Τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ηγέτες του;

ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

ΤΗΣ ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥΣ

Μια ομάδα μελών του πολυσυλλεκτικού ρεφορμιστικού ΣΥΡΙΖΑ, που μιλάνε στο όνομα του επαναστατικού μαρξισμού, υποστήριξαν δημόσια ότι η ηγεσία του κόμματός τους επιχειρεί, αυτόν τον καιρό, την σοσιαλδημοκρατικοποίησή του!
Πιο συγκεκριμένα, η «Πρωτοβουλία Κομμουνιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ», με το ιδρυτικό της κάλεσμα, που κυκλοφόρησε στις 15 Φλεβάρη, γράφει τα εξής καταπληκτικά:
«Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που απευθύνουμε αυτό το κάλεσμα, εκφράζουμε την αντίθεσή μας στην εξελισσόμενη απόπειρα των συντρόφων της κυρίαρχης ηγετικής ομάδας να κινηθεί το κόμμα μας προς τις κλασικές χρεοκοπημένες ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις της σοσιαλδημοκρατίας, που θέτουν σαν σκοπό την «προοδευτική», «δημοκρατική» διαχείριση του καπιταλισμού.»
Οι εντυπωσιακές αυτές τοποθετήσεις και καταγγελίες θα είχαν μια ιδιαίτερη πολιτικο – ιδεολογική σημασία αν όντως ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Πρόκειται όμως για εντελώς αβάσιμες διατυπώσεις, που δεν επιβεβαιώνονται ούτε απ’ όσα λέει στη συνέχεια το συγκεκριμένο κάλεσμα (είδος διακήρυξης) ούτε και απ’  όσα διαδραματίζονται, αυτόν τον καιρό στους κόλπους του αριστεροδημοκρατικού (ακραιφνώς ρεφορμιστικού από την γέννησή του) σχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ…

Διαβάστε την Συνέχεια…

 


 

ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

ΤΗΣ ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥΣ

Μια ομάδα μελών του πολυσυλλεκτικού ρεφορμιστικού ΣΥΡΙΖΑ, που μιλάνε στο όνομα του επαναστατικού μαρξισμού, υποστήριξαν δημόσια ότι η ηγεσία του κόμματός τους επιχειρεί, αυτόν τον καιρό, την σοσιαλδημοκρατικοποίησή του!
Πιο συγκεκριμένα, η «Πρωτοβουλία Κομμουνιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ», με το ιδρυτικό της κάλεσμα, που κυκλοφόρησε στις 15 Φλεβάρη, γράφει τα εξής καταπληκτικά:
«Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που απευθύνουμε αυτό το κάλεσμα, εκφράζουμε την αντίθεσή μας στην εξελισσόμενη απόπειρα των συντρόφων της κυρίαρχης ηγετικής ομάδας να κινηθεί το κόμμα μας προς τις κλασικές χρεοκοπημένες ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις της σοσιαλδημοκρατίας, που θέτουν σαν σκοπό την «προοδευτική», «δημοκρατική» διαχείριση του καπιταλισμού.»
Οι εντυπωσιακές αυτές τοποθετήσεις και καταγγελίες θα είχαν μια ιδιαίτερη πολιτικο – ιδεολογική σημασία αν όντως ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Πρόκειται όμως για εντελώς αβάσιμες διατυπώσεις, που δεν επιβεβαιώνονται ούτε απ’ όσα λέει στη συνέχεια το συγκεκριμένο κάλεσμα (είδος διακήρυξης) ούτε και απ’  όσα διαδραματίζονται, αυτόν τον καιρό στους κόλπους του αριστεροδημοκρατικού (ακραιφνώς ρεφορμιστικού από την γέννησή του) σχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Ενός πολιτικού σχηματισμού που αντιπροσωπεύει μια από τις πάμπολλες αποχρώσεις της κομματιασμένης σοσιαλδημοκρατίας, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Γεγονός που ασφαλώς δεν μπορεί να είναι άγνωστο σε ενήμερους επαναστάτες.

*  *  *

Από ένα μαρξιστικό κείμενο περιμένει κανείς όχι εντυπωσιακές καταγγελίες αλλά σωστές αναλύσεις, αντικειμενικές πληροφορίες και αλήθειες. Γιατί, ο επαναστατικός μαρξισμός, ως επιστήμη, απαιτεί να λέμε πάντα και όλα τα πράγματα με το αληθινό όνομά τους, υπεύθυνα. Οι μαρξιστές επαναστάτες, οι αληθινοί κομμουνιστές, για κανένα λόγο και οποιαδήποτε σκοπιμότητα, δεν δικαιούνται να συσκοτίζουν την πραγματικότητα, να προκαλούν σύγχυση, να παραποιούν τα γεγονότα και να μπερδεύουν την σκέψη των άπειρων αγωνιστών της εργατικής τάξης και του εκμεταλλευόμενου λαού, καλλιεργώντας μύθους και διαδίδοντας φανταστικές ιστορίες.
Ένα κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ, ασφαλέστατα δεν διατρέχει κανέναν απολύτως κίνδυνο σοσιαλδημοκρατικοποίησης, αφού δεν είναι και ούτε ήταν ποτέ κόμμα του επαναστατικού σοσιαλισμού, μα ούτε καν ένα αριστεροκεντριστικό κόμμα.
Με ολόκληρη την ρεφορμιστική πολιτική που ακολουθεί και εφαρμόζει η καιροσκοπική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, είναι συνεπής με τον ιδεολογικοπολιτικό εαυτό της και με ολόκληρη την ταξικοσυνεργασιακή ιστορία της. Δεν υπάρχει τίποτα παράταιρο.
Η άρνηση αυτής της ηγεσίας να παλέψει για την μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους. Η επιμονή της για διαπραγματεύσεις με τους τοκογλύφους «εταίρους» της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. Η παθητική ταχτική – ουραγού στους εργατικούς αγώνες. Συνολικά, η απόρριψη κάθε σκέψης για την πρόταξη του αναγκαίου «προγράμματος σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας». Όλα αυτά και πολλά άλλα, καθόλου δεν αποδεικνύουν ότι ξετυλίγεται τάχα κάποια «απόπειρα σοσιαλδημοκρατικοποίησης» του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ισχυρίζονται οι συντάχτες του παραπάνω κειμένου της «Κομμουνιστικής Τάσης».
Αντίθετα, όλα όσα κάνουν αυτόν τον καιρό και όσα δεν κάνουν, οι φαμφαρόνοι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, (πλειοψηφικοί και μειοψηφικοί επίσης) αποδείχνουν, απλά και καθαρά, ότι ακολουθούν πιστά την ίδια, την γνωστή αδιέξοδη καιροσκοπική πολιτική του εθνικορεφορμισμού (μια απόχρωση της σοσιαλδημοκρατίας). Δηλαδή, μια πολιτική απελπισμένης αναστύλωσης της ετοιμόρροπης κεφαλαιοκρατικής εξουσίας, πολιτική «προοδευτικής» και «δημοκρατικής» διαχείρισης του σαπισμένου καπιταλισμού. Αυτή την ίδια σοσιαλδημοκρατική ρεφορμιστική πολιτική που διαφήμιζαν πριν από τις εκλογές του περσινού Μάη.

*  *  *

Θα το επαναλάβουμε άλλη μια φορά. Οι αληθινοί κομμουνιστές, παλεύουν για την αλήθεια. Δεν παραποιούν την πραγματικότητα, όποια κι αν είναι αυτή. Και δεν ευτελίζουν τον μαρξισμό με αυθαίρετες επινοήσεις και μυθολογίες.
Κατά συνέπεια, οι μαρξιστές επαναστάτες, δεν μπορούν να γράφουν και να υποστηρίζουν ότι δήθεν: «ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τις ρίζες του στο ηρωικό κομμουνιστικό κίνημα». Μια και οφείλουν να γνωρίζουν ότι αυτά είναι μυθεύματα των ρεφορμιστών, δεν είναι αλήθεια! Είναι παραποίηση της πραγματικής ιστορίας του κινήματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο προπάτοράς του, το ΚΚΕ-Εσωτερικού, καμιά φορά δεν εξέφραζε τους ηρωικούς αγώνες των κομμουνιστών αγωνιστών. Ποτέ δεν ήταν κόμμα επαναστατικό της εργατικής τάξης, με σοσιαλιστικές αρχές και με πρόγραμμα ανατροπής του παρακμασμένου καπιταλισμού.
Από γεννησιμιού του, το κόμμα αυτό (το ΚΚΕ-Εσ και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ) έχει τις ρίζες του βαθιά στο έδαφος της αναθεώρησης του μαρξισμού, στον σοσιαλπατριωτισμό, τον εθνικορεφορμισμό, στην προδοσία της προλεταριακής επανάστασης και στη σφαγή της. Εκεί βρίσκονται οι ρίζες του, αυτές είναι οι ιστορικές καταβολές του. Ποτέ του δεν εξέφραζε και δεν εκπροσωπούσε το ηρωικό εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα, την επαναστατική ανάτασή του. Όποιοι πιστεύουν και υποστηρίζουν τα μυθεύματα των ψευτοκομμουνιστών και ψευτοσοσιαλιστών ηγετίσκων, ρίχνουν νερό στο μύλο εξαπάτησης των αγωνιστών και του εκμεταλλευόμενου λαού.
Εντελώς αντίθετα απ’ όσα γράφουν οι ιδρυτές της «Κομμουνιστικής Τάσης», το συγκεκριμένο κόμμα της λεγόμενης «κομμουνιστικής ανανέωσης», το ΚΚΕ –εσ,  που τώρα μετονομάστηκε σε κόμμα της δήθεν «ριζοσπαστικής αριστεράς» (ΣΥΡΙΖΑ), ήταν και παραμένει, στην ουσία, ένα κομμάτι (από τα πολλά) του σταλινικού εθνικορεφορμισμού, που έσπασε το 1968 από τα δεξιά του ΚΚΕ, απαρνήθηκε ανοιχτά τον επαναστατικό μαρξισμό (,τον μπολσεβικισμό), βάδισε στα χνάρια της αστικοποιημένης σοσιαλδημοκρατίας και σαν «αριστερό» δεκανίκι της κεφαλαιοκρατικής «δημοκρατίας» πρόσφερε και προσφέρει, κοντά μισό αιώνα τώρα, πρόθυμα, κάθε ώρα, τις υπηρεσίες του, στην κλονισμένη εξουσία της ιμπεριαλιστικής ολιγαρχίας!  Αυτή και μόνο είναι η αλήθεια!

*  *  *

Η εργατική τάξη και η λαϊκή φτωχολογιά, τούτης της χώρας, δεν αγνοούν, ασφαλώς, αυτή την ιστορία κι αυτή την πραγματικότητα. Από την πικρή εμπειρία τους ξέρουν καλά ότι δεν έχουν να περιμένουν σοβαρές κοινωνικές αλλαγές από τα κομμάτια και τα κόμματα της εθνικορεφορμιστικής χρεοκοπίας, σταλινικής ή σοσιαλδημοκρατικής παραλλαγής. Αυτός είναι και ο λόγος άλλωστε που για δεκαετίες ολόκληρες κρατάνε επίμονα αποστάσεις από τα κόμματα αυτά της ήττας.
Ιδιαίτερα σε ό, τι αναφορά το ΚΚΕ-εσ  και τους σχηματισμούς που το διαδέχτηκαν, (παρά τους «εκσυγχρονιστικούς», «ανανεωτικούς» τίτλους τους) ο εργατόκοσμος των προδομένων αγώνων και των χρόνιων προβλημάτων, στη συντριπτική του πλειοψηφία, ποτέ δεν τους είδε ως πολιτικούς εκπροσώπους του ηρωικού (πράγματι) εργατικού κινήματος και δεν τους έδωσε την εμπιστοσύνη του, ακόμα κι αν συγκυριακά (ένα μικρό μόνο μέρος του, μαζί με κάποια μικροαστικά στρώματα) βρέθηκε στην ανάγκη, κάποτε, να τους ψηφίσει, για να εκφράσει την απέχθειά του στην καπιταλιστική βαρβαρότητα αλλά και στο έκτρωμα του γραφειοκρατικού σταλινικού «σοσιαλισμού».
Στο πρόσωπο αυτών των σχηματισμών, ο εργατόκοσμος και η λαϊκή φτωχολογιά, δεν γνώρισε βέβαια την συνέχεια των ηρωικών ταξικών αγώνων του προλεταριακού κινήματος για την κοινωνική σοσιαλιστική απελευθέρωση. Κάτω από τις παραπλανητικές τους ταμπέλες και για περίπου 50 χρόνια, παρακολούθησε το μοντάρισμα ενός αλλοπρόσαλλου συνονθυλεύματος κι ενός γραφειοκρατικού κομματικού μηχανισμού αντιδημοκρατικής αυθαιρεσίας και ασυδοσίας καθ’  εικόνα και ομοίωση της σάπιας καπιταλιστικής «δημοκρατίας».
Στο όνομα των εργατικών αγώνων, οι εκμεταλλευόμενες εργατολαϊκές μάζες, είδαν να κατασκευάζεται ένα κόμμα της ταξικής συμφιλίωσης, της συναίνεσης, του «ειρηνικού δρόμου», του συμβιβασμού. Ένα κόμμα βολεμένων, προσαρμοσμένο στους θεσμούς του αστικού εκμεταλλευτικού συστήματος. Ένα κόμμα της αριστεροδημοκρατικής δημαγωγίας. Ένα «αριστερό» στήριγμα του σαπισμένου καπιταλισμού, το οποίο υπόσχεται, ξεδιάντροπα (όπως και η αστικοποιημένη σοσιαλδημοκρατία) τον δήθεν εκδημοκρατισμό και τον εξανθρωπισμό του ιμπεριαλιστικού θηριοτροφείου, όχι μονάχα στην Ελλάδα μα στην Ευρώπη ολόκληρη, μετασχηματίζοντας ειρηνικά, με διαπραγματεύσεις, την λυκοσυμμαχία της μονοπωλιακής ολιγαρχίας!
Όπως είχε προβλεφτεί από την Μαρξιστική Αριστερά, το κόμμα αυτό της απροσχημάτιστης ταξικής συνεργασίας, που σήμερα λέγεται ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ, δεν κατόρθωσε ποτέ να γίνει κόμμα εργατικών μαζών. Ούτε και πρόκειται να γίνει τέτοιο. Είχε και έχει πολύ περιορισμένη επίδραση στην εργατική τάξη, εξαιτίας της καιροσκοπικής αστικομεταρυθμιστικής πολιτικής του. Είναι κόμμα ορισμένων μικροαστικών, κυρίως, και υπαλληλικών στρωμάτων, με δεσμούς και ερείσματα στον αστικό κρατικό μηχανισμό, που προσδιορίζουν καθοριστικά την πολιτική του!
Η απότομη εκλογική του άνοδος στις περσινές βουλευτικές εκλογές ήταν καθαρά συγκυριακή και γι’ αυτό εφήμερη, κοντοπρόθεσμη. Η κοινοβουλευτική αυτή άνοδος δεν έχει ισχυρά κοινωνικά στηρίγματα, είναι αμφίβολη και ασταθής. Είναι το αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης του δικομματικού αστικού πολιτικού συστήματος (σαν συνέπεια της κοινωνικοοικονομικής κρίσης), της έντονης κατάρρευσης του ψευτοσοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ, της τεράστιας αποχής απελπισμένων προλεταριακών μαζών και, πάνω απ’  όλα αυτά, ήταν συνέπεια του εξοργιστικού σεχταριστικού τυχοδιωκτισμού της σταλινικής ηγεσίας του ΚΚΕ, δηλαδή της έντονης απουσίας ενός αληθινού Κομμουνιστικού Κόμματος, με το αναγκαίο Μεταβατικό Πρόγραμμα και την κατάλληλη ταχτική του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου.
Με το παραπλανητικό σύνθημα για Κυβέρνηση της Αριστεράς και ακύρωση των μνημονίων, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, επωφελήθηκε  από το συγκυριακό αυτό πολιτικό αδιέξοδο και απέσπασε ένα σημαντικό αριθμό ψήφων από τις αγανακτισμένες και πολιτικά συγχυσμένες λαϊκές μάζες που απομακρύνθηκαν από τα κυβερνητικά αστικά κόμματα, αλλά και από τον σταλινικό σεχταρισμό της ηγεσίας του ΚΚΕ.
Όμως, η απότομη εκλογική διαμαρτυρία και μετακίνηση εκατομμυρίων ψηφοφόρων, εκτός από την πρωτοφανή αποχή (έντονης αποδοκιμασίας όλων των κομμάτων!) έδωσε ταυτόχρονα και μια ισχυρή ώθηση στη φασιστική συμμορία των ναζιστών.

 

*  *  *

Έφτασε έτσι η ώρα της αλήθειας για τους ταχυδακτυλουργούς (αντιμνημονιακούς κα αντινεοφιλελεύθερους) ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Ανεβασμένοι απρόσμενα και ξαφνικά στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κλήθηκαν μοιραία να αποδείξουν έμπρακτα την αξία τους και την συνέπειά τους με τις προεκλογικές διακηρύξεις τους.
Αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα της καπιταλιστικής κρίσης και τις πιέσεις της ντόπιας και της ξένης ιμπεριαλιστικής αντίδρασης, οι «ριζοσπάστες» αυτοί αντιμνημονιακοί, άρχισαν να μπερδεύουν την γλώσσα τους, να νερώνουν πιο πολύ το ήδη νερωμένο από παλιά κρασί τους και να στρίβουν σιγά – σιγά δεξιότερα το τιμόνι τους. Αναζητώντας και ανακαλύπτοντας μοντέλα «αναπτυξιακής» πολιτικής στα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Πράγματι, δεν χρειάζεται να είναι κανείς μαρξιστής για να αντιληφθεί ότι, μετά τις εκλογές του Ιούνη, οι ηγέτες του μικροαστικού ΣΥΡΙΖΑ περιήλθαν σε πολύ δύσκολη θέση. Νοιώθουν πολύ άβολα. Τάχουν σαστίσει. Παραπατάνε και ψάχνουν εναγώνια τρόπους συνεννόησης με τα επιτελεία της ιμπεριαλιστικής ολιγαρχίας. Και προπαντός με τους επικυρίαρχους της Ευρώπης και της Αμερικής. Συνεπείς με τις ρεφορμιστικές αρχές τους, προσπαθούν να αναδείξουν την υπευθυνότητά τους στον ρόλο του «αριστερού» σωτήρα και ανακαινιστή των ιμπεριαλιστικών ενώσεων! Στο όνομα πάντα της «προόδου», της «δίκαιης κατανομής του πλούτου» και της «δημοκρατικής» εκμετάλλευσης και καταπίεσης, κάτω από την εξουσία του κεφαλαίου.

*  *  *

Αλλά, το ρεφορμιστικό αυτό θεατρικό έργο, δεν είναι καθόλου καινούριο. Τόχουμε ξαναδεί πολλές φορές, με πρωταγωνιστές τους διάφορους «αριστερούς» δημοκράτες, αναμορφωτές και στυλοβάτες μεταρρυθμιστές του παρακμασμένου καπιταλισμού σε όλες τις χώρες του κόσμου. Είναι αυτό το έργο των ρεφορμιστών όλων των αποχρώσεων, που οι λαοί τόχουν πληρώσει με πάρα πολύ αίμα ως τώρα. Και γι αυτό δεν αμφιβάλουμε ότι το σενάριο που τώρα ξετυλίγεται για άλλη μια φορά στη χώρα μας, είναι ένα κανονικό ρεφορμιστικό σενάριο εξαπάτησης των εργατολαϊκών μαζών. Και όχι «μια εξελισσόμενη απόπειρα σοσιαλδημοκρατικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ». Του μικροαστικού αυτού εξαμβλώματος που βρίσκεται σαφώς δεξιότερα και από την κλασική σοσιαλδημοκρατική αίρεση του μακαρίτη Μπερνστάιν, στην ανοδική φάση του καπιταλισμού.
Όχι, το πρόβλημα των ρεφορμιστών ηγετών του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα πια, δεν είναι καθόλου η σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη του ρεφορμιστικού μικροαστικού κατασκευάσματός τους. Που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της καιροσκοπικής ρεφορμιστικής αποστολής τους, όπως ολοκάθαρα το έδειξε και η περσινή Συνδιάσκεψή τους, με την εύγλωττη προγραμματική Διακήρυξη και τις «δημοκρατικές» διαδικασίες αποκλεισμού των ενοχλητικών μαρξιστικών απόψεων!
Τώρα πια το πρόβλημα των αρχηγών της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι η υλοποίηση των ανεδαφικών ρεφορμιστικών θεωριών τους, τα ανυπέρβλητα αδιέξοδα της πολιτικής τους και ο φόβος της κοινωνικής έκρηξης, καθώς η πορεία της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης δεν δίνει περιθώρια για νεοκεϋνσιανές λύσεις και για την αναστύλωση ή αναμόρφωση του μισογκρεμισμένου ελληνικού αστικού πολιτικού συστήματος.
Οι αναδιπλώσεις, τα πισωπατήματα, οι «επαναδιατυπώσεις» και οι κοινοβουλευτικοί λεονταρισμοί που αποσκοπούν στο να καλύψουν την μικροαστική δειλία τους και την αγωνιστική τους παθητικότητα, δεν μαρτυράνε τίποτε άλλο από την γνωστή συνθηκολόγηση όλων των ρεφορμιστών φαμφαρόνων (σοσιαλδημοκρατών, «ριζοσπαστών» κλπ) όταν κινδυνεύει η εξουσία της σαπισμένης αστικής «δημοκρατίας». Αποκαλύπτοντας έτσι την πλήρη εξάρτηση και υποταγή τους στο σύστημα της μισθοδουλείας. Απ’  όπου πηγάζει και η εχθρότητά τους στον επαναστατικό μαρξισμό και στο επαναστατικό σοσιαλιστικό κίνημα του προλεταριάτου.
Όλα όσα κάνουν αυτό τον καιρό οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ, απορρέουν από το ρεφορμιστικό προγραμματικό πλαίσιο και το σύνολο των αποφάσεων και τω συμφωνιών που εγκρίθηκαν από την παμψηφία σχεδόν της Συνδιάσκεψης του περσινού Δεκέμβρη. Μιας Συνδιάσκεψης που επιβεβαίωσε ότι το μικροαστικό αυτό συνονθύλευμα δεν είναι παρά μόνο ένας ρεφορμιστικός βάλτος. Ένας πολιτικός βάλτος τόσο αντιδημοκρατικός και επικίνδυνος όσο και κάθε άλλος σοσιαλδημοκρατικός ή «κεντροαριστερός» κομματικός σχηματισμός, όπως ήταν το θρυλικό ΠΑΣΟΚ!
Χωρίς αμφιβολία, δεν κάνουν λάθος οι ιδρυτές της «Κομμουνιστικής Τάσης» που με το κείμενό τους προειδοποιούν:
«Κάθε κυβερνητική απόπειρα εφαρμογής αντιμνημονιακής πολιτικής χωρίς επαναστατικές αλλαγές στην οικονομία και την εξουσία, θα οδηγήσει απλά σε παροχή χρόνου και ’’χώρου’’ στην αστική αντίδραση για να αντεπιτεθεί και να τσακίσει την Αριστερά και το εργατικό κίνημα.»
Σωστά, πολύ σωστά. Αυτό βεβαιώνει η ιστορία της παγκόσμιας πάλης των τάξεων. Με την πολιτική των ημίμετρων, την πολιτική της συμφιλίωσης των εκμεταλλευομένων με τους εκμεταλλευτές τους, οι ρεφορμιστές (και οι σοσιαλδημοκράτες) ηγέτες, όταν γίνονται κυβέρνηση, στρώνουν τον δρόμο στη νικη της πιο μαύρης καπιταλιστικής αντίδρασης. Αυτό ετοιμάζονται να κάνουν και οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ με το ηλίθιο αντιμνημονιακό ρεφορμιστικό πρόγραμμα, το βασισμένο στον κρατικό μηχανισμό του κεφαλαίου.
Πράγμα που σημαίνει ότι το χρέος των μαρξιστών επαναστατών είναι να παλέψουν για να ματαιώσουν το νέο έγκλημα των ρεφορμιστών και του κόμματός τους. Και όχι να καλλιεργούν ψευδαισθήσεις πως είναι τάχα δυνατό να μετασχηματιστεί, το μικροαστικό έκτρωμα του ΣΥΡΙΖΑ, σε κόμμα της εργατικής τάξης και του επαναστατικού μαρξισμού.

*  *  *

Ωστόσο, οι σύντροφοι της συγκεκριμένης αυτής κομμουνιστικής διεθνιστικής ομάδας, κάνουν το λάθος να πιστεύουν ότι με την τασιακή πάλη τους θα ανατρέψουν την ρεφορμιστική πολιτική που ακολουθεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και θα τον οδηγήσουν στον εργατικό επαναστατικό δρόμο του σοσιαλισμού. Δικαίωμά τους βέβαια να το πιστεύουν και να το επιδιώκουν. Και δικό μας δικαίωμα να επιμένουμε ότι στον μικροαστικό ρεφορμιστικό βάλτο δεν έχουν καμιά ελπίδα να ευδοκιμήσουν οι μαρξιστικές επαναστατικές ιδέες και η γνήσια εργατική ταξική πολιτική, όσο κι αν κοπιάσουν. Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα, λέει μια παροιμία. Η Συνδιάσκεψη του Δεκέμβρη το έδειξε καθαρά. Θα το διαπιστώσουν όμως ακόμα καλύτερα στο ερχόμενο συνέδριο. Και ελπίζουμε τότε να βγάλουν τα σωστά μαθήματα. (Άραγε τι συμπεράσματα έχουν βγάλει οι σύντροφοι αυτοί και η διεθνής ηγεσία τους από την μακροχρόνια παρέμβαση τους μέσα στο ΠΑΣΟΚ; Τι εμπόδισε τις προσπάθειές τους για την μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ σε πραγματικό σοσιαλιστικό κόμμα και τι θα επιτρέψει την πραγματοποίηση της σημερινής ελπίδας τους για σοσιαλιστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ -για τον οποίον κάνουν τις ίδιες ακριβώς εκτιμήσεις και αναφορές που έκαναν και για το ΠΑΣΟΚ;).
Πέρα απ’ αυτό όμως, είμαστε υποχρεωμένοι να τους επισημάνουμε ότι δεν είναι δικαίωμά τους να ευτελίζουν τον μαρξισμό, πλάθοντας μυθεύματα όπως αυτό το περί «εξελισσόμενης απόπειρας σοσιαλδημοκρατικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ». Ένα μύθευμα που αφήνει να εννοείται ότι τάχα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα επαναστατικών αφετηριών και παραδόσεων που απειλούνται να εγκαταλειφθούν! Στην πάλη που κάνουν οφείλουν -όπως και μείς βέβαια- να λένε τα πράγματα με το αληθινό τους όνομα. Και πριν απ’ όλα να σέβονται και να μην παραποιούν την ιστορία του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας. Να θυμούνται πάντα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως και κάθε αναθεωρητικός ρεφορμιστικός σχηματισμός στον κόσμο) έχει τις ρίζες του στην εγκατάλειψη των επαναστατικών ιδεών του επιστημονικού σοσιαλισμού και στην άρνηση της επαναστατικής πάλης της εργατικής τάξης. Και να μην βαυκαλίζονται με απατηλά όνειρα, απόλυτα ασυμβίβαστα με τον μαρξισμό.

5-5-2013
Η Σύνταξη της «Ε.Δ.»

Σχετικά άρθρα