγέτες όλης της αριστεράς (κομμουνιστικής, ριζοσπαστικής, δημοκρατικής κλπ) την επόμενη των εκλογών της 6ης του Μάη. Όμως, καμιά απ΄ όλες αυτές τις ηγεσίες δεν έδειξε να κατανοεί το μήνυμα και την ανάγκη του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, την ανάγκη της ταξικής συμμαχίας, ενάντια στην λυσσασμένη επίθεση του ντόπιου και του ξένου ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου.

Η κάθε μια από τις ηγεσίες αυτές καλεί και πάλι τώρα του εργαζόμενους και το λαό να ψηφίσουν και να στηρίξουν, στις 17 Ιούνη, το δικό της ξεχωριστό πρόγραμμα και την δική της πολιτική χωρίς καμιά συγκεκριμένη αναφορά στην ανάγκη της συνεργασίας. Αφήνοντας όλο το περιθώριο στους δημαγωγούς ηγέτες των καπιταλιστικών κομμάτων να εκμεταλλεύονται την διάσπαση των δυνάμεων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, να κινδυνολογούν ασύστολα, να σπέρνουν σύγχυση και να εξαπατούν διάφορα κοινωνικά στρώματα. Την ίδια στιγμή που η πιο μαύρη αντίδραση, η κόμπρα του ναζισμού, σηκώνει απειλητικά το κεφάλι της.

Με τον τρόπο αυτό, οι ηγεσίες της αριστεράς, γίνονται μέρος (συμμέτοχοι) της κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος και καλούνται να συμπράξουν με μερίδες του για την αναστήλωσή του, με επιχείρημα την αντιμετώπιση της «ακυβερνησίας» για παράδειγμα. Κι έτσι, οι ηγεσίες αυτές, ενώ αρνούνται πεισματικά να συμπράξουν μεταξύ τους για μια αριστερή λύση της κρίσης (για μια κυβέρνηση της αριστεράς λόγου χάρη) δεν αρνούνται όμως να συμπράξουν με κάποια από τα κόμματα ή τα κομμάτια της κεφαλαιοκρατίας (με την μια ή την άλλη πολιτική πρόφαση) εξασφαλίζοντας την μακροημέρευση της καπιταλιστικής εξουσίας! Η παγκόσμια ιστορία είναι δυστυχώς γεμάτη από τέτοια παραδείγματα!

Είναι ιδιαίτερα διδακτικό αυτό που συμβαίνει στην τωρινή προεκλογική αναμέτρηση. Ενώ είναι στους πάντες φανερό ότι οι δυνάμεις της αριστεράς έχουν την δυνατότητα να υπερισχύσουν στις εκλογές, αν συμμαχήσουν, κι ενώ αυτή είναι μια πρώτης γραμμής πολιτική ευκαιρία, οι ηγέτες των κομμάτων της αριστεράς συνεχίζουν επίμονα την γραμμή της αντιπαράθεσης. Ακόμα και οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, που διατείνονται ότι επιδιώκουν την «ενότητα της αριστεράς» περιορίζονται, ωστόσο, σταθερά, σε δηλώσεις καλής θέλησης μόνο! Γνωρίζουν παρ΄ όλα αυτά, σίγουρα, ότι αυτό που έπρεπε να έχουν κάνει, για να δείξουν πρακτικά τι εννοούν με όσα λένε περί ενότητας ή συνεργασίας, είναι η διατύπωση μιας πολύ συγκεκριμένης πολιτικής πρότασης, ενός ορισμένου πλαισίου κοινών στόχων και κοινής δράσης. Και πάνω σ΄ αυτήν την πρόταση ν καλέσουν ανοικτά όλα τα κόμματα της αριστεράς και τις οργανώσεις να πάρουν θέση και να συζητήσουν την δυνατότητα συμφωνίας και συμμαχίας. Για την ακύρωση και την ανατροπή της κεφαλαιοκρατικής επίθεσης.

Το κυβερνητικό πρόγραμμα που παρουσίασαν, οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ένα κομματικό πρόγραμμα και δεν μπορεί ασφαλώς να αποτελέσει την βάση για την αναγκαία συμμαχία. Κάθε κόμμα έχει το πρόγραμμά του, τις αρχές του, την ιδεολογία του και παλεύει γι΄ αυτά. Συμμαχία επομένως σημαίνει συμφωνία για κοινή δράση, για συγκεκριμένους κοινούς στόχους στη συγκεκριμένη φάση της πάλης των τάξεων. Και βέβαια κάθε κόμμα της αριστερής συμμαχίας διατηρεί την ανεξαρτησία του και το δικαίωμά του να ασκεί την κριτική του και να προπαγανδίζει ελεύθερα τις απόψεις του σε κάθε ζήτημα.

Αυτή την πρωτοβουλία διατύπωσης μια συγκεκριμένης πολιτικής πρότασης Ενιαίου Μετώπου Πάλης όφειλαν να πάρουν οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, αν πραγματικά θέλουν την συνεργασία όλων των δυνάμεων της αριστεράς, χωρίς οποιεσδήποτε υστεροβουλίες ή επιδιώξεις ηγεμόνευσης.

Και βέβαια αυτή την ίδια υποχρέωση είχε και έχει πολύ περισσότερο η ηγεσία του ΚΚΕ, η οποία εμφανίζεται ως ο θεματοφύλακας της κομμουνιστικής ορθοδοξίας και παράδοσης. Και οφείλει, επομένως, να πρωτοστατεί στην πάλη για την ταξική ενότητα των εργαζόμενων και όλων των εκμεταλλευόμενων με βάση τα συγκεκριμένα προβλήματά τους κάθε στιγμή.

Πλησιάζοντας ωστόσο στην μέρα των εκλογών, καθ΄ ένας το καταλαβαίνει ότι φτάνουμε στο πιο κρίσιμο σημείο των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων. Στην ώρα που οι εργατικές και λαϊκές μάζες θα ζητήσουν ξανά από τους ηγέτες της αριστεράς να αναλάβουν τις ιστορικές πολιτικές ευθύνες τους και να σπάσουν τους δεσμούς τους με την αστική τάξη και την εξουσία της. Στο σημείο δηλαδή εκείνο που θα αποφασιστεί αν η κοινωνία θα προχωρήσει μπροστά ή θα κατρακυλήσει πίσω για πολλά χρόνια. Και αυτό θα εξαρτηθεί κυρίως από την πολιτική οξυδέρκεια την ευλυγισία στην τακτική και την αποφασιστικότητα στην δράση της ηγεσίας όλων των κομμάτων και των κομματιών της αριστεράς. Πιο συγκεκριμένα, μετά την εκλογική αναμέτρηση, την «επόμενη μέρα» οι αντίπαλες ταξικές δυνάμεις θα βρεθούν σύντομα στην ανάγκη να προσφύγουν στην δυναμική αναμέτρηση. Η ιμπεριαλιστική αντίδραση, χωρίς καμιά αμφιβολία, θα επιχειρήσει με κάθε τρόπο να τσακίσει την αντίσταση των εργατικών και λαϊκών μαζών (αυτή την αντίσταση που εκδηλώθηκε στις εκλογές) και να προωθήσει τα ληστρικά σχέδιά της, όχι μόνο στην Ελλάδα μα και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και πολύ γρήγορα θα φανεί ότι οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ διακατέχονται από ασυγχώρητες αυταπάτες. Από πολιτικές ψευδαισθήσεις που αν δεν εγκαταλειφθούν έγκαιρα μπορεί να τις πληρώσει πολύ ακριβά ο χιλιοπροδομένος λαός αυτής εδώ της χώρας.

Μα οι ευθύνες δεν βαραίνουν μόνο τους ηγέτες αυτούς που τρέφουν τις παραπάνω ολέθριες αυταπάτες για την ανύπαρκτη πιθανότητα εκδημοκρατισμού και ανόρθωσης του σαπισμένου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Οι ευθύνες για τον επερχόμενο κίνδυνο μιας νέας σκληρής ήττας των εργατών και του λαού, βαραίνουν αναμφίβολα εξίσου όλους τους ηγέτες της αριστεράς και πιο πολύ απ΄ όλους την ηγεσία του ΚΚΕ. Μα οι ευθύνες αυτές εκτός από τους ηγέτες, βαραίνουν επίσης και όλους τους αγωνιστές, όλων των κομμάτων και των οργανώσεων της αριστεράς, που πρώτοι πληρώνουν πάντα το μάρμαρο.

Οι πιο ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, τα πιο προχωρημένα τμήματα των εργατικών και λαϊκών μαζών, έχουν ήδη δείξει καθαρά ότι διαισθάνονται τους κινδύνους! Και γι΄ αυτό ψηφίζουν εκείνους που μιλάνε για ενότητα των γραμμών τους, ζητάνε δηλαδή από τις αριστερές ηγεσίες πολιτική σύμπραξης και συμμαχίας, αντιδρούν στις σεχταριστικές διασπαστικές πρακτικές!

Το ιστορικό καθήκον όλων των κομμάτων και των οργανώσεων της αριστεράς και ιδιαίτερα της κομμουνιστικής αριστεράς, είναι επομένως να ανταποκριθούν άμεσα σ΄ αυτό το αίτημα, σ΄ αυτή την πολιτική ανάγκη των κοινωνικών δυνάμεων που πρωτοστατούν στον αγώνα για την απόκρουση της ληστρικής ιμπεριαλιστικής επίθεσης και προσβλέπουν σε μια νέα ανθρώπινη κοινωνική οργάνωση δίχως εκμετάλλευση και καταπίεση.

Παλεύοντας να κατακτήσει την πλειοψηφία των εκμεταλλευόμενων πάνω στο πρόγραμμά του, το κάθε κόμμα, οφείλει στην συγκεκριμένη κρίσιμη στιγμή της ταξικής πάλης, άμεσα τώρα, να καταθέσει την συγκεκριμένη πολιτική πρότασή του, για το Ενιαίο Μέτωπο, για την Συμμαχία όλων των δυνάμεων της Αριστεράς ενάντια στην κεφαλαιοκρατική ληστρική επίθεση και βαρβαρότητα.

Τα βασικά στοιχεία μιας τέτοιας αριστερής συμμαχικής πολιτικής πρότασης (που θα είχε κατατεθεί από μια αληθινή κομουνιστική ηγεσία μόλις εκδηλώθηκε η καπιταλιστική κρίση και η ληστρική επίθεση) δεν μπορεί. κατά την γνώμη μας να είναι άλλα από τα ακόλουθα:

 

  1. Υπεράσπιση όλων των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και του λαού
  2. Ακύρωση, άμεση, όλων των ληστρικών συμβάσεων, μνημονίων και νόμων που ψήφισαν τα κόμματα του κεφαλαίου
  3. Μονομερή διαγραφή ολόκληρου του χρέους
  4. Εθνικοποίηση – απαλλοτρίωση του τραπεζικού συστήματος και συγχώνευσή του σε μια κεντρική κρατική τράπεζα κάτω από τον έλεγχο των εργαζομένων
  5. Αποδέσμευση της χώρας από την ιμπεριαλιστική «Ευρωπαϊκή Ένωση» της τοκογλυφίας, των μνημονίων και των ληστρικών συμβάσεων
  6. Δημόσια έργα παραγωγικά να δουλέψουν όλοι οι άνεργοι
  7. Μεροκάματα, μισθοί και συντάξεις, στο ύψος των αναγκών της ζωής και Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή τους.
  8. Λιγότερες ώρες δουλειάς, χωρίς καμιά μείωση αμοιβών – δουλειά για όλους.
  9. Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών που θέλουν να μείνουν καιν α εργαστούν στη χώρα μας, με πλήρη δικαιώματα και υποχρεώσεις.
  10. Παραδειγματική τιμωρία και δήμευση της περιουσίας όλων εκείνων που λήστεψαν τα δημόσια ταμεία.
  11. Κοινωνικοποίηση των βασικών μονάδων παραγωγής και κεντρικός σχεδιασμός όλης ης οικονομίας με βάση τις κοινωνικές ανάγκες.

 

Η συμφωνία του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΔΗΜΑΡ και όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, να συμμαχήσουν και να παλέψουν αποφασιστικά για τους στόχους αυτούς, μαζί με ολόκληρο το εργατικό και το λαϊκό κίνημα, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι θα άνοιγε την προοπτική και θα δημιουργούσε τους όρους της κατεδάφισης της σαπισμένης καπιταλιστικής εξουσίας. Η ίδια η πορεία της συμμαχικής αυτής ταξικής πάλης θα έδειχνε στις μάζες την ανάγκη και την δυνατότητα για μια επαναστατική ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ με πρόγραμμα ριζικής σοσιαλιστικής αναδιοργάνωσης της παραγωγής και της κοινωνίας ολόκληρης. Ακριβώς επειδή αυτή είναι η μοναδική διέξοδος από το καπιταλιστικό αδιέξοδο, την σήψη και την βαρβαρότητα της αστικής δημοκρατίας.

Οι «αδιάλλακτοι» ηγέτες του ΚΚΕ, αν επιμείνουν στην ως τώρα σεχταριστική απόρριψη της τακτικής του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου (της τακτικής του Λένιν) θα επωμιστούν την ευθύνη μιας ακόμα οδυνηρής ήττας του εργατικού και του κομμουνιστικού κινήματος και θα οδηγηθούν οριστικά στο πολιτικό περιθώριο.

12 Ιούνη 2012

Σχετικά άρθρα