ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝ ΓΙΑ ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ;


ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ;

Στις 6 του Γενάρη η Πολιτική Γραμματεία (Π.Γ.) του ΣΥΝ, δημοσιοποίησε απόφασή της για μια «ριζική στροφή του κόμματος από τη βάση μέχρι την ηγεσία του στην εργατική δουλειά…»

Όπως το λέει η απόφαση αυτή, σκοπός της ριζικής στροφής των δυνάμεων του ΣΥΝ στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα είναι «για να αντιμετωπίσουν τις πολλαπλάσιες σήμερα δυσκολίες και αφετέρου για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και την μαχητική αντεπίθεσή του για να πάρει πίσω και να επεκτείνει τις κατακτήσεις που χάθηκαν το τελευταίο διάστημα και για την ανατροπή του μνημονίου και των αντεργατικών πολιτικών».

Μπορούμε έτσι να πούμε ότι η απόφαση αυτή, παρά την γενικολογία και την αντιφατικότητά της, προσπαθεί να κινηθεί προς τη σωστή κατεύθυνση: προς την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και την αντεπίθεσή του.
Το σημαντικότερο σημείο της απόφασης αυτής είναι εκείνο που αναφέρεται στο ενιαίο εργατικό μέτωπο. Συγκεκριμένα λέει:

«Πρώτος στόχος των δυνάμεών μας στο σ.κ. είναι η διαμόρφωση ενός ενιαίου εργατικού μετώπου, που θα μπορεί να αναπτύσσει ακόμα πιο πολιτικοποιημένους αγώνες…»

Αν και (όπως φαίνεται από την όλη τοποθέτηση) η προσέγγιση που κάνει στο σοβαρό αυτό ζήτημα είναι ουσιαστικά λαθεμένη, ωστόσο η πρόθεση της ηγεσίας του ΣΥΝ να βάλει για συζήτηση την πρόταση για την διαμόρφωση του ενιαίου εργατικού μετώπου ταξικής πάλης, θα ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα, αν θα γινόταν στ’ αλήθεια πράξη! Θα δινόταν έτσι η δυνατότητα να ανοίξει η απαραίτητη συζήτηση, μέσα σε ολόκληρο το κίνημα, για την επιτακτική ανάγκη πραγμάτωσης του ενιαίου μετώπου, ώστε να διατυπωθούν δημόσια οι απόψεις και οι προτάσεις όλων των τάσεων.

Όμως, δεν είδαμε ως τώρα καμιά κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση. Ούτε ο ΣΥΝ, ούτε και η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, πήραν την αναγκαία πρωτοβουλία να απευθύνουν την πρότασή τους δημόσια προς όλες τις οργανώσεις του κινήματος αλλά και σε όλους τους αγωνιστές της εργατικής τάξης, είτε ανήκουν, είτε δεν ανήκουν σε κάποια από τις παρατάξεις!

Ενώ η ληστρική επίθεση του κεφαλαίου συνεχίζει και εντείνεται, η απόφαση της ηγεσίας του ΣΥΝ να παλέψει για την διαμόρφωση του ενιαίου εργατικού μετώπου, έχει μείνει στα χαρτιά και σε κάποια συρτάρια, μάλλον.

Όπως και νάναι πάντως, η συνέχιση της σεχταριστικής πραχτικής των ξεχωριστών συγκεντρώσεων, μαζί με τους ακροαριστερούς και τους αναρχοαυτόνομους (πραχτική που επαναλήφθηκε και στις 23 Φλεβάρη) δεν φανερώνει καμιά «ριζική στροφή προς την εργατική δουλειά», των δυνάμεων του ΣΥΝ και της Αυτ. Παρέμβασης! Φανερώνει αντίθετα, νομίζουμε, ότι οι δυνάμεις αυτές (στην πλειοψηφία τους τουλάχιστον) σέρνονται όλο και περισσότερο προς τα αδιέξοδα μονοπάτια του ακροαριστερισμού και της αναρχοαυτονομίας, προς τα βαλτοτόπια του σεχταρισμού (ΠΑΜΕ κλπ).

Μια τέτοια πορεία όμως έρχεται σε καταφανέστατη αντίθεση με τα μαθήματα της παγκόσμιας ιστορίας του εργατικού κινήματος. Τα δίδυμα αδέρφια του καιροσκοπισμού και του σεχταρισμού μόνο καταστροφές έχουν προκαλέσει σε όλη τη διαδρομή του προλεταριακού συνδικαλισμού, σε κάθε χώρα και ιδιαίτερα στη δική μας. Το παράδειγμα του σεχταριστικού τυχοδιωκτισμού της ηγεσίας του ΠΑΜΕ, από τη μια και των διαφόρων μικρότερων παραλλαγών του, από την άλλη, δεν είναι παραδείγματα προς μίμηση αλλά προς αποφυγήν, χωρίς άλλο!

Η μπολσεβίκικη ταχτική του ενιαίου εργατικού μετώπου δεν είναι ταχτική σύμπραξης και συγχρωτισμού με τις διάφορες παραλλαγές του οπορτουνισμού ή του σεχταρισμού. Και επομένως δεν είναι μια συμφωνία γραφειοκρατικών κορυφών, πίσω από τις πλάτες των προλεταριακών μαζών.
Το αντίθετο μάλιστα. Η λενινική ταχτική του ενιαίου εργατικού μετώπου, που έχει σαν βάση της τα προβλήματα και το επίπεδο συνειδητότητας των εργαζόμενων, αποσκοπεί στο ξεγύμνωμα και στην εκμηδένιση όλων, χωρίς εξαίρεση των φορέων του ρεφορμιστικού καιροσκοπισμού και του σεχταριστικού, μικροαστικο-επαναστατικού τυχοδιωκτισμού, που αποτελούνε αντικειμενικά, το στήριγμα των μηχανισμών του αστικού κρατικού συνδικαλισμού. Αυτό ακριβώς που υπάρχει στη χώρα μας εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες!

Και κατά συνέπεια μια ριζική στροφή των δυνάμεων του ΣΥΝ και της Α.Π., «στην εργατική δουλειά», με σκοπό την «ταξική ανασυγκρότηση», την μαζικοποίηση και δημοκρατικοποίηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, απαιτεί πάνω απ’ όλα το σπάσιμο κάθε δεσμού με τους εργατοπατερικούς μηχανισμούς. Και ταυτόχρονα την ξεκάθαρη απομάκρυνση από τις τυχοδιωκτικές αντιλήψεις και πραχτικές του ακροαριστερισμού, της αναρχοαυτονομίας και του σταλινικού ψευτοκομμουνισμού.

Μόνο σε μια τέτοια περίπτωση, οι δυνάμεις του ΣΥΝ, θα μπορούσαν στ’ αλήθεια να κάνουν πράξη τον πρώτο στόχο της απόφασης της Π.Γ. του. Να αναλάβουν δηλαδή την πρωτοβουλία και να καλέσουν (με μια πλατιά καμπάνια) τους πρωτοπόρους αγωνιστές όλων των παρατάξεων και ολόκληρη την εργατική τάξη, να παλέψουν για Δημοκρατικές Γενικές Συνελεύσεις, ανοιχτές σε όλους τους εργαζόμενους και τους άνεργους, που θα διαμορφώσουν ελεύθερα το σχέδιο κοινής ταξικής πάλης, τη βάση του αναγκαίου ενιαίου εργατικού μετώπου μαχητικής αντεπίθεσης!

«Το έργο της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης, θα είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης», όπως σοφά έγραψαν οι δάσκαλοι του μαρξισμού!
Το έργο των προλεταριακών ηγετών και κομμάτων είναι να βοηθάνε την ιστορική τάξη της κοινωνικής απελευθέρωσης, (την εργατική τάξη), να αποφεύγει τις παγίδες και να βρίσκει το δρόμο της.

Η ιστορία έχει από καιρό αποδείξει, χωρίς αμφιβολία, ότι ο δρόμος της νίκης του προλεταριάτου, είναι ο δρόμος του λενινικού μπολσεβικισμού. Ενώ ο σταλινισμός είναι η άρνησή του, η πιο βάναυση κακοποίησή του.

Δεν φτάνει, όμως, να απορρίπτει κανείς και να αποδοκιμάζει στα λόγια τον σταλινικό ψευτοκομμουνισμό και τα εγκλήματά του. Είναι αναγκαίο πριν απ΄ όλα να ενστερνιστεί τις αληθινές ιδέες του μαρξισμού της εποχής μας, τις ιδέες του μπολσεβικισμού.

Σχετικά άρθρα