Το νέο ληστρικό πακέτο

Το νέο ληστρικό πακέτο αφαίμαξης

της εργατικής τάξης και του λαού

Οι πολιτικοί αρχηγοί της τρικομματικής κυβέρνησης, μετά από συσκέψεις και «διαπραγματεύσεις» ενός τριμήνου ανακοίνωσαν ότι τελικά συμφώνησαν στους βασικούς άξονες του πακέτου των μέτρων. Του μοναδικού δηλαδή «έργου» αυτής της θνησιγενούς κυβέρνησης.
Με την σοβαροφάνεια των κλόουν τσίρκου, οι 3 αρχηγοί διαλάλησαν ότι για την «σωτηρία της χώρας» θα πετσοκόψουν για μια φορά ακόμα μισθούς και συντάξεις, θα περικόψουν ακόμα περισσότερο αναγκαίες για τον λαό δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίας (υγείας, παιδείας κλπ), θα αυξήσουν πάλι τα χρονικά όρια συνταξιοδότησης ανεβάζοντάς τα στα 67 χρόνια, θα φορτώσουν με περισσότερους φόρους τα εργατικά και λαϊκά εισοδήματα και γενικά θα δώσουν ένα ακόμα συνθλιπτικό χτύπημα στο λαϊκό βιοτικό επίπεδο, θα βυθίσουν πιο βαθιά στην ύφεση την οικονομία (που ήδη έχει χάσει το 20% του ΑΕΠ), θα μεγαλώσουν παραπέρα την ανεργία, θα καταδικάσουν σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση εργάτες, εκμεταλλευόμενους και ολόκληρη την κοινωνία.

Διαβάστε την Συνέχεια…

 


 

Το νέο ληστρικό πακέτο αφαίμαξης

της εργατικής τάξης και του λαού

Οι πολιτικοί αρχηγοί της τρικομματικής κυβέρνησης, μετά από συσκέψεις και «διαπραγματεύσεις» ενός τριμήνου ανακοίνωσαν ότι τελικά συμφώνησαν στους βασικούς άξονες του πακέτου των μέτρων. Του μοναδικού δηλαδή «έργου» αυτής της θνησιγενούς κυβέρνησης.
Με την σοβαροφάνεια των κλόουν τσίρκου, οι 3 αρχηγοί διαλάλησαν ότι για την «σωτηρία της χώρας» θα πετσοκόψουν για μια φορά ακόμα μισθούς και συντάξεις, θα περικόψουν ακόμα περισσότερο αναγκαίες για τον λαό δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίας (υγείας, παιδείας κλπ), θα αυξήσουν πάλι τα χρονικά όρια συνταξιοδότησης ανεβάζοντάς τα στα 67 χρόνια, θα φορτώσουν με περισσότερους φόρους τα εργατικά και λαϊκά εισοδήματα και γενικά θα δώσουν ένα ακόμα συνθλιπτικό χτύπημα στο λαϊκό βιοτικό επίπεδο, θα βυθίσουν πιο βαθιά στην ύφεση την οικονομία (που ήδη έχει χάσει το 20% του ΑΕΠ), θα μεγαλώσουν παραπέρα την ανεργία, θα καταδικάσουν σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση εργάτες, εκμεταλλευόμενους και ολόκληρη την κοινωνία.
Το «πακέτο» αυτό που συμφώνησαν οι αρχηγοί των κομμάτων της κυβέρνησης,  βρίσκεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις απαιτήσεις και τις υποδείξεις τη τρόικας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και του ΔΝΤ αλλά δεν είναι και το τελικό. Πέρα από το γεγονός ότι εμπεριέχει πολλά κρυφά μέτρα και επιβαρύνσεις που ενώ δεν φαίνονται θα ξετυλιχτούν στην εφαρμογή του, κάνοντάς το ακόμα πιο εξοντωτικό, θα περάσει και από την διαδικασία έγκρισης της τρόικας που θα το κάνει ακόμα πιο σκληρό.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ ξεκίνησε ως πακέτο 11,5 δις ευρώ, στη συνέχεια το ανέβασαν στα 13,5 δις, για να καταλήξουν σε μέτρα 14,5 δις. Και είναι γνωστό ότι όπως έγραψε το γερμανικό περιοδικό Spiegel και επιβεβαίωσε η Λαγκάρντ, το ΔΝΤ ανεβάζει το ποσό των μέτρων που χρειάζονται στα 20 περίπου δις!!

 

Ο φόβος της λαϊκής οργής

Και οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί του κυβερνητικού τσίρκου, όπως και όλα τα άλλα επιτελεία του εκμεταλλευτικού καθεστώτος, γνωρίζουν ότι με τα μέτρα αυτά η αγανάκτηση και η οργή των εκμεταλλευομένων που ήδη είναι απλωμένη θα φτάσει και θα ξεπεράσει τα όρια της κοινωνικής έκρηξης.

Την αλήθεια αυτή δεν την μαρτυράνε μόνο οι τύχες που είχαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις του καθεστώτος. Ούτε και τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών που καθόρισαν και την θνησιγένεια της τρικομματικής κυβέρνησης, που υποχρεώθηκαν να σχηματίσουν. Οι καθημερινές λαϊκές εκδηλώσεις αντίστασης που ασταμάτητα εκδηλώνονται, αποσπασματικά ή ανοργάνωτα, και κυρίως η τεράστια σε όγκο απεργιακή διαδήλωση της 26/9, τους κάνουν καθαρό ότι μέσα στην υπάρχουσα κοινωνική κατάσταση δεν μπορούν να περάσουν το νέο σκληρό πακέτο μέτρων.Βλέπουν ότι αυτό θα πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες εξελίξεις πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες με απροσδιόριστα αποτελέσματα όχι μόνο για την ήδη καταδικασμένη τρικομματική τους κυβέρνηση αλλά και για τα ίδια τα κόμματά τους, την «δημοκρατία» τους, και το καθεστώς ολόκληρο.
Γι΄ αυτό άλλωστε «κοιλοπονούσαν» επί τρεις μήνες για το πως θα ανακοινώσουν το ήδη συμφωνημένο από την αρχή «πακέτο». Είναι φανερό ότι οι «διαπραγματεύσεις» τους επικεντρώνονται όχι στο περιεχόμενο και την έκταση των αντιλαϊκών εξοντωτικών μέτρων αλλά στον τρόπο της εμφάνισής τους. Ακόμα και αφού, κάτω από την έλλειψη χρόνου, υποχρεώθηκαν να ανακοινώσουν την «συμφωνία» τους, στους «βασικούς άξονες», ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης συνεχίζουν να διατυπώνουν «ενστάσεις» διαφοροποίησης. Που αν και επουσιώδεις για το μέγεθος και την έκταση των μέτρων, αποκτούν ουσιαστική βαρύτητα για την επιβίωση αυτής της σαθρής κυβέρνησης και για το παραπέρα βάθαιμα του πολιτικού αδιεξόδου της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας.
Είναι χαρακτηριστική η τοποθέτηση του Βενιζέλου: «ο κ. Σαμαράς αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι δεν μπορεί να εμφανιστεί στη Βουλή το πακέτο, χωρίς να υπάρχει η ολοκληρωμένη πρόταση» Εξηγώντας ότι η «ολοκληρωμένη» ή «συνολική» λύση γι΄ αυτό είναι «η ανάγκη διαμόρφωσης μιας συμφωνίας πακέτου που θα συμπεριλαμβάνει όχι μόνο τα νέα επώδυνα μέτρα, αλλά και την πρόβλεψη για την πλήρη και άμεση εκταμίευση της δόσης των 31 δισεκατομμυρίων ευρώ, τη διετή παράταση, το αναπτυξιακό αντίβαρο και τη συζήτηση για τη μείωση του χρέους με τρόπο ασφαλή για την Ελλάδα»
Είναι φανερό ότι ο κ. Βενιζέλος δεν ανησυχεί μόνο για το πως θα «εμφανιστεί» το πακέτο στην Βουλή. Έντρομος από την έκταση της λαϊκής αγανάκτησης και των κινδύνων που περικλείει για το καθεστώς, ζητάει ένα γενικότερο περιτύλιγμα του πακέτου με «συμφωνίες» που θα χρησιμοποιηθούν για να παραμυθιάσουν τους εκμεταλλευόμενους και να καλμάρουν τις κοινωνικές αντιδράσεις. Ταυτόχρονα, ευθυγραμμιζόμενος με την γραμμή του ΔΝΤ, στην βαθιά διένεξη που εξελίσσεται με την «Ευρωπαϊκή Ένωση», για μια νέα «αναδιάρθρωση» ή όχι του ελληνικού εξωτερικού χρέους,  χαράζει πιο βαθιά τις διαφορές που διαπερνούν την κυβέρνηση.
Από την άλλη, ο ανεκδιήγητος νομιμόφρονας «αριστερός» Κουβέλης και το κόμμα του -που με αντάλλαγμα ορισμένους κυβερνητικούς θώκους και την πολιτική τους «αναγνώριση» ν από τα καθεστωτικά επιτελεία, ανέλαβαν τον ρόλο της «αριστερής» πατσαβούρας στην αντιδραστική τρικομματική κυβέρνηση- αφού έδωσαν την συμφωνία τους στο πακέτο, έντρομοι και αυτοί μπροστά στην ραγδαία αναπτυσσόμενη λαϊκή οργή, προσπαθούν να διασώσουν την πολιτική τους ύπαρξη διατυπώνοντας κάποιες «ενστάσεις» στον τρόπο εφαρμογής του πακέτου, προτείνοντας «ρήτρες» και «παράλληλες» διαπραγματεύσεις και διάφορα άλλα κόλπα διαφοροποίησης.
Όσο για τον πρωθυπουργό Σαμαρά, φαίνεται να του μένει μόνο η ικανοποίηση της τρίμηνης πρωθυπουργίας αφού σύντομα προορίζεται να γίνει η «εξιλαστήρια» καύσιμη ύλη για την προώθηση των επόμενων (απελπισμένων) αστικών σχεδίων για την αντιμετώπιση του εργατικού και λαϊκού κινήματος με κοινοβουλευτικό βοναπαρτισμό και περίσσιο αυταρχισμό.

 

Οι βαριές ευθύνες

της ηγεσίας των κομμάτων της Αριστεράς

Το τρικομματικό αυτό κυβερνητικό τσίρκο δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε μια μέρα, δεν θα είχαν καταφέρει ούτε καν να το σχηματίσουν, αν η εργατική και λαϊκή αγανάκτηση ήταν οργανωμένη και συντονισμένη, αν είχε πολιτική έκφραση και πρόγραμμα. Αν τα κόμματα της αριστεράς δεν περιορίζονταν στην κοινοβουλευτική ψηφοσυλλογή αλλά συντονισμένα και σε Ενιαίο Μέτωπο πάλευαν να οργανώσουν την εργατική τάξη και τους εκμεταλλευόμενους σε κοινή ενιαία ταξική δράση για την κατάργηση όλων των αντεργατικών – αντιλαϊκών μέτρων και «πακέτων», για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των ολέθριων συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης.
Δυστυχώς, όμως, οι ηγεσίες της Αριστεράς, και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, προεκλογικά και μετεκλογικά, έκαναν και κάνουν ότι μπορούν για το αντίθετο.
Με αποκλειστικά και μόνο κριτήρια κοινοβουλευτικού καιροσκοπισμού και κρετινισμού, επέτρεψαν τον σχηματισμό της αντιδραστικής κυβέρνησης Σαμαρά, και την αφήνουν ανενόχλητη να μεθοδεύει τα νέα πακέτα εξολόθρευσης του εργατικού και λαϊκού βιοτικού επιπέδου.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, εν μέσω πολλών και βαρύγδουπων φιλολαϊκών κορόνων, βροντοφωνάζει με κάθε τρόπο ότι «δεν ζητάει εκλογές» ούτε και την ανατροπή της κυβέρνησης. Αναλώνεται μόνο στο να προσπαθεί να αποδείξει ότι η δική του πολιτική μιας δικής του κυβέρνησης δεν θα βάλει σε κίνδυνο το καθεστώς ούτε την παραμονή στην «Ευρωπαϊκή Ένωση»!
Η δε ηγεσία του ΚΚΕ, περιορίζεται σε απομονωμένες συνδικαλιστικού τύπου βελτιωτικές διεκδικήσεις άμυνας του λαϊκού βιοτικού επιπέδου αποφεύγοντας συστηματικά να τις συνδέσει με  οποιοδήποτε πολιτικό στόχο και σχέδιο. Κάνοντας αυστηρή κριτική της αντιδραστικής τρικομματικής κυβέρνησης αρνείται να αναπτύξει οποιαδήποτε πάλη για την ανατροπή της. Και το σπουδαιότερο συνεχίζει την διασπαστική πολιτική της αρνούμενη να αναλάβει κάθε προσπάθεια οργάνωσης της ενιαίας ταξικής πάλης του προλεταριάτου προς την κατεύθυνση αυτή.
Στην ουσία, η ύπαρξη και η λειτουργία της σημερινής κυβέρνησης του Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη μπορεί να υπάρχει και να μεθοδεύει την εφαρμογή του νέου εξοντωτικού αντιλαϊκού πακέτου μέτρων αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας της ανοχής και της «στήριξης» που της προσφέρουν οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ.

 

Γιατί επιμένουν στα μέτρα

που ξεσηκώνουν την λαϊκή οργή;

Από πολλούς εργάτες, μπερδεμένους και ξαφνιασμένους από την ένταση και την αγριότητα της καπιταλιστικής επίθεσης, διατυπώνεται η απορία: «Αν πραγματικά οι κυβερνήσεις του καθεστώτος φοβούνται την λαϊκή οργή και αφού τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνουν την φουντώνουν ακόμα περισσότερο, τότε γιατί τα παίρνουν;»
Η πραγματικότητα έχει ως εξής: Δεν είναι οι κυβερνήσεις που καθορίζουν τα μέτρα και την πολιτική τους. Ούτε και η εναγώνια προσπάθεια διατήρησης της εξουσίας παίζει τον αποφασιστικό ρόλο γι΄ αυτά. Η κάθε κυβερνητική πολιτική και τα μέτρα που αποφασίζονται καθορίζονται πρώτα και κύρια από  γενικότερες οικονομικές πολιτικές και κοινωνικές ανάγκες του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού καθεστώτος. Είναι η πορεία της βαθιάς του κρίσης και αποσύνθεσης που καθορίζει τον χαρακτήρα των ίδιων των κυβερνήσεων, της πολιτικής αλλά και των μέτρων που αυτές παίρνουν.
Κάθε κυβέρνηση του εκμεταλλευτικού καθεστώτος του κεφαλαίου, ασκεί την πολιτική και παίρνει τα μέτρα που έχει ανάγκη η κεφαλαιοκρατία και το καπιταλιστικό σύστημα συνολικά, ανεξάρτητα τις επιπτώσεις που θα έχουν πάνω της. Προσπαθώντας οπωσδήποτε να τις «μαλακώσει» με το ψέμα την προπαγάνδα ή τον τρόπο που θα τα παρουσιάσει.

Η σημερινή σαθρή τρικομματική αντιδραστική κυβέρνηση του ελληνικού κεφαλαίου, με το πακέτο μέτρων των 14,5 δι ευρώ, (όπως και οι προηγούμενες με τα δικά τους «πακέτα»), επιχειρεί, για λογαριασμό του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, να φορτώσει τις βαριές συνέπειες της συνεχιζόμενης βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων και των άλλων εκμεταλλευομένων. Μέσα από την ακόμα μεγαλύτερη γενική λαϊκή αφαίμαξη προσπαθεί να συγκεντρώσει και να αποδώσει τους τόκους (τα κέρδη) των διεθνών τοκογλυφικών χρηματοπιστωτικών οργανισμών για  δάνεια που, οι ίδιοι (και με συνεργούς τις αστικές κυβερνήσεις), επέβαλαν στην χώρα (και σε πολλές ακόμα χώρες του κόσμου) για να επενδύσουν κερδοφόρα τα λιμνάζοντα κεφάλαιά τους. Από την εξαθλίωση της κοινωνίας θέλει να διασώσει το τραπεζικό, βιομηχανικό και εμπορικό κεφάλαιο και να εξασφαλίσει την κερδοφορία του. Μέσα από τον περιορισμό της παραγωγικής δραστηριότητας και με γενική υποτίμηση του επιπέδου ζωής στοχεύει να διαμορφώσει κερδοφόρους «ανταγωνιστικούς» όρους επενδύσεων του κεφαλαίου και λειτουργίας του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος.

 

Εργατική εξουσία και σοσιαλιστική αλλαγή ή

καπιταλιστική βαρβαρότητα και κοινωνικός όλεθρος

 

Είναι πασιφανές ότι και αυτά τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, όπως και τα προηγούμενα, δεν εκπορεύονται από την ανάγκη αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού. Στοχεύουν αποκλειστικά στην σωτηρία των κεφαλαιοκρατών και των κερδών τους από την αφαίμαξη των εργαζομένων και όλων των εκμεταλλευομένων.
Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η οικονομική κρίση, που γεννιέται από την παρακμή και την σαπίλα του καπιταλιστικού συστήματος, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα στα πλαίσια του ίδιου του συστήματος και των παραγωγικών του σχέσεων εκμετάλλευσης. Ξέρουν ότι κάθε προσπάθεια αναδιοργάνωσης και ομαλής αναπτυξιακής λειτουργίας της οικονομίας που να ανταποκρίνεται στο επίπεδο των υπεραναπτυγμένων μέσων παραγωγής και των τεράστιων παραγωγικών δυνατοτήτων που έχουν αναπτυχθεί από την σκληρή δουλειά και εκμετάλλυση των εργαζομένων, απαιτεί την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω σ΄ αυτά, την συντριβή ολόκληρου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
Τοτεράστιο μέγεθος των παραγωγικών δυνάμεων, η όλο και αυξανόμενη διεθνή αλληλοσύνδεσής τους και συνολικά όλες οι διαμορφωμένες αντικειμενικές συνθήκες της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας που κυριαρχεί σε κάθε γωνιά του πλανήτη, σε αναπτυγμένο και καθυστερημένο κόσμο, ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ την άμεση κοινωνικοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων και τον σχεδιασμό ολόκληρης της οικονομίας κάτω από τον έλεγχο των ίδιων των εργαζομένων. Επιβάλλει επιτακτικάί την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη, την διάλυση του κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος, την οικοδόμηση του εργατικού κράτους. Που θα επιτρέψει την αναδιοργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας πάνω στις αναγκαίες σοσιαλιστικές βάσεις.
Η διατήρηση του σάπιου καπιταλισμού στην ζωή σημαίνει όλο και περισσότερα μέτρα σε βάρος των κατακτήσεων και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, συνεχή μείωση ως τα έσχατα όρια βιολογικής επιβίωσης των εργατικών αμοιβών και των συντάξεων, κατάργηση των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών, διοχέτευση των «εξοιονομηθέντων» με αυτό τον ληστρικό τρόπο αξιών στα χρηματοκιβώτια των τραπεζών και των κεφαλαιοκρατών. Επιβάλλει πολιτικές καταστροφής και απενεργοποίησης των παραγωγικών δυνάμεων και δυνατοτήτων της οικονομίας, την καταδίκη της κοινωνίας στην αυξανόμενη βαρβαρότητα της φτώχειας, της ανεργίας, της πείνας, της εξαθλίωσης, της αυταρχίας, των πολέμων.

 

Ο αντιδραστικός ρόλος

της «Ευρωπαϊκής Ένωσης»

Το νέα, όπως και τα προηγούμενα, πακέτα αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων, (κάθε φορά  «τα τελευταία»), η αποικιοκρατική δράση της τρόικας, το αυξανόμενο δημόσιο χρέος, η συνεχής απειλή της χρεοκοπίας -που βρίσκονται για τρία χρόνια τώρα στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων και γίνονται στο όνομα της «παραμονής της χώρας στην «Ευρωπαϊκή Ένωση» και στο ευρώ»- φέρνουν στην επιφάνεια τον πραγματικό ρόλο και τον χαρακτήρα της αποκαλούμενης «Ευρωπαϊκής Ένωσης» και των οργάνων της.
Βασικός ενορχηστρωτής της αντεργατικής αντιλαϊκής επίθεσης σε όλες τις χώρες – μέλη της, σχεδιάζει, επιβάλλει και συντονίζει τα αναγκαία ληστρικά μέτρα εξαθλίωσης σε κάθε χώρα. Ώστε να εξασφαλίσει την σωτηρία των τραπεζών του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, την ροή των τόκων προς τους χρηματοπιστωτικούς δανειστές των κρατικών δανείων. Να διαλύσει τα εργατικά δικαιώματα και να διαμορφώσει συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα για την μεγαλύτερη κερδοφορία των κεφαλαιοκρατικών επενδύσεων. Να διασώσειν και να διατηρήσει την αφαίμαξη των πιο αδύνατων χωρών από τις πιο δυνατές. Να σώσει και να συντηρήσει τα αυταρχικά «δημοκρατικά» καθεστώτα κυριαρχίας του κεφαλαίου.
Αλλά τώρα, έντρομα τα κεφαλαιοκρατικά επιτελεία, διαπιστώνουν ότι ο διεθνής αυτός ιμπεριαλιστικός μηχανισμός του ευρωπαϊκού κεφαλαίου βρίσκεται αντιμέτωπος όχι μόνο με την αναπτυσσόμενη πάλη και αντίσταση των εργαζομένων σε κάθε χώρα αλλά και με τα διαλυτικά αδιέξοδα της ίδιας της κρίσης και των αξεπέραστων αντιθέσεων του εκμεταλλευτικού συστήματος.
Έρμαιο των δομικών και άλυτων αντιφάσεών του και με τους θεμελιακούς αρμούς του να βρίσκονται στα πρόθυρα της διάλυσης, ο μηχανισμός της «Ευρωπαϊκής Ένωσης», όλο και δυσκολότερα ανταποκρίνεται στο ρόλο του, βαδίζοντας ακάθεκτα προς την διάσπαση ή και την διάλυσή του.

Μέσα σ΄ αυτές τις συνθήκες, η προσπάθεια της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας να διατηρήσει απαραβίαστο τον προσανατολισμό της προς την «Ευρωπαϊκή Ένωση» και να διασώσει την παραμονή της σ΄ αυτήν, μετατρέπεται για τους έλληνες εκμεταλλευόμενους και ολόκληρη την ελληνική κοινωνία σε έναν ανελέητο αποπνικτικό σφικτήρα και καταδικάζει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία στην αποδιοργάνωση, την αποσύνθεση και την εξαθλίωση.
Η επιμονή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να περιορίζει τον πολιτικό της και προγραμματικό της προσανατολισμό στα όρια αυτού του αντιδραστικού ιμπεριαλιστικού μηχανισμού, αναιρεί και κάνει ψέμα κάθε υπόσχεση για βελτίωση της ζωής των εκμεταλλευομένων. Την μετατρέπει σε (θελημένο ή αθέλητο δεν έχει σημασία) υπερασπιστή – διαχειριστή του εκμεταλλευτικού καθεστώτος.
Η  άρνησή της να παλέψει για την έξοδο της χώρας από αυτόν τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Να παλέψει για την διάλυση αυτού του αντιδραστικού μηχανισμού. Να αγωνιστεί για την οικοδόμηση μιας Ευρώπης Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών με εργατική εξουσία, -(προσανατολισμός που αρνείται να υποστηρίξει και η ηγεσία του ΚΚΕ παρ΄ ότι είναι υπέρ της εξόδου από την»ΕΕ»). Η άρνηση αυτή την οδηγεί ουσιαστικά στην άρνηση της πάλης για την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη, για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού καθεστώτος και της σοσιαλιστικής αναδιοργάνωσης της κοινωνίας.
Στην ουσία την οδηγεί στην παντελή άρνηση ουσιαστικής πάλης ενάντια στις ολέθριες συνέπειες της κρίσης του σάπιου καπιταλισμού.

Σταθάτος Χ.

Σχετικά άρθρα