ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΙ Η ΑΝΕΡΓΙΑ

ΤΟ ΚΚΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

Μια απορία με πολλά ερωτήματα!

Στις προσυνεδριακές εισηγητικές θέσεις για το 19ο Συνέδριο του κόμματος, η Κ.Ε. του ΚΚΕ, έγραφε και τα εξής:

«Οι συγκεκριμένες εξελίξεις θα συνοδευτούν με αύξηση της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης, καθώς και διατήρηση εκρηκτικού ποσοστού ανεργίας, την προλεταριοποίηση, τη φτώχεια αυτοαπασχολούμενων μικροϊδιοκτητών στην πόλη και στο χωριό». (Θέσεις της Κ.Ε. του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο – Τα βασικά καθήκοντα του κόμματος έως το 20ο Συνέδριο, Θ. 58, σελ. 42). Τα σωστά αυτά προγνωστικά, δημοσιεύτηκαν τον μήνα Δεκέμβρη του 2012. Πριν έναν ολόκληρο χρόνο δηλαδή…. Η απορία μας λοιπόν είναι αυτή εδώ:
Ο ρόλος της ηγεσίας ενός Κομμουνιστικού Κόμματος εξαντλείται στο να διαπιστώνει σωστά προγνωστικά…

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου, μαζί και:

Τί έλεγε ο Λ. Τρότσκι για την ανεργία και την ακρίβεια;

Διαβάστε το κείμενο του Π. Πουλιόπουλου για το Κίνημα των Ανέργων

 


 

ΤΟ ΚΚΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

Μια απορία με πολλά ερωτήματα!

 

Στις προσυνεδριακές εισηγητικές θέσεις για το 19ο Συνέδριο του κόμματος, η Κ.Ε. του ΚΚΕ, έγραφε και τα εξής:
«Οι συγκεκριμένες εξελίξεις θα συνοδευτούν με αύξηση της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης, καθώς και διατήρηση εκρηκτικού ποσοστού ανεργίας, την προλεταριοποίηση, τη φτώχεια αυτοαπασχολούμενων μικροϊδιοκτητών στην πόλη και στο χωριό». (Θέσεις της Κ.Ε. του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο – Τα βασικά καθήκοντα του κόμματος έως το 20ο Συνέδριο, Θ. 58, σελ. 42).
Τα σωστά αυτά προγνωστικά, δημοσιεύτηκαν τον μήνα Δεκέμβρη του 2012. Πριν έναν ολόκληρο χρόνο δηλαδή. Κι όπως, επανειλημμένα, έχει γράψει, στο μεταξύ, και ο «Ριζοσπάστης», η ανεργία ξεπέρασε τα 1.500.000 άτομα και η εξαθλίωση, με όλες τις μορφές, αγκαλιάζει καθημερινά όλο και πλατύτερα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Και παρά τις τραγικές αυτές εξελίξεις, με τις χιλιάδες αυτοκτονίες, ούτε η ΓΣΕΕ ούτε κάποια συνδικαλιστική παράταξη, ούτε και κανένα κόμμα ή κομμάτι του κινήματος της αριστεράς δεν έκαναν ως τώρα τίποτε άλλο, πέρα από το να εκδίδουν ανακοινώσεις που καταγγέλλουν την τεράστια αύξηση της ανεργίας και της εξαθλίωσης!
Η απορία μας λοιπόν είναι αυτή εδώ:
Ο ρόλος της ηγεσίας ενός Κομμουνιστικού Κόμματος εξαντλείται στο να διατυπώνειι σωστά προγνωστικά, να καταγράφει τις άσχημες κοινωνικές εξελίξεις και να καταγγέλλει την πολιτική των κυβερνήσεων και των κομμάτων του κεφαλαίου; Γιατί άραγε δεν είναι βασικό καθήκον του ΚΚΕ, τη ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ, να πάρουν σήμερα πρωτοβουλία για την πανελλήνια οργάνωση των ανέργων και για την μαχητική ταξική κινητοποίησή τους; Αυτός δεν είναι ο ρόλος των κομμουνιστών, ο ρόλος της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης; Τι περιμένει και τι ελπίζει τάχα η ηγεσία του ΚΚΕ; Να μεγαλώσει πιο πολύ η κοινωνική εξαθλίωση για να δικαιωθούν οι προβλέψεις της και να κερδίσει τους εξαθλιωμένους στο πρόγραμμά της; Δεν έχει ακόμα καταλάβει ότι με την πολιτική που ακολουθεί το μόνο που καταφέρνει είναι να αυξάνει την επίδραση της φασιστικής δημαγωγίας των παρανοϊκών συμμοριών του ναζισμού; Οι οποίες συμμορίες εμφανίζονται ως επαναστατικές!

Το χρέος της κομμουνιστικής πρωτοπορίας

Μα αν οι σταλινικοί γραφειοκράτες του Περισσού, είναι χαμένοι μέσα στις εθνικορεφορμιστικές γραφές τους και δυσκολεύονται να αντιληφθούν τις καταστροφικές συνέπειες της εξωπραγματικής πολιτικής τους (όπως πάντα), υπάρχει η κομμουνιστική πρωτοπορία που μπορεί να τους αφυπνίσει ή να τους παραμερίσει στην ανάγκη.
Οι αγωνιστές των οργανώσεων της βάσης του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ (πολλοί από τους οποίους είναι οι ίδιοι άνεργοι) έχουν χρέος, απέναντι στην εργατική τάξη και την κοινωνία, να αναλάβουν και να εκπληρώσουν θαρραλέα τα καθήκοντα της κομμουνιστικής επαναστατικής πρωτοπορίας.
Κανένα καταστατικό και κανένα γραφειοκρατικό ιερατείο δεν μπορεί να μπει πάνω από τις θεμελιώδεις, τις πρωταρχικές, επαναστατικές αρχές του κομμουνιστικού κινήματος. Τις αρχές του λενινικού μπολσεβικισμού, στις οποίες πρέπει πάνω απ’  όλα να πειθαρχεί κάθε αληθινός κομμουνιστής.
Τα προβλήματα της ανεργίας και της εξαθλίωσης είναι προβλήματα ζωτικής σημασίας, προβλήματα ζωής ή θανάτου, για το κίνημα της εργατικής τάξης. Από την στάση του ΚΚΕ και όλων των κομμουνιστών, απέναντι σ’ αυτά τα κρίσιμα προβλήματα θα καθοριστεί η πορεία ολόκληρης της κοινωνίας!
Άμεσα τώρα, οι οργανώσεις βάσης του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ, πρέπει να υψώσουν την φωνή τους, να σημάνουν συναγερμό, να συγκαλέσουν έκτακτες συνελεύσεις και να απαιτήσουν έκτακτη Συνδιάσκεψη του κόμματος, για να μπει το ΚΚΕ επικεφαλής στον αγώνα ενάντια στη γάγγραινα της ανεργίας και της εξαθλίωσης, που θρέφουν την πανούκλα του ναζιστικού φασισμού.
Για να παλέψει για το Ενιαίο Ταξικό Μέτωπο όλων των εργαζομένων και των παρατάξεων του διασπασμένου εργατικού κινήματος. Για την Εργατική Ταξική Συμμαχία.
Για να πρωτοστατήσει στην ανεξάρτητη οργάνωση και την δυναμική κινητοποίηση όλων των ανέργων και ιδιαίτερα των νέων και των μεταναστών!
Για ένα μαζικό ταξικό κίνημα των ανέργων όλης της χώρας, μαζί και των μεταναστών. Ένα κίνημα βασισμένο σε δημοκρατικές Συνελεύσεις και Επιτροπές εκλεγμένες και ανακλητές. Κίνημα ανέργων και μεταναστών, που σε Ενιαίο Ταξικό Μέτωπο με ολόκληρο το εργατικό κίνημα, θα διεκδικήσει:
•    Επιδότηση ικανοποιητική όλων των ανέργων, όσο καιρό δεν τους παρέχεται δουλειά.
•    Δημόσια έργα παραγωγικά, για να δουλέψουν όλοι οι άνεργοι, έλληνες και μετανάστες.
•    Λιγότερες ώρες δουλειάς – δουλειά σε όλους.
•    Μεροκάματα, μισθούς και συντάξεις στο ύψος των πραγματικών αναγκών της ζωής, με Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή!
Αυτό είναι, σήμερα, το χρέος και το πρώτο καθήκον των πρωτοπόρων αγωνιστών της εργατικής τάξης, των αληθινών κομμουνιστών!
Μόνο με τον επαναστατικό αγώνα ενάντια στη γάγγραινα της ανεργίας και της εξαθλίωσης, η εργατική τάξη μπορεί να συντρίψει τη φασιστική αντίδραση. Και να βαδίσει στο δρόμο της σοσιαλιστικής ανατροπής του σαπισμένου κεφαλαιοκρατικού συστήματος.

Λ. Τρότσκι: Το Μεταβατικό Πρόγραμμα
για την ανεργία και την ακρίβεια

Σχετικά με το ίδιο ζήτημα της ανεργίας και των μισθών, ο Λ. Τρότσκι, έγραφε στην «Θανάσιμη Αγωνία του Καπιταλισμού»:

«ΚΙΝΗΤΗ ΚΛΙΜΑΚΑ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΗ ΚΛΙΜΑΚΑ ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μέσα στις συνθήκες ενός καπιταλισμού που αποσυντίθεται, οι μάζες συνεχίζουν να ζουν τη σκυθρωπή ζωή των καταπιεσμένων που, τώρα περισσότερο από ποτέ, απειλούνται να ριχτούν στο βάραθρο του παουπερισμού. Είναι αναγκασμένες να υπερασπίσουν το κομμάτι τους το ψωμί, ακόμα κι όταν δεν μπορούν να το μεγαλώσουν η να το βελτιώσουν. Δεν υπάρ¬χει ούτε η δυνατότητα ούτε η ανάγκη να απαριθμήσουμε εδώ τις διάφορες επιμέρους διεκδικήσεις που ξεπηδούν κάθε φορά από τις συγκεκριμένες περιστάσεις — εθνικές, τοπικές, επαγ-γελματικές. Δυο όμως βασικές οικονομικές αρρώστιες που σ’ αυτές συνοψίζεται ο αυξανόμενος παραλογισμός του καπιτα¬λιστικού συστήματος, δηλαδή η ανεργία και η ακρίβεια της ζωής, απαιτούν γενικευμένα συνθήματα και μέθοδες πάλης.
Η 4η Διεθνής κηρύχνει αμείλιχτο πόλεμο ενάντια στην πολιτική των καπιταλιστών —που, ως ένα μεγάλο μέρος, είναι η πολιτική των πρακτόρων τους, των ρεφορμιστών— που προσπαθούν να ξαναρίξουν πάνω στους ώμους των εργαζόμενων ολόκληρο το φορτίο του μιλιταρισμού, της κρίσης, της κατάρρευσης των νομισματικών συστημάτων κι όλων των άλλων ασθε¬νειών που φέρνει μαζί της η θανάσιμη αγωνία του καπιταλι¬σμού. Διεκδικεί ΔΟΥΛΕΙΑ και ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ για όλους.
Ούτε ο πληθωρισμός του νομίσματος ούτε η σταθεροποίηση μπορούν να χρησιμέψουν σα συνθήματα στο προλεταριά¬το, γιατί αυτά δεν είναι παρά οι δυο άκρες ενός και του ίδιου ραβδιού. Ενάντια στην ακρίβεια της ζωής, που, όσο θα πλη¬σιάζει ο πόλεμος, θ’ αποχτάει ένα χαραχτήρα ολοένα και πιο αχαλίνωτο, δεν μπορεί νά παλέψει κανείς παρά με το σύνθημα της ΚΙΝΗΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ. Οι συλλογικές συμβάσεις πρέπει νά εγγυώνται μιαν αυτόματη αύξηση των μισθών, ανάλογη με την άνοδο των τιμών στα είδη κατανά¬λωσης.
Κάτω από την απειλή να καταδικάσει τον εαυτό του στον εκφυλισμό, το προλεταριάτο δεν μπορεί να ανεχτεί τη μετατροπή ενός όλο και πιο μεγάλου τμήματος της εργατικής τάξης σε μόνιμους άνεργους, σε εξαθλιωμένους που τρέφονται από τα αποφάγια μιας κοινωνίας που αποσυντίθεται. Το δικαίωμα στη δουλειά είναι το μόνο σοβαρό δικαίωμα που έχει ο εργάτης σε μια κοινωνία που βασίζεται στην εκμετάλλευση. Όμως, αυτό το δικαίωμα του το αφαιρούν κάθε στιγμή. Ενάντια στην ανεργία, τόσο την «οργανική» όσο και την «συγκυριακή», είναι καιρός να ριχτεί, ταυτόχρονα με το σύνθημα για δημόσια έργα, το σύνθημα της ΚΙΝΗΤΗΣ ΚΛΙ¬ΜΑΚΑΣ ΤΩΝ ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. Τα συνδικάτα και οι άλ¬λες μαζικές οργανώσεις πρέπει νά συνενώσουνε εκείνους που έχουν δουλειά με κείνους που δεν έχουν πάνω στη βάση α μ ο ι¬ βαίων υποσχέσεων αλληλεγγύης. Η δουλειά που υπάρχει πρέπει νά μοιραστεί σ’ όλους τους εργάτες, κι αυτό το μοίρασμα το καθορίζει το μέγεθος της εργάσιμης βδομάδας. Το μέσο μεροκάματο κάθε εργάτη μένει όπως ήταν στην παλιά εργάσιμη βδομάδα. Το μεροκάματο, με βάση ένα αυστηρά εγγυημένο μίνιμουμ, ακολουθεί την κίνηση των τιμών. Στη σημερινή καταστροφική περίοδο είναι αδύνατο νά δεχτεί κανείς οποιοδήποτε άλλο πρόγραμμα.
Οι ιδιοκτήτες και οι δικηγόροι τους θα αποδείξουν το «α¬δύνατο της ικανοποίησης» αυτών των αιτημάτων. Οι καπιτα¬λιστές μικρού μεγέθους και προπαντός εκείνοι που πάνε για φουντάρισμα, θα επικαλεστούν, πέρα απ΄ όλα τ’ άλλα, τα λο¬γιστικά τους βιβλία. Οι εργάτες θα απορρίψουν χωρίς συζήτηση αυτά τα επιχειρήματα κι αυτές τις αναφορές στα βιβλία τους. Εδώ δεν πρόκειται για μια «συνηθισμένη» σύγκρουση αντιτιθέμενων υλικών συμφερόντων. Πρόκειται για το πώς θα προφυλαχτεί το προλεταριάτο από την ταπείνωση, την ηθική κατάπτωση και την καταστροφή. Πρόκειται για τη ζωή η το θάνατο της μόνης δημιουργικής και προοδευτικής τάξης και, κατά συνέπεια, για το μέλλον της ανθρωπότητας. Αν ο καπιταλισμός είναι ανίκανος νά ικανοποιήσει τα αιτήματα που με αδήριτη αναγκαιότητα ξεπηδούν από τα κακά που ο ίδιος γεν¬νάει, νά τον συντρίψουμε! Η «δυνατότητα» η το «αδύνατο» της ικανοποίησης των διεκδικήσεων είναι, στην προκειμένη περί¬πτωση, ένα ζήτημα συσχετισμού των δυνάμεων, που δεν μπο¬ρεί νά λυθεί παρά μέσα στην πάλη. Πάνω στη βάση αυτής της πάλης, οι εργάτες, οποίες κι αν είναι οι άμεσες επιτυχίες τους, θα καταλάβουν καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την αναγκαιότητα νά καταργήσουν την καπιταλιστική σκλαβιά.»

(Λ. Τρότσκι, «Η θανάσιμη αγωνία του καπιταλισμού –

Το Μεταβατικό Πρόγραμμα», σελ 11-13, εκδ. ΑΛΛΑΓΗ)

Σχετικά άρθρα