ΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΙΚΑ


ΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΙΚΑ

Ο Β. Σ. σχολιάζει την επικαιρότητα του μήνα

“Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και ληστεύει το ΛΑΟ»
Αποδοκιμασία του ΓΑΠ από Έλληνες φοιτητές στο πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου στις 21/2/2011

Με μια μονοκοντυλιά ο ξανθός, γαλανός και ψυχρός υπερυπουργός ή και εσωτερικός πρωθυπουργός Ραγκούσης, τέως δήμαρχος μικρής αιγαιακής νήσου, επέβαλε χωρίς καμιά αντίδραση, το εβδομαδιαίο σαραντάωρο στις δημόσιες υπηρεσίες, δηλαδή μισή ώρα την ημέρα παραπάνω, δυόμιση ώρες τη βδομάδα και δέκα ώρες το μήνα περισσότερη δουλειά.

Έτσι, οι 37,5 ώρες εβδομαδιαία εργασία, έγινε – αντίστασης μη ούσης – στο «ντούκου» σαραντάωρο.

Τώρα θα μου πείτε, αυτό είναι λεπτομέρεια, μπροστά στη λαίλαπα της πρωτοφανούς επίθεσης που έχει υποστεί η παγκόσμια εργατική τάξη και η εργατική τάξη της Ελλάδας, εδώ και καιρό, όταν όλες οι μεταπολεμικές κατακτήσεις των εργαζομένων – και όχι μόνο – πήγανε περίπατο στο άψε-σβήσε.

Υποστηρίζω πως ζούμε στη ζοφερότερη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας.

Το καπιταλιστικό σύστημα διέρχεται τη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας του. Κρίση δομική – υπερπαραγωγής που δεν μπορεί να καταναλωθεί – και υπερσυγκέντρωσης κεφαλαίων – που δεν μπορούν να επενδυθούν.

Το «ξεπέρασμά» της προϋποθέτει καταστροφή προϊόντων, κεφαλαίων και ανθρώπινου δυναμικού.

Η κρίση του 1929-30 «ξεπεράστηκε» με το 2ο παγκόσμιο πόλεμο και την επακολουθήσασα, μετά την καταστροφή, ανοικοδόμηση. Η σημερινή όμως κρίση είναι πολύ μεγαλύτερη από κάθε προηγούμενη. Άγνωστο που θα οδηγήσει και πια θα είναι η κατάληξή της.

Νομίζω πως όταν μιλάμε για μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας, αυτό είναι λίγο. Μας έχουνε πάει στην αρχαία δουλεία των μεταλλείων του Λαυρίου και των ρωμαϊκών λατιφουντίων.

Σήμερα, η πολιτική των καπιταλιστών της Ε.Ε. και των Η.Π.Α. είναι η πλήρης απαξίωση της εργατικής δύναμης στο επίπεδο Κίνας και Ινδίας, έτσι που οι καπιταλιστικές οικονομίες τους να γίνουν ανταγωνιστικές.

Αυτό, σε ευρωπαϊκή κλίμακα εκφράζεται στην πολιτική της Μέρκελ με βοηθό τον Σαρκοζί, που συνίσταται στη δημοσιονομική πειθαρχία, διάβαζε λιτότητα, δηλαδή στη διαρκή μείωση των μισθών και των εργατικών αμοιβών και σε καμιά σύνδεση αμοιβών και πληθωρισμού, στη διαρκή αύξηση του χρόνου εργασίας, στην διαρκή επέκταση των ετών εργασίας σε σχέση με τη σύνταξη, τα οποία θα αυξάνονται διαρκώς βάσει του προσδόκιμου ζωής.

Αλλά μ’ αυτές τις συνθήκες ζωής, το προσδόκιμο θα μειώνεται διαρκώς και δε θα αυξάνεται.
Παράδειγμα: Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και των άλλων εργατικών κρατών, το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε κατά 7 χρόνια.
Αλλά η πολιτική τους είναι, εν τούτοις, σταθερή:

Μείωση μισθών και αμοιβών, διαρκής αύξηση του εργάσιμου χρόνου σε εργατοώρες και σε χρόνια ως προς τη σύνταξη, διαρκής αύξηση της ανεργίας κυρίως στους νέους και στις γυναίκες, για να υπάρχει ο εφεδρικός βιομηχανικός στρατός για πίεση στις αποδοχές, κατάργηση όλων των κοινωνικών παροχών, υποβάθμιση της Υγείας και της Παιδείας, των συνθηκών διαβίωσης και στέγης, οι νέοι στην ανεργία και οι γέροι στον καιάδα λύνοντας έτσι «ριζοσπαστικά» και το θέμα της σύνταξης, αυτή είναι η γενική κατεύθυνση της καπιταλιστικής πολιτικής, όπως την εφαρμόζουν οι εντολοδόχοι τους και εδώ στην πατρίδα μας τώρα ο ιπτάμενος τρίτος της οικογενειακής δυναστείας, ο ΓΑΠ, που με τους φίλους του του ΔΝΤ, της Ε.Ε. και της ΕΚΤ, έχει οδηγήσει τους εργαζόμενους και μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού στην πιο φρικτή εξαθλίωση.

Επιγραμματικά: Μείωση μισθών, αμοιβών, συντάξεων και κόψιμο επιδομάτων. Διαρκής αύξηση των τιμών όλων των ειδών και ιδιαίτερα των ειδών πρώτης ανάγκης, φόροι, φόροι, φόροι και ιδιαίτερα έμμεσοι φόροι, που πιάνουνε όλο το λαό. Κι από πάνω κι ο τζόγος, ξανά γυρίσανε και τα «φρουτάκια», για την καλλιέργεια φρούδων ελπίδων στους εξαθλιωμένους.

Αυτή είναι η πολιτική τους εδώ και παντού. Η ανόρθωση του εργατικού κινήματος και οι αγώνες των λαών είναι η μόνη ελπίδα.

Γράφοντας τα παραπάνω, θυμήθηκα κάποιους στίχους από ένα επαναστατικό ποίημα που το έλεγαν παλιοί κομμουνιστές επαναστάτες εργάτες και είχε τον τίτλο «Το χέρι»
Κάποιοι στίχοι του:

Το χέρι τούτο που σηκώνει
μέγαρα, πάγκους, θρόνους, εκκλησιές,
κι ανοίγει τον παράδεισο κι απλώνει
πούπουλα, μετάξια κι ομορφιές

ξέρει να γκρεμίσει ότι ήξερε να χτίσει,
να πληρωθεί τ’ απλήρωτο ψωμί,
το χέρι ετούτο εμπόρευμα που αξίζει
κι έχει ξεπέσει τόσο στην τιμή.

Φλεβάρης 2011
Βαγγέλης Σακκάτος

Υ.Γ.: Η φωτιά που έχει ανάψει αυτές τις μέρες σε 17 συνολικά χώρες της Αφρικής, όπου οι δικτάτορες της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς» του Παπανδρέου και του σιωνιστή δολοφόνου του Παλαιστινιακού λαού Εχούντ Μπαράκ, με προεξάρχοντα το δήμιο Μουαμάρ Καντάφι, καθήμαξαν τους λαούς αυτών των χωρών, είναι ελπιδοφόρα αλλά και ενδεικτική του σκοτεινού μέλλοντος που οι παγκόσμιοι κυρίαρχοι μας επιφυλλάσουνε.
Η οργάνωση και η μαζική αντίσταση των εργαζομένων και των λαών είναι η μοναδική απάντηση.

22.02.2011                                    Β.Σ.

Η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, η ΕΣΗΕΑ και οι άλλοι

Οι ξεπουλημένες πασοκικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που σ΄ όλη την διάρκεια αυτού του πρωτοφανούς κοινωνικού τσουναμιού που εδώ και δύο περίπου χρόνια έχει κατακλύσει κυριολεκτικά τη χώρα, έχουνε καλέσει –για την τιμή των όπλων- μόνο 2 εικοσιτετράωρες απεργίες, 3 συνολικά με την τελευταία της 23/2/2011, όλες κατόπιν εορτής κι αφού οι εγκληματικές αντεργατικές και αντικοινωνικές προθέσεις της κυβέρνησής τους είχαν γίνει νόμοι.
Κι από πάνω, η ΕΣΗΕΑ, απεργεί, όπως πάντα την ίδια μέρα, μη τυχόν και τα γεγονότα της απεργίας και των συγκεντρώσεων λάβουν κάποια δημοσιότητα.
Δηλαδή εξουδετέρωση της ενέργειας και της επίδρασης της απεργίας πάνω στον λαό, με την έλλειψη πληροφόρησης την πλήρη συσκότιση και την συνακόλουθη σύγχυση.
Οι δημοσιογράφοι δεν θα πρέπει να απεργούν τις ίδιες ημέρες των γενικών απεργιών.
Ή τουλάχιστο, να ορίζεται από τις διοικήσεις των δημοσιογραφικών σωματείων ορισμένος αριθμός δημοσιογράφων για την κάλυψη των απεργιών.
Για να μη βασιλεύει, στη διάρκειά τους απόλυτο σκοτάδι και απόλυτο κενό πληροφόρησης, για να μη δημιουργούνται εξωπραγματικές καταστάσεις, έτσι που να μην ξέρουνε οι άνθρωποι κυριολεκτικά τι γίνεται και τι τους γίνεται.

Σχετικά άρθρα