ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΧΙ

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ “ΘΕΣΜΩΝ”

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΑΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΛΙΤΟΤΗΤΑ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ


Διαβάστε την θέση της “Εργατικής Δημοκρατίας”

 


 


ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΧΙ

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ “ΘΕΣΜΩΝ”

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΑΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΛΙΤΟΤΗΤΑ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

 

Το αδιέξοδο του αστικού «εκσυγχρονισμού»

και της «διαπραγμάτευσης»

Οι 5 μήνες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ αποδείχτηκαν υπεραρκετοί για να εκδηλωθεί με σαφήνεια η αστική διαχειριστική φύση των προσανατολισμών της και η πλήρης  υποταγή της στα ελληνικά και ευρωπαϊκά αντιλαϊκά κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα.

Δυστυχώς η κατάσταση του εργατικού κινήματος με την οργανωτική πολυδιάσπαση των δυνάμεών του, την έλλειψη προγραμματικού προσανατολισμού, την αναποτελεσματικότητα των αγώνων του, ως αποτέλεσμα της κυριαρχίας των συνδικαλιστικών οργανώσεών του από τους υποταγμένους καθεστωτικούς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς και  με την ανυπαρξία αξιόπιστης επαναστατικής ηγεσίας, δίνει όλο το περιθώριο να αναπτύσσονται πολιτικές σαν αυτές της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και να σύρονται οι εργάτες πίσω από τις μικροαστικές «μεταρρυθμιστικές» ψευδαισθήσεις και αυταπάτες, ξένες και αντίθετες προς τα δικά τους συλλογικά ταξικά συμφέροντα.

Η ηγεσία του μικροαστικού ΣΥΡΙΖΑ με υπό μάλης τις αστικές «εκσυγχρονιστικές» επαγγελίες παρέλαβε την κυβερνητική διαχείριση του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος  με «φυσική ευκολία» και προστατεύοντας τις δομές της καπιταλιστικής οικονομίας, ανέλαβε να εξασφαλίσει την «σταθερότητα» του εκμεταλλευτικού καθεστώτος, την «συνέχεια» του αστικού αντιδραστικού κράτους, και  την υλοποίηση  όλων των στρατηγικών προσανατολισμών του ελληνικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Ως κορωνίδα της πολιτικής του ανέδειξε  την «διαπραγμάτευση» με τους «θεσμούς» της ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατικής συμμαχίας και του ΔΝΤ βεβαιώνοντας ότι μ’ αυτή θα «έσκιζε» τα μνημόνια, θα εξασφάλιζε «έντιμο συμβιβασμό» και θα άνοιγε τους κρουνούς της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Εμφανίζοντας την «Ευρωπαϊκή Ένωση» με την ειδυλλιακή εικόνα που βγαίνει μέσα από προπαγανδιστικά στιχάκια ως μιας δήθεν «δημοκρατικής» και «αλληλέγγυας» ένωσης των λαών, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εξωραΐζει τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό αναλαμβάνοντας προσπάθεια «διόρθωσης» από κάποιες «κακές» «παρεκκλίσεις». Μαζί με τους συγκυβερνήτες τους ΑΝΕΛ, πασχίζουν να εμφανίσουν την  «διαπραγμάτευση» ως «εθνική» «λαϊκή» και «κοινωνικής σωτηρίας» υπόθεση, ενώ, στην πραγματικότητα, αυτή ποτέ δεν ξέφυγε από τα όρια μιας ενδοκαπιταλιστικής τριβής και ρύθμισης των σχέσεων και των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου με αυτά του υπόλοιπου ευρωπαϊκού κεφαλαίου και των διευθυντηρίων του.

Η πραγματικότητα της πεντάμηνης «διαπραγμάτευσης», εξελίχθηκε σε αντίθετη κατεύθυνση από τις κυβερνητικές προσμονές. Από την μια οι ασταμάτητες απειλές, οι συνεχείς εκβιασμοί και η εξοντωτική  χρηματοπιστωτική ασφυξία των «θεσμών», για την επιβολή μιας «συμφωνίας» μεγαλύτερης αφαίμαξης της ελληνικής οικονομίας με νέα και απύθμενα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα εξαθλίωσης. Από την άλλη, οι συνεχείς ραγδαίες υποχωρήσεις της κυβέρνησης με την αποδοχή όλο και μεγαλύτερου  μέρους των αντιλαϊκών αυτών απαιτήσεων για την εξασφάλιση κάποιας  συμφωνίας  (όπως διατυπώθηκε μέσα στις 47 σελίδες της πρότασής της με πολλά αντεργατικά μέτρα λιτότητας,). Επιβεβαιώνοντας περίτρανα ότι ο προσανατολισμός αυτός της «διαπραγμάτευσης» και της παραμονής στον ληστρικό μηχανισμό της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» και του ευρώ, που αποτελεί ένας «αδιαπραγμάτευτος» στρατηγικός προσανατολισμός της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας, είναι στενά συνυφασμένος  με την συνεχή ενίσχυση και διεύρυνση των αντιλαϊκών αντεργατικών πολιτικών, όπως καθορίζονται από την βαθιά κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και τις ανάγκες  του κεφαλαίου σε κάθε χώρα και διεθνώς για περισσότερα κέρδη. Για την εργατική τάξη και τον υπόλοιπο εκμεταλλευόμενο λαό είναι ένας προσανατολισμός θεμελιακά αποτυχημένος, αδιέξοδος και καταστροφικός.

Η απόφαση της κυβέρνησης για δημοψήφισμα,  στην ουσία αποτελεί την βαρύγδουπη ομολογία αυτής της αποτυχίας και του αδιεξόδου.

Η εξέλιξη αυτή της «διαπραγμάτευσης αποτελεί μια ακόμα τραγική επιβεβαίωση της ψευτιάς, της απάτης και των ψευδαισθήσεων που αντιπροσωπεύουν οι ρεφορμιστικές υποσχέσεις για την δήθεν δυνατότητα «εκσυγχρονισμού» και «εκδημοκρατισμού» του σάπιου παρακμασμένου καπιταλιστικού συστήματος, των αντιδραστικών κρατικών μηχανισμών του και των διεθνών ιμπεριαλιστικών οργάνων του.

 

Το πολιτικό αδιέξοδο και το Δημοψήφισμα

Οι έντονες αστικές μεταρρυθμιστικές ψευδαισθήσεις του μικροαστικού ΣΥΡΙΖΑ, οδήγησαν  ταχύτατα την κυβέρνησή του στην όλο και μεγαλύτερη απομάκρυνση από τις θολές προεκλογικές «εκσυγχρονιστικές» αστικές αφετηρίες της, στην πλήρη εγκατάλειψη των λιγοστών υποσχέσεων που σκόρπαγε στους εκμεταλλευόμενους, στην ραγδαία αποδοχή όλο και περισσότερων αντιλαϊκών μέτρων και απαιτήσεων των ιμπεριαλιστικών διευθυντηρίων, στην πλήρη υποταγή του στα οικονομικά κοινωνικά και πολιτικά συμφέροντα και τις στρατηγικές κατευθύνσεις της ελληνικής και ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατίας.

Για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και την συγκυβέρνησή της, το δημοψήφισμα του ΟΧΙ ή ΝΑΙ στις προτάσεις των θεσμών, ξεκίνησε σαν ένας αναγκαίος πολιτικός ελιγμός απέναντι στα αδιέξοδα τις συνεχιζόμενης «διαπραγμάτευσης» με τους «θεσμούς». Θεώρησαν ότι μια «αναβάπτιση» στη «λαϊκή εντολή» θα κατάφερνε να επιβάλλει στους «θεσμούς» των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών κάποια μέτρα ή και αναφορές ρύθμισης και απομείωσης του μη βιώσιμου δημόσιου χρέους  ως επιτακτικό και αναγκαίο αντίβαρο των σκληρών αντιλαϊκών μέτρων μιας συμφωνίας.  Ταυτόχρονα θα εξυπηρετούσε σημαντικά και την ανάγκη του χειρισμού των έντονων πολιτικών τριγμών που θα προκαλέσει στο εσωτερικό της χώρας μια επερχόμενη τέτοια συμφωνία «έντιμου συμβιβασμού».

Όμως, όπως συμβαίνει με κάθε πολιτική ή άλλη απόφαση, όταν φύγει από τα όρια των υπολογισμών και εισβάλλει στον κόσμο των γεγονότων επιδρά πάνω στην πραγματικότητα  δημιουργώντας νέα δεδομένα και εξελίξεις που τις περισσότερες φορές ξεφεύγουν από τους σχεδιασμούς των δημιουργών τους.

Μέσα στις συνθήκες της βαθιάς παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, με την έντονη αστάθεια, αβεβαιότητα και την ισχυρή διεθνή αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση του κάθε γεγονότος, η επικύρωση της απόφασης από το ελληνικό κοινοβούλιο για την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, ενεργοποίησε εξελίξεις που ενώ δεν μπορούν να ανακληθούν, ξεφεύγουν από τα όρια των αρχικών υπολογισμών τους.  Σαν βράχος που πέφτει στο νερό, η απόφαση, δημιούργησε ισχυρούς κυματισμούς που αναπόφευκτα έσπρωξαν την όλη κατάσταση του αδιεξόδου της «διαπραγμάτευσης» και της κρίσης των σχέσεων του ελληνικού καπιταλισμού με τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» σ’ ένα υψηλότερο, πιο περίπλοκο για λύση, επίπεδο, απειλώντας με ισχυρές αρνητικές επιδράσεις όχι μόνο πάνω στις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών μελών αλλά και στην παγκόσμια οικονομία.

Ο ελιγμός του Τσίπρα, όπως το επιδίωξε, προκάλεσε έντονη κινητικότητα όλων των πρωταγωνιστών της «διαπραγμάτευσης» και όχι μόνο. Με τους ασυμβίβαστους ανταγωνισμούς τους να ανεβαίνουν στην επιφάνεια ακόμα πιο οξυμένοι, τα «αιφνιδιασμένα» διευθυντήρια της «ΕΕ» και του ΔΝΤ , βρέθηκαν αντιμέτωπα με τις βαριές συνέπειες  μιας οριστικής διακοπής της «διαπραγμάτευσης». Και άρχισαν να τρέχουν απεγνωσμένα με να «συμμαζέψουν» την κατάσταση, προσπαθώντας να φέρουν την ελληνική κυβέρνηση ξανά πίσω στο τραπέζι της «συνεννόησης». Με ανοιχτές παρεμβάσεις στοχεύουν στην ακύρωση του δημοψηφίσματος ή τουλάχιστον στον καθορισμό του αποτελέσματος σε «ΝΑΙ». Ο πανικός τους ξεκινάει από την εκτίμηση ότι ανεξάρτητα από τις προθέσεις του Τσίπρα για το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος, μια νίκη του «ΟΧΙ» θα πάρει, αναπόφευκτα, την μορφή και την έκταση της απόρριψης της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Θεωρούν ότι ένα τέτοιο πλήγμα μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα του ανεπιθύμητου Grexit και κατά προέκταση την αρχή του ξηλώματος της ευρωζώνης και της ίδιας της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» με ανυπολόγιστες συνέπειες, όχι μόνο για τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό.

Η εξέλιξη αυτή, όμως, με την σειρά της, ξεπερνάει κατά πολύ και τις αρχικές προθέσεις του ίδιου του Τσίπρα και της συγκυβέρνησής του. Που σε όλους τους τόνους ξεκαθαρίζει ότι όχι μόνο δεν επιδιώκει άμεσα ή έμμεσα μια τέτοια τροπή αλλά αντίθετα μένει αυστηρά προσηλωμένος στον «αδιαπραγμάτευτο» προσανατολισμό του ελληνικού κεφαλαίου στο ευρώ  και την «Ευρωπαϊκή Ένωση» και θα κάνει ότι μπορεί για την υλοποίησή του.

Οι προσδοκίες του ότι το αποτέλεσμα με υψηλά ποσοστά «ΟΧΙ» θα μπορεί να το χρησιμοποιήσει στην «διαπραγμάτευση» για μια συμφωνία με αναφορές στην άμεση ή μελλοντική ρύθμιση του χρέους, έτσι ώστε να μπορεί να παρουσιαστεί ως «έντιμος συμβιβασμός», θα βρεθούν μέσα σε μια νέα «ποιοτική» κατάσταση που θα έχει δημιουργήσει το αποτέλεσμα. Μια κατάσταση που θα καθορίζεται από την νέα στάση των «δανειστών» που θα προκαλέσει αυτό, επιφέροντας άμεσα ή σύντομα νέα αδιέξοδα. Όσο για την περίπτωση που οι άμεσες ανοιχτές παρεμβάσεις των μηχανισμών της «ΕΕ» και των άλλων αρχηγών στις διαδικασίες του δημοψηφίσματος υπέρ του «ΝΑΙ» έχουν αποτέλεσμα θα βάλει σε αμφισβήτηση την ίδια την κυβερνητική υπόσταση του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Το εργατικό κίνημα μπορεί και πρέπει

να αξιοποιήσει το δημοψήφισμα, ψηφίζοντας ΟΧΙ

Ανεξάρτητα από τις προθέσεις και τις στοχεύσεις του Τσίπρα και των διευθυντηρίων των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, η πραγματικότητα του δημοψηφίσματος, παρά την ασάφεια και την σύγχυση του ερωτήματός του, αποτελεί για την εργατική τάξη και τους άλλους εκμεταλλευόμενους μια δυνατότητα παρέμβασης ενάντια στα αντεργατικά και αντιλαϊκά σχέδια και μέτρα που εξυφαίνονται σε βάρος τους.

Η στάση της ΑΠΟΧΗΣ ή του ΑΚΥΡΟΥ στερεί την δυνατότητα αυτή και αποδυναμώνει την ανάγκη για ένα ισχυρό ΟΧΙ σε ότι αντεργατικό και αντιλαϊκό αντιπροσωπεύουν οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί της «ΕΕ» και του ΔΝΤ και κάθε εκπρόσωπός  τους στο εσωτερικό της χώρας.

Ψηφίζοντας στο δημοψήφισμα ΟΧΙ δεν απορρίπτονται μόνο οι «προτάσεις» των δανειστών για νέα σκληρά και συνεχή αντεργατικά μέτρα και πολιτικές. Είναι ΟΧΙ και στα υπάρχοντα μνημόνια όπως και σε κάθε άλλη «πρόταση» και «συμφωνία» «έντιμου συμβιβασμού» με νέα μνημόνια λιτότητας στην οποία θέλει να καταλήξει η συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ταυτόχρονα εναντίωση σε ολόκληρο το σχέδιο της «καπιταλιστικής ανάπτυξης» της κρίσης, της ανεργίας της φτώχιας και της εξαθλίωσης για τους εργάτες, τους υπόλοιπους εκμεταλλευόμενους και ολόκληρη την κοινωνία. Σχέδιο που είναι συνυφασμένο με τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» και του ευρώ.

Από την ίδια την πραγματικότητα, το ΟΧΙ αυτό δεν πρέπει και δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στα αποτελέσματα της «διαπραγμάτευσης». Κάθε αγωνιστής του εργατικού κινήματος, κάθε αγωνιστής σοσιαλιστής και κομμουνιστής που κατανοεί και αποδέχεται την αναγκαιότητα της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» και του ευρώ, είναι υποχρεωμένος να παλέψει για την αναγκαία σύνδεση του ΟΧΙ με την αναγκαία πάλη για την άμεση αποδέσμευση από το ευρώ και την κεφαλαιοκρατική λυκοσυμμαχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης», για την πλήρη μονομερή διαγραφή του χρέους, την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη, την κοινωνικοποίηση των βασικών μονάδων παραγωγής και το σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των ίδιων των εργαζομένων, για την συντριβή της κεφαλαιοκρατικής «ΕΕ» και την οικοδόμηση μιας Ενωμένης Σοσιαλιστικής Ευρώπης, τις Ενωμένες Εργατικές Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης. Είναι αυτός ο μοναδικός δρόμος οριστικής αντιμετώπισης της ανεργίας, της φτώχειας της εξαθλίωσης, της κρίσης και της αποσύνθεσης του σάπιου καπιταλισμού.

Σχετικά άρθρα