Η Σύμβαση της ΟΤΟΕ σε βάρος των εργαζομένων, του Γ.Ν.

ΚΛΑΔΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΟΤΟΕ ΤΡΑΠΕΖΩΝ 2013

Για μια ακόμα φορά στάση «ευθύνης και ρεαλισμού»

της ηγεσίας σε βάρος των τραπεζοϋπαλλήλων

Στις 14/5/2013 υπογράφηκε η κλαδική συλλογική σύμβαση ΟΤΟΕ – ΤΡΑΠΕΖΏΝ την οποία παρουσίασε η ηγεσία του κλάδου (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ) σαν συμφωνία “ιστορικής σημασίας” .Είναι αλήθεια ότι μεσολάβησαν πέντε συναντήσεις με τους εκπροσώπους των τραπεζών που ξεκίνησαν από της 25-2-13 και κατέληξαν μετά από “επίπονες και κοπιαστικές” διαπραγματεύσεις στη υπογραφή της συλλογικής σύμβασης 2,5 χρόνων στις 15-5-2013, που θα ισχύει από 1/7/13 μέχρι 31/12/15…

Διαβάστε την Συνέχεια…

 


 

ΚΛΑΔΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΟΤΟΕ ΤΡΑΠΕΖΩΝ 2013

Για μια ακόμα φορά στάση «ευθύνης και ρεαλισμού»

της ηγεσίας σε βάρος των τραπεζοϋπαλλήλων

Στις 14/5/2013 υπογράφηκε η κλαδική συλλογική σύμβαση ΟΤΟΕ – ΤΡΑΠΕΖΏΝ την οποία παρουσίασε η ηγεσία του κλάδου (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ) σαν συμφωνία “ιστορικής σημασίας” .Είναι αλήθεια ότι μεσολάβησαν πέντε συναντήσεις με τους εκπροσώπους των τραπεζών που ξεκίνησαν από της 25-2-13 και κατέληξαν μετά από “επίπονες και κοπιαστικές” διαπραγματεύσεις στη υπογραφή της συλλογικής σύμβασης 2,5 χρόνων στις 15-5-2013, που θα ισχύει από 1/7/13 μέχρι 31/12/15
Αλλά ας δούμε όμως, το σκεπτικό της υπογραφής της σύμβασης όπως το ανακοίνωσε το γραφείο τύπου της ΟΤΟΕ και το συνυπογράφουν τα δύο μέλη.

«…αφού έλαβαν υπόψη την ήδη, από μακρού, συνεχιζόμενη οικονομική κρίση και τις σοβαρές επιπτώσεις στη χώρα μας, τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στο Ελληνικό τραπεζικό σύστημα και εντεύθεν προβλήματα που αυτό καλείται να αντιμετωπίσει, την σε εξέλιξη ανακεφαλαιοποίηση και τις αναδιοργανώσεις των πιστωτικών ιδρυμάτων που θα ακολουθήσουν, στο πλαίσιο της προσπάθειας οριστικής επίλυσης των ανωτέρων προβλημάτων, τις εξαγορές και συγχωνεύσεις τραπεζών, ότι για την ευόδωση της ως άνω προσπάθειας πρωταγωνιστικό ρόλο αναμφίβολα θα έχει το προσωπικό των πιστωτικών ιδρυμάτων, ότι για τον λόγο αυτό οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στο ως άνω προσωπικό θα πρέπει να περιοριστούν στο ελάχιστο, ότι στο ως άνω πλαίσιο, βούληση των Τραπεζών και της ΟΤΟΕ, είναι η αποτροπή της απώλειας θέσεων εργασίας και η εδραίωση εργασιακής ασφάλειας, συμφωνούν και συναποδέχονται  τα ακόλουθα…»

Με αυτό λοιπόν το σκεπτικό υπογράφηκε η σύμβαση και περιληπτικά θα αναφερθεί τι περιέχει  αυτή η «ιστορικής σημασίας» συμφωνία:
Οι βασικοί μισθοί του ενιαίου μισθολογίου μειώνονται κατά 6%, που συμπαρασύρει και μια σειρά ποσοστοποιημένων επιδομάτων που δίνονται πάνω στο βασικό μισθό με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρή περαιτέρω μείωση των αποδοχών.
Περικοπή του επιδόματος ισολογισμού (που σημαίνει επί πλέον μείωση 3,5%).
Το ωράριο λειτουργίας των κεντρικών υπηρεσιών των τραπεζών που αφορά χιλιάδες τραπεζοϋπάλληλους, θα είναι ελαστικό μέχρι της επτά το απόγευμα! Η επιλογή των  βαρδιών, θα είναι σε «εθελοντική» βάση, αλλά αν δεν υπάρξει με την εθελοντική μορφή, κάλυψη των αναγκών της Τράπεζας θα καλύπτεται με απόφαση της διοίκησης, λαμβάνοντας όμως υπόψη τις οικογενειακές ανάγκες των υπαλλήλων!!! Όσον αφορά την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας, η διατήρησή τους, εναπόκειται στην βούληση των τραπεζιτών όπως αναφέρει πιο πάνω η συμφωνία των δύο μερών
Επίσης οι περικοπές που αναφέρθηκαν στην σύμβαση θα είναι προσθετικές, σε σχέση με αυτές που πρόλαβαν και υπέγραψαν με επιχειρησιακές συμβάσεις διάφορες εργατοπατερικές κλίκες με τις τράπεζες τους. Ενδεικτικά, στην Εθνική τράπεζα, η επιχειρησιακή σύμβαση μιλούσε ρητά ότι οποιαδήποτε κλαδική σύμβαση υπογραφεί θα είναι συμψηφιστική ως προς την επιχειρησιακή αλλά φρόντισαν η ηγεσία του συλλόγου της Εθνικής μαζί με την ΟΤΟΕ  να τροποποιήσουν την επιχειρησιακή σύμβαση, αφαιρώντας την συμψηφιστική ρήτρα. Και αυτά έγιναν παρά την απόφαση της Γ.Σ του συλλόγου της Εθνικής τον περασμένο Μάρτιο που απαιτούσε να μην γίνει καμιά περικοπή των μισθών. Για πρώτη φορά, επίσης, η υπογραφείσα σύμβαση δεν θα αφορά το σύνολο των τραπεζοϋπαλλήλων αλλά καλύπτει περίπου το 70% των εργαζομένων. Οι υπάλληλοι των συνεταιριστικών τραπεζών και μια σειρά άλλων όπως της «Ελληνικής», της Proton bank, της Probank κλπ δεν καλύπτονται από αυτή την «ιστορικής σημασίας συμφωνία».
Και το κυριότερο. Μπορεί οποιαδήποτε στιγμή οι εργοδότες να ζητήσουν επαναδιαπραγμάτευση της σύμβασης, καταγγέλλοντας την μονομερώς!!!
Το ίδιο λοιπόν το σκεπτικό της σύμβασης δείχνει καθαρά, τη πλήρη ταύτιση της εργατοπατερικής ηγεσίας της ΟΤΟΕ με τις ανάγκες και τα συμφέροντα των τραπεζιτών. Δείχνει με πόσο ξεδιάντροπο τρόπο υιοθετούν όλες τις απαιτήσεις των διεθνών και ντόπιων τοκογλύφων που είναι συνάμα και απαιτήσεις του διεθνούς ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Με αυτή τη κατάπτυστη σύμβαση βάζουν ανοιχτά πλάτη τόσο στη προσπάθεια της τρόικας ( Δ.Ν.Τ., Ε.Ε., Ε.Κ.Τ.) όσο και της κυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη να κτυπήσουν περαιτέρω τα δικαιώματα και καταχτήσεις. 
Οι ηγέτες της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ μαζί με γνωστούς εργοδοτικούς εργατοπατέρες της «ALPHA» και της «Πειραιώς», σουλατσάρανε επί τετράμηνο στα διάφορα γραφεία των τραπεζιτών. Την ίδια περίοδο, ο Πρόεδρος της ΟΤΟΕ Κούκος μαζί με τον Διοικητή της ΕΘΝΙΚΉΣ Τράπεζας, είχαν συναντήσεις με επιχειρηματικούς ομίλους για να τους πείσουν να μετέχουν στην Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου της Ε.Τ.Ε!! Μετά απ’ όλα αυτά φέρανε την σύμβαση για έγκριση στο Γενικό Συμβούλιο στις 13-5-2013, δύο μέρες δηλαδή πριν να λήξει η μετενέργεια (15-5-2013). Εκβιάζοντας μ’ αυτό τον τρόπο τα μέλη του Γ.Σ, ώστε να δεχτούν την κατάπτυστη σύμβαση, μια και έληγε στις 15-5 η μετενέργεια της προηγούμενης κλαδικής. Το επιχείρημά της ηγεσίας γιατί υπέγραψαν αυτή τη σύμβαση. είναι ότι η έλλειψη νέας σύμβασης, θα έδινε το δικαίωμα στους τραπεζίτες να επιβάλουν ένα πολύ χειρότερο καθεστώς στις τράπεζές τους, μετά το τέλος της μετενέργειας!!! Βέβαια όλο αυτό το διάστημα οι τραπεζοϋπάλληλοι ήταν στο περίμενε.
Οι ηγέτες του ΠΑΜΕ του Αυτόνομου Δικτύου και της Αγωνιστικής Συνεργασίας( δύο τραπεζοϋπάλληλοι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς) δεν ψήφισαν στο Γενικό Συμβούλιο την εν λόγω συμφωνία. Όμως για πολλοστή φορά η “αντίδραση” αυτών των παρατάξεων σ’ όλη αυτή την “επίπονη” τετράμηνη διαδικασία του διαλόγου με τους τραπεζίτες, ήταν τέτοια που ουσιαστικά διευκόλυνε την ηγεσία της Ομοσπονδίας να υπογράψει την κλαδική σύμβαση.
Γνωρίζανε, οι ηγέτες των συνδικαλιστικών παρατάξεων της αριστεράς ότι οι κυβερνητικοί εργατοπατέρες θα ακολουθήσουν την γνωστή  πεπατημένη διαδικασία του “διαλόγου” όπως κάνουν  στη ΓΣΕΕ,  και σε όλες τις ομοσπονδίες για τις υπογραφές κάθε είδους σύμβαση. Δεν  κάνανε τίποτε άλλο παρά να κρατάνε σ’ όλο αυτό το διάστημα στάση αναμονής, κάνοντας κάποιες καταγγελίες μόνο για “υποχωρητικότητα” της ηγεσίας στις απαιτήσεις των τραπεζιτών.
Έγινε για μια άλλη φορά φανερό ότι η συνδικαλιστική ηγεσία σαν σύνολο είτε ελέγχει τα σωματεία, είτε ηγεμονεύει στις Ομοσπονδίες είτε στη ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, διευκολύνει με τη στάση της, την συνεχιζόμενη καρατόμηση εργατικών κατακτήσεων και δημοκρατικών δικαιωμάτων, προσφέροντας τις καλές υπηρεσίες στη κυβέρνηση και στη τρόικα. Όπως φάνηκε και στις περιπτώσεις των εργαζομένων στο μετρό, τους ναυτεργάτες, τους υπαλλήλους των ΟΤΑ και τους καθηγητές, ο γραφειοκρατικός μηχανισμός λειτούργησε για άλλη μια φορά με “υπεύθυνο” τρόπο έτσι ώστε να υπονομεύσει τους αγώνες των και να υλοποιηθούν έτσι τα αντεργατικά σχέδια του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου.
Οι τραπεζοϋπάλληλοι (όπως και κάθε κομμάτι του εργατικού κινήματος), πρέπει να ενεργοποιηθούν άμεσα, με στόχο την εκπαραθύρωση τόσο της ηγεσίας των συλλόγων τους όσο και της ηγεσίας της ΟΤΟΕ. Με μαζικές συνελεύσεις σε κάθε σύλλογο, σε κάθε κατάστημα σε κάθε διεύθυνση, να συζητήσουν δημοκρατικά τον αγώνα ενάντια στη ληστρική επίθεση του κεφαλαίου μαζί με τον τρόπο απαλλαγής από τα ανδρείκελα των τραπεζών που ελέγχουν το τραπεζοϋπαλληλικό κίνημα. Να εκλεγούν ταυτόχρονα από τις συνελεύσεις άμεσα αντιπρόσωποι, για ένα ζωντανό και δημοκρατικό συνέδριο των τραπεζοϋπαλλήλων όπου θα μετέχουν όλοι οι εργαζόμενοι στις τράπεζες και στις θυγατρικές τους ανεξάρτητα από τις μορφές εργασία τους. Παράλληλα με συνεχή απεύθυνση σε άλλους εργαζόμενους άλλων κλάδων,  θα τους καλούν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο, έτσι ώστε να πραγματοποιηθεί ένα Πανεργατικό Πανελλαδικό Συνέδριο που θα στοχεύει στην απαλλαγή του εργατικού κινήματος από την σάπια ηγεσία και παράλληλα θα εκλέξει νέα που θα υλοποιήσει τις αποφάσεις του συνεδρίου. Ενός συνεδρίου που μετά από δημοκρατικό διάλογο, θα εγκρίνει ένα σχέδιο για μια κοινή δράση ενάντια των συνεπειών της κρίσης, μαζί με την ανατροπή της αντιλαϊκής κυβέρνησης του κεφαλαίου και θα επιβάλλει  μια κυβέρνηση εργατών και φτωχών αγροτών. Μια τέτοια κυβέρνηση θα κοινωνικοποιήσει ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα και τις παραγωγικές δυνάμεις γενικότερα προς όφελος των εργαζομένων και όλων των εκμεταλλευομένων.

Νοταράς Γ.

Σχετικά άρθρα