Κατηγορία: Από την ιστορία
Προσπάθειες αναστήλωσης
του αντεπαναστατικού Αρχειομαρξισμού
με ανιστόρητα ψεύδη
Με άρθρο του “ιστορικού” Κ. Παλούκη,, που δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 31/12/2014 της «Εφημερίδας των Συντακτών», μαζί με το Αφιέρωμα στον «Δεκέμβρη 1944», (με τίτλο «Οι αρχειομαρξιστές απέναντι στο ΕΑΜικό κίνημα»), γίνεται προσπάθεια να αναδείχτεί η μικροαστική αντεπαναστατική αίρεση του αρχειομαρξισμού ως η μοναδική επαναστατική κίνηση που πάλευε, δήθεν, να συνδυάσει «την απελευθέρωση της Ελλάδας με το ευρύτερο ζήτημα της κοινωνικής απελευθέρωσης» και με ανιστόριτους ισχυρισμούς να αναστηλωθεί η μνήμη της αρχειομαρξιστικής οργάνωσης που βούλιαξε μέσα στο βούρκο της καπιταλιστικής αντίδρασης ως η μόνη οργάνωση που πάλευε δήθεν για την “ανατροπή της αστικής τάξης… και την άνοδο της εργατικής τάξης στην εξουσία”…
Για το εργατικό επαναστατικό κίνημα της χώρας μας και για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα η 6η του Ιούνη είναι μια μαύρη επέτειος. Και συγχρόνως μα σελίδα ηρωισμού και υπέρτατης θυσίας.
Στις 6 Ιούνη 1943 οι ιταλοί φασίστες κατακτητές, δολοφόνησαν άνανδρα, κοντά στο Νεζερό της Λαμίας, 106 παλαιούς μαχητές του προλεταριακού και κομμουνιστικού μας κινήματος κρατούμενους τότε στο στρατόπεδο της Λάρισας.
Ανάμεσα στους 106 που δολοφονήθηκαν στο Νεζερό, ήταν και ο πρώτος Γραμματέας του ΚΚΕ (1924-26), ο φωτισμένος διανοούμενος επαναστάτης κι θεμελιωτής του επαναστατικού μαρξισμού στην Ελλάδα, ο μπολσεβίκος λενινιστής Παντελής Πουλιόπουλος.
Το σημαντικό κείμενο του Παντελή Πουλιόπουλου “Η Οργάνωση του Κινήματος των Ανέργων”, παρ΄ ότι δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1931, (στον “ΣΠΑΡΤΑΚΟ” αρ. 18), και αναφέρεται στην ανεργία εκείνης της περιόδου, διατηρεί ακέραια την επικαιρότητά του, ιδιαίτερα σήμερα που η ανεργία που προκαλεί η κρίση του σάπιου καπιταλισμού έχει χτυπήσει πάνω από 1.000.000 εργαζόμενους, ο ένας στους δύο νέους είναι άνεργος και η φτώχεια, οι στερήσεις και η εξαθλίωση απλώνονται σε όλο και πλατύτερα στρώματά του εκμεταλςευόμενου λαού. Σήμερα, που η ανεργία, χρησιμοποιείται από τους καπιταλιστές και το εκμεταλλευτικό καθεστώς τους ως βασικό ¨οπλο¨για την επιβολή σκληρών μέτρων περιορισμού και ελαχιστοποίησης των μισθών και ολόκληρου του βιωτικού επιπέδου της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων και την αφαίρεση βασικών και κοινωνικών καταχτήσεών τους.
Το κείμενο αυτό αναδημοσιεύτηκε στην “Εργατική Δημοκρατία” Τ. 17/ Δεκέμβρη 1998 (με εισαγωγή του Σταθάτου Χάρη)
Το πραξικόπημα της 21 Απρίλη 1967, η ηγεσία της ΕΔΑ και η Εργατική Δημοκρατία
Στις παραμονές του πραξικοπήματος της 21 Απρίλη του 1967, (πριν από 44 χρόνια), ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ε.Δ.Α. (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά), ο Ηλίας Ηλιού, αγορεύοντας στη Βουλή, διαβεβαίωνε τους βουλευτές και τον λαό, ότι δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος ανοιχτής δικτατορίας. «Δεν είναι 1936 σήμερα, κύριοι» είχε τονίσει! Εννοώντας ότι δεν ήταν δυνατόν να επαναληφθεί το αυλικό-στρατιωτικό πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου του 1936, που είχε επιβάλει το δικτατορικό καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά. Η διαβεβαίωση, όμως, αυτή, όχι μόνο δεν είχε κανένα κοινωνικό – πολιτικό στήριγμα στη συγκεκριμένη πραγματικότητα, αλλά πολύ γρήγορα αποδείχτηκε ότι ήταν το καλύτερο πολιτικό προκάλυμμα για την ευόδωση των πραξικοπηματικών σχεδίων, που, φανερά σχεδόν ξετυλίγονταν για όσους είχαν μάτια να βλέπουν!
Το κείμενο που ακολουθεί είναι παρμένο από την μπροσούρα: «Η Σύσκεψη των Καπεταναίων στη Λαμία», εκδόσεις Γλάρος. Συγγραφέας της είναι ο Θέμης Μοσχάτος, επιτελάρχης στο
ΟΙ «ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ» ΚΑΙ Η «ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ» ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΥ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΟΥ Γ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (του 1944) ¨Για την απελευθέρωση της Αθήνας, την «εθνική» κυβέρνηση και
Το Γενάρη του 1943 (δυο σχεδόν χρόνια πριν από τον «ματοβαμένο Δεκέμβρη» του 1944) όταν η σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ έβαζε το επαναστατικό κίνημα στην
Η «ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ», ΤΟ «ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ» ΚΑΙ ΤΑ «ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ» Τα «Δεκεμβριανά» ή «ο ματοβαμένος Δεκέμβρης του 1944», δεν είναι το χρονικό μιας συγκλονιστικής εργατο-λαϊκής επαναστατικής