ΚΡΙΤΙΚΗ ΨΗΦΟ ΣΤΟ ΚΚΕ

Εκλογές Γενάρη 2015

Μαύρο στα κόμματα του κεφαλαίου

ΟΧΙ στις πολιτικές διαχείρισης του καπιταλισμού

ΚΡΙΤΙΚΗ ΨΗΦΟ ΣΤΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

 

Η αποτυχημένη εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και οι πρόωρες εκλογές που υποχρεωτικά προκηρύχθηκαν για τις 25 Γενάρη, σηματοδοτούν την βαθιά διαλυτική κρίση που διαπερνά ολόκληρο το αστικό πολιτικό καθεστωτικό εποικοδόμημα. Μια ακόμα κυβέρνηση του καθεστώτος υποχρεώνεται να εγκαταλείψει την πολιτική σκηνή πολύ πριν ολοκληρώσει την θητεία της, παρά την αντίθετη θέληση των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων της άρχουσας τάξης και των λοιπών ντόπιων και διεθνών καπιταλιστικών επιτελείων.

Η αντιδραστική αντεργατική δικομματική κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, θνησιγενής από την αρχή της, κατάφερε να επιβιώσει 2 χρόνια, προωθώντας τα ληστρικά και απάνθρωπα αντιλαϊκά μέτρα του κεφαλαίου, εξαιτίας της ανοργανωσιάς, της διάσπασης και της αναποτελεσματικότητας των εργατικών και λαϊκών αγώνων, και της απουσίας κάθε οργανωμένης ανατρεπτικής πολιτικής από την μεριά των κοινοβουλευτικών κομμάτων της αριστεράς…

Διαβάστε την Συνέχεια…


 

Εκλογές Γενάρη 2015

Μαύρο στα κόμματα του κεφαλαίου

ΟΧΙ στις πολιτικές διαχείρισης του καπιταλισμού

ΚΡΙΤΙΚΗ ΨΗΦΟ ΣΤΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

 

 

Η βαθειά κρίση του αστικού καθεστώτος

και της ψεύτικης δημοκρατίας του κεφαλαίου

 

Η αποτυχημένη εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και οι πρόωρες εκλογές που υποχρεωτικά προκηρύχθηκαν για τις 25 Γενάρη, σηματοδοτούν την βαθιά διαλυτική κρίση που διαπερνά ολόκληρο το αστικό πολιτικό καθεστωτικό εποικοδόμημα. Μια ακόμα κυβέρνηση του καθεστώτος υποχρεώνεται να εγκαταλείψει την πολιτική σκηνή πολύ πριν ολοκληρώσει την θητεία της, παρά την αντίθετη θέληση των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων της άρχουσας τάξης και των λοιπών ντόπιων και διεθνών καπιταλιστικών επιτελείων.

Η αντιδραστική αντεργατική δικομματική κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, θνησιγενής από την αρχή της, κατάφερε να επιβιώσει 2 χρόνια, προωθώντας τα ληστρικά και απάνθρωπα αντιλαϊκά μέτρα του κεφαλαίου, εξαιτίας της ανοργανωσιάς, της διάσπασης και της αναποτελεσματικότητας των εργατικών και λαϊκών αγώνων (που της εξασφάλισαν οι καθεστωτικοί γραφειοκρατικοί συνδικαλιστικοί μηχανισμοί), και της απουσίας κάθε οργανωμένης ανατρεπτικής πολιτικής από την μεριά των κοινοβουλευτικών κομμάτων της αριστεράς. Που, σε όλο αυτό το διάστημα, περιορίστηκαν σε μια «υπεύθυνη» κοινοβουλευτική αντιπολίτευση ανοχής, που το κορυφαίο σημείο της ήταν να ζητά από την αντιλαϊκή κυβέρνηση να «φύγει», προκηρύσσοντας εκλογές, όποτε η ίδια ήθελε!

Παρά τα υποστυλώματά της, όμως, αυτή η κυβέρνηση του κεφαλαίου, απογυμνωμένη από κάθε λαϊκό έρεισμα, κάτω από το βάρος της βαθειάς οργής και αγανάκτησης των εργατών και των υπόλοιπων εκμεταλλευομένων, που γεννιέται ασταμάτητα από την βαθιά κρίση του σάπιου καπιταλισμού και την εξοντωτική αντεργατική κεφαλαιοκρατική πολιτική, θρυμματίστηκε και κατέρρευσε. Προλαβαίνοντας, όμως, στην διετή αντιλαϊκή θητεία της, να αναδείξει περισσότερο από κάθε άλλη φορά, το βάθος της υποτέλειάς της στα ντόπια και ξένα συμφέροντα του κεφαλαίου, στα εθνικά και διεθνή καπιταλιστικά επιτελεία και οργανισμούς, σε ολόκληρο το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα. Και κυρίως να φανερώσει με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο την πραγματική αποσύνθεση και σαπίλα της λεγόμενης «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» του καπιταλιστικού συστήματος.

Η αστική κυβέρνηση του Σαμαρά – Βενιζέλου κατάφερε μέσα σε λιγότερο χρόνο απ’ όλες τις προηγούμενες, να αποδείξει, με έντονο τρόπο, ότι στην «δημοκρατία» αυτή του κεφαλαίου, κυβέρνηση και κρατικός μηχανισμός δεν είναι παρά εργαλεία στα χέρια των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων, ενώ το κοινοβούλιο χρησιμοποιείται μόνο για την επικύρωση νόμων και μέτρων που αποφασίζονται έξω απ’ αυτό, από ντόπια και ξένα κεφαλαιοκρατικά επιτελεία. Κατάφερε δηλαδή να δείξει εμφανώς ότι η αστική «κοινοβουλευτική δημοκρατία» δεν είναι παρά η προβιά της δικτατορίας του κεφαλαίου.

Οπωσδήποτε, αυτά τα κυβερνητικά χαρακτηριστικά δεν οφείλονται σε κάποια ιδιαίτερα γνωρίσματα του Σαμαρά, του Βενιζέλου και των υπουργών τους. Χαρακτηρίζει κάθε αστική κυβέρνηση, φιλελεύθερη, νεοφιλελεύθερη, δεξιά, «αριστερή», «σοσιαλιστική» ή όποιο άλλο πολιτικό χρώμα της προσδίνεται. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι σύμφυτα  του σάπιου καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, μικρού ή μεγάλου. Ενός συστήματος που βρίσκεται σε βαθιά ιστορική παρακμή, κρίση και αποσύνθεση. Που μπορεί να λειτουργεί μόνο καταστρέφοντας με τις κρίσεις του τις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, καταργώντας εργατικές – λαϊκές κατακτήσεις, πετσοκόβοντας μισθούς και συντάξεις, διαλύοντας τις κοινωνικές παροχές και υπηρεσίες, περιορίζοντας δημοκρατικά δικαιώματα, επεκτείνοντας τον αυταρχισμό, την καταστολή και την αστυνομοκρατία.

Η χρόνια ανεργία, η πτώση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, η καταστροφή της αγροτιάς και των μικροαστών της πόλης, η αποσύνθεση και η παρακμή των κοινοβουλευτικών θεσμών, οι βοναπαρτίστικες διακυβερνήσεις, η ανάπτυξη του φασισμού που εκδηλώνονται σε κάθε μια χώρα δεν είναι παρά η έκφραση αυτού του ιστορικού καπιταλιστικού αδιεξόδου.

 

Η ανάγκη της σοσιαλιστικής ανατροπής

 

Όσοι λένε ότι πάνω στις βάσεις αυτού του παρακμασμένου εκμεταλλευτικού συστήματος και της κεφαλαιοκρατικής «δημοκρατίας» του, μπορεί να υπάρξει κυβέρνηση που θα «εκδημοκρατίσει» αυτόν τον νεκρό αστικό κοινοβουλευτισμό, ασκώντας «φιλολαϊκή» πολιτική, ψεύδονται ασύστολα και κοροϊδεύουν τους εκμεταλλευόμενους. Κάθε τέτοια προσπάθεια -θελημένα ή αθέλητα δεν έχει καμιά σημασία- οδηγεί στην διάσωση του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, στην συντήρηση της καπιταλιστικής σκλαβιάς, στην εξυπηρέτηση των αντιδραστικών καπιταλιστικών συμφερόντων, στην συνεχή αναπαραγωγή όλων των αντιδημοκρατικών αντεργατικών αντιλαϊκών καταστροφικών συνεπειών. Όπως κι αν ονομάσουν την πολιτική τους, όποιους ψευδεπίγραφους τίτλους κι αν επικαλεσθούν, όσες απατηλές «φιλολαϊκές» – «δημοκρατικές» υποσχέσεις κι αν σκορπίσουν, όσα «εκσυγχρονιστικά» αστικά προγράμματα κι αν εξαγγείλουν, η διαχείριση του σάπιου αστικού καθεστώτος , τους τοποθετεί αναπόφευκτα απέναντι στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και ολόκληρης της κοινωνίας, τους οδηγεί στους δρόμους των κυβερνήσεων σαν του Σαμαρά – Βενιζέλου και όλων των προκατόχων τους. Αυτό διδάσκει η ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων δεκαετιών. Αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει η παγκόσμια ιστορία του 20ου αιώνα.

Ο αποσυντιθέμενος ελληνικός καπιταλισμός και η παρακμασμένη ψευτο – «δημοκρατία» του δεν επιδέχονται καμιά «μεταρρύθμιση», κανέναν «εκσυγχρονισμό» ή «εκδημοκρατισμό», καμιά γιατρειά. Το αστικό εκμεταλλευτικό σύστημα, στην χώρα μας, ένας μικρός ιμπεριαλισμός στενά συνυφασμένος με τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό και την  αντιδραστική του λυκοσυμμαχία, την «Ευρωπαϊκή Ένωση», μέσα στην βαθιά ιστορική του κρίση, καταστρέφει τις παραγωγικές δυνάμεις, για τα συμφέροντα και τα κέρδη μιας χούφτας κεφαλαιοκρατών ρίχνει την κοινωνία στην ανεργία, την φτώχεια και την εξαθλίωση. Ότι ακριβώς κάνει ο παγκόσμιος καπιταλισμός σε κάθε χώρα και γωνιά της γης, που σπρώχνει την ανθρωπότητα σε συγκρούσεις, πολέμους και αλληλοσπαραγμούς και καταδικάζει τον πλανήτη ολόκληρο σε οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική καταστροφή. Το σάπιο αυτό σύστημα, ο ιμπεριαλισμός, δηλαδή ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, μόνο μια γιατρειά παίρνει: την εκ θεμελίων ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ και την αντικατάστασή του με την ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ της οικονομίας και της κοινωνίας. Την ανατροπή των σάπιων παραγωγικών του σχέσεων (ατομικής ιδιοκτησίας των παραγωγικών μέσων και των αστικών εθνικών συνόρων) που βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τις υπεραναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις και την αντικατάστασή τους με τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής (σχεδιασμένη οικονομία, κοινωνικοποιημένη ιδιοκτησία). Την διάλυση του αστικού κρατικού μηχανισμού, μέσω του οποίου ασκείται η δικτατορία του κεφαλαίου, με δομή και λειτουργία εξυπηρέτησης και διαιώνισης των καπιταλιστικών και μόνο συμφερόντων και την αντικατάστασή του με την εξουσία της εργατικής τάξης και το προλεταριακό συμβουλιακό κράτος, μέσω του οποίου οι ίδιοι οι εργάτες θα ελέγχουν και θα διοικούν την σχεδιασμένη παραγωγή και την οικονομία, σύμφωνα με τις ανθρώπινες και κοινωνικές ανάγκες.

Η σημερινή βαθιά ιστορική και οργανική κρίση και αποσύνθεση που συγκλονίζει τον ελληνικό και παγκόσμιο καπιταλισμό αποδείχνει ότι οι αντικειμενικές συνθήκες, που διαμορφώθηκαν και διαμορφώνονται από την καπιταλιστική παρακμή, όχι μόνο επιτρέπουν την σοσιαλιστική ανατροπή του αλλά την κάνουν και απολύτως αναγκαία, σε κάθε χώρα και στον κόσμο ολόκληρο. Όχι μόνο είναι υπερώριμες, αλλά από δεκαετίες τώρα, έχουν αρχίσει να σαπίζουν, με ανυπολόγιστες συνέπειες, που ζει σήμερα ολόκληρη η ανθρωπότητα και απειλούν την ύπαρξή της.

Η μόνη πολιτική που θα ανταποκρίνονταν σήμερα στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και ολόκληρης της κοινωνίας, στην οριστική αντιμετώπιση των κρίσεων και των καπιταλιστικών καταστροφών, είναι η πολιτική που θα είχε ως βασικό και μοναδικό περιεχόμενο την σοσιαλιστική ανατροπή του καπιταλισμού, ενάντια σε κάθε μορφή διαχείρισής του.

 

Γιατί ΚΡΙΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ

 

Είναι ακριβώς αυτό το πολιτικό και κοινωνικό κριτήριο που, απέναντι και στις εκλογές της 25 Γενάρη, πρέπει να προσδιορίσει την πολιτική στάση κάθε εργαζόμενου κάθε εκμεταλλευόμενου κάθε σοσιαλιστή και κομμουνιστή αγωνιστή. Να υποστηρίξει εκλογικά το κόμμα εκείνο που το πρόγραμμά του εμπεριέχει αυτόν τον αναγκαίο σοσιαλιστικό προσανατολισμό. Να ενισχύσει, την ανάδειξη αυτής της επαναστατικής προλεταριακής στρατηγικής κατεύθυνσης. Ώστε, ακόμα και μέσα από τα εκλογικά αποτελέσματα, να βοηθηθεί η ικανοποίηση του μόνου, αναγκαίου και ικανού, όρου που απουσιάζει για την υλοποίηση της εργατικής σοσιαλιστικής ανατροπής: Η απουσία του υποκειμενικού παράγοντα, η συνειδητοποίηση από το ίδιο το προλεταριάτο του ιστορικού του σοσιαλιστικού καθήκοντος, η απουσία της απαραίτητης επαναστατικής προλεταριακής ηγεσίας που θα καλλιεργούσε και θα συμπύκνωνε την εργατική σοσιαλιστική συνειδητοποίηση, που θα οργάνωνε και θα οδηγούσε την εργατική τάξη προς την κατάληψη της εξουσίας και την αναγκαία σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της κοινωνίας.

Μέσα κι απ’  αυτές τις εκλογές μπορεί και πρέπει να διαλαληθεί προς κάθε εργάτη και αγωνιστή της νεολαίας και του λαϊκού κινήματος ότι η έξοδος από την κρίση της καπιταλιστικής αποσύνθεσης που διαλύει τους εργαζόμενους και την κοινωνία ολόκληρη, βρίσκεται στη συλλογική και οργανωμένη δράση της εργατικής τάξης και, μαζί της, κάθε εκμεταλλευόμενου:

•  Ενάντια στο Μαύρο Μέτωπο της ντόπιας και ξένης κεφαλαιοκρατίας

•  Ενάντια στο σαπισμένο καπιταλιστικό σύστημα της κρίσης και των καταστροφών

•  Για ακύρωση κάθε ληστρικής αντεργατικής αντιλαϊκής σύμβασης

•  Για μονομερή διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους

•  Για έξοδο από τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» με κυβέρνηση εργατών και φτωχών αγροτών, με σοσιαλιστικό πρόγραμμα κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής κάτω από εργατικό έλεγχο, με κεντρικό σοσιαλιστικό σχεδιασμό όλης της οικονομίας για την κάλυψη των αναγκών όλων των εργαζομένων και της κοινωνίας.

•  Για την διεθνιστική εργατική συμμαχία όλης της Ευρώπης, για την διάλυση της κεφαλαιοκρατικής λυκοσυμμαχίας της «ΕΕ» και για την εγκαθίδρυση των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Σοβιετικών Πολιτειών της Ευρώπης.

Η Κίνηση της Εργατικής Δημοκρατίας (ΚΕΔ), προσηλωμένη και αφοσιωμένη σ’  αυτούς τους προσανατολισμούς και σ’  αυτές τις ιδέες για την νίκη της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού, παίρνει δυναμικά μέρος σ’ αυτή την σύγκρουση και δίνει την ΚΡΙΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ της στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ. Επειδή στα ψηφοδέλτια αυτά εκφράζονται, με τον πιο καθαρό τρόπο απ’ όλα τα άλλα, οι ταξικοί αυτοί εργατικοί προσανατολισμοί, η αναγκαία εργατική ταξική κατεύθυνση ενάντια στον σάπιο καπιταλισμό και την κρίση του.

Η ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ μας στο ΚΚΕ, βασίζεται κύρια σε δύο λόγους: α) Στην αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής ανατροπής του καπιταλισμού με την αναγκαία κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη, που αποτελούν τον βασικό στρατηγικό προσανατολισμό του προγράμματος του ΚΚΕ, και την απόρριψη κάθε διαχειριστικής αντίληψης του καπιταλισμού και β) Στην εργατική ταξική αγωνιστική βάση του ΚΚΕ που αποτελεί την πιο μαζική οργανωμένη δύναμη της ελληνικής εργατικής τάξης και δυνητικά αποτελεί την κύρια δύναμη που μπορεί να αποτελέσει το θεμέλιο για την αποτελεσματική προώθηση του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ που επιτακτικά χρειάζεται το διασπασμένο εργατικό κίνημα.

Η ΚΡΙΤΙΚΗ μας, πηγάζει από τις πολιτικές και τακτικές που, δυστυχώς, εφαρμόζει η σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ και στην πράξη αναιρούν και ακυρώνουν τους σωστούς στρατηγικούς προσανατολισμούς του. Συγκεκριμένα: α) Θεωρούμε ότι για την συγκεκριμένη κατάσταση της πολυδιάσπασης, της αποκάρδιωσης, της αποδιοργάνωσης , του αποπροσανατολισμού και της ανημποριάς, που βιώνει σήμερα το εργατικό κίνημα της χώρας μας και οι οργανώσεις του, έχει η ίδια βαριές ευθύνες. Με την συστηματική της άρνηση να εφαρμόσει την δοκιμασμένη λενινική τακτική και να αναπτύξει την αναγκαία και ουσιαστική δράση για την συγκρότηση του Ενιαίου Ταξικού Εργατικού Μετώπου όλων των δυνάμεων και οργανώσεων του εργατικού κινήματος, και επιμένοντας στην απομονωτική σεχταριστική στάση της, επιτρέπει στους γραφειοκρατικούς καθεστωτικούς μηχανισμούς και σε όλους τους κάθε είδους καλοθελητές της αστικής εξουσίας να υπονομεύουν καταστροφικά το εργατικό και λαϊκό κίνημα.

β) Πιστεύουμε ότι η βαθιά κοινοβουλευτική νοοτροπία που την διαπερνάει έχει διαλυτικές συνέπειες και καταδικάζει το ΚΚΕ σε μια παθητική αναμονή δήθεν συγκέντρωσης της πλειοψηφία των λαϊκών εκλογικών ψήφων, αντί για την ανάπτυξη δράσης για την εργατική εξουσία και την σοσιαλιστική ανατροπή του καπιταλισμού. Ιδιαίτερα η πολιτική της για την απροσδιόριστη «λαϊκή συμμαχία» και την ακατανόητη μαρξιστικά «λαϊκή οικονομία», αποτελούν πηγή σύγχυσης και αποπροσανατολισμού. Αποτελούν σοβαρά στοιχεία της σταλινικής πολιτικής ταξικού συμβιβασμού των «λαϊκών μετώπων» (που σήμερα, στα λόγια, τα αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας και προσπαθεί να κρατάει αποστάσεις από την 70χρονη και πλέον εφαρμογή τους), έρχονται σε κατάφωρη αντίθεση με την αναγκαία ταξική λενινική ενιαιομετωπική πολιτική της «τάξης ενάντια σε τάξη» και ακυρώνουν τους εργατικούς σοσιαλιστικούς προσανατολισμούς του ίδιου του προγράμματός της.

γ) Η σωστή θέση ενάντια στον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» και η πάλη για έξοδο απ’ αυτή με ταυτόχρονη ανάπτυξη μιας σοσιαλιστικής εργατικής πολιτικής παραμένει κολοβή και αναποτελεσματική αν, μέσα στην διεθνοποιημένη οικονομία, δεν συνοδεύεται με ταυτόχρονη πολιτική πάλη για την οικοδόμηση των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Εργατικών Συμβουλιακών Πολιτειών της Ευρώπης. Η χλιαρή τοποθέτηση για «Σοσιαλιστική Ευρώπη», που από τις τελευταίες «ευρωεκλογές» εμφανίστηκε στις τοποθετήσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ, δεν ανταποκρίνεται στην αναγκαιότητα που αντιπροσωπεύει. Το γεγονός ότι, σήμερα και σε ολόκληρη την ιμπεριαλιστική εποχή, ο καταστροφικός φραγμός στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων δεν είναι μόνο η ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία αλλά και τα εθνικά αστικά σύνορα, δείχνει την τεράστια σημασία του ζητήματος. Δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια απλή λεκτική αναφορά, αλλά η επεξεργασία της, η ανάλυσή της και η προβολή της πρέπει να έχουν την ίδια έκταση και βαρύτητα με αυτή της θέσης για έξοδο και διάλυση της λυκοσυμμαχίας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, της «ΕΕ», αφού συνδέεται άμεσα και αναπόσπαστα με την δυνατότητα της εργατικής εξουσίας και της σοσιαλιστικής ανατροπής στη χώρα μας.

Με την θέση της ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ των ψηφοδελτίων του ΚΚΕ, χωρίς καμιά ψευδαίσθηση και αυταπάτη, καλούμε κάθε πρωτοπόρο εργάτη, κάθε σοσιαλιστή και κομμουνιστή αγωνιστή του λαϊκού κινήματος και της νεολαίας, να καταψηφίσει κάθε κόμμα της άρχουσας τάξης. Να εναντιωθούμε, (και με την ψήφο μας), σε κάθε λογική διαχείρισης του εκμεταλλευτικού συστήματος που προδικάζει καταστροφές για ολόκληρο το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Να ενισχύσουμε, με όλες τις δυνάμεις μας, την ανάδειξη της ανάγκης για τον εργατικό ανατρεπτικό σοσιαλιστικό προσανατολισμό της πάλης των εργατών και των άλλων εκμεταλλευομένων.

 

Η πάλη για Ενιαίο Εργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο

αποτελεί την μοναδική εργατική λύση

 

Όμως, όσο σοβαρές επιδράσεις κι αν έχει η κάθε εκλογική κοινοβουλευτική διαδικασία και τα αποτελέσματά της πάνω στην συνείδηση και την διάθεση των εκμεταλλευομένων μαζών, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα και τα πιο θετικά τους αποτελέσματα για τα εργατικά κόμματα έχουν οποιαδήποτε αξία και σημασία στο βαθμό που αξιοποιούνται για την οργάνωση και την ανάπτυξη της ταξικής πάλης των εργατικών μαζών και των άλλων εκμεταλλευομένων, ενάντια τις πολιτικές του κεφαλαίου και για την σοσιαλιστική ανατροπή του καπιταλισμού. Οι εκλογές μέσα στον αστικό κοινοβουλευτισμό δεν είναι παρά ένα μόνο κομμάτι από την συνολική πάλη για την υπεράσπιση των συμφερόντων, των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων της εργατικής τάξης και της κοινωνίας. Ένα κομμάτι που, αν και πρέπει να χρησιμοποιείται αποφασιστικά, τα αποτελέσματά του, που υπόκεινται σε όλους τους διαστρεβλωτικούς και παραμορφωτικούς περιορισμούς της αστικής κοινωνίας και της σάπιας ψευτο – δημοκρατίας της, πρέπει να μπαίνουν αυστηρά στην υπηρεσία της ανάπτυξης της μαζικής και οργανωμένης πάλης των ίδιων των εργαζομένων και των οργανώσεών τους. Ποτέ το αντίθετο.

Η κυρίαρχη πάλη που μπορεί να καθορίσει την εξέλιξη της κοινωνίας είναι η πάλη για την αντιμετώπιση της ανοργανωσιάς, της πολυδιάσπασης και του αποπροσανατολισμού της εργατικής τάξης. Η πάλη που θα συγκεντρώσει τις διασπασμένες και συγχυσμένες σήμερα εργατικές μάζες και τις οργανώσεις σε μια ενιαία ταξική αγωνιστική δύναμη, που απέναντι στην εξοντωτική καταστροφική επίθεση του κεφαλαίου, σαν ενιαία τάξη, θα παλέψει οργανωμένα για την υπεράσπιση των κοινών ταξικών συμφερόντων, για την οριστική ανατροπή της καπιταλιστικής κρίσης και αποσύνθεσης, για την σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας. Η καθημερινή πάλη για την συγκρότηση του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ αποτελεί τον μοναδικό τρόπο αξιοποίησης κάθε εκλογικής κοινοβουλευτικής διαδικασίας.

Κίνηση Εργατική Δημοκρατία

 

Μαύρο στα κόμματα του κεφαλαίου.

ΟΧΙ στις πολιτικές διαχείρισης – διάσωσης 
του σάπιου καπιταλισμού.

Κριτική Ψήφο στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ.

Παλέψτε για την συγκρότηση του 
Ενιαίου Εργατικού Αγωνιστικού Μετώπου.

Σχετικά άρθρα