Ποντίκια που παριστάνουν τα λιοντάρια

Ποντίκια που παριστάνουν τα λιοντάρια

Με το απολυταρχικό μέτρο της επιστράτευσης – επίταξης που πήρε κατά της απεργίας των εργαζομένων στο μετρό και με τις αμέσως επόμενες απειλές για επιστράτευση όλων των απεργιών στα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής Συγκοινωνίας, η τρικομματική κυβέρνηση – τσίρκο του Α. Σαμαρά, δεν στοχεύει μόνο τον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων αυτού του κλάδου. Στο στόχαστρό της βάζει ολόκληρο το εργατικό κίνημα και το απεργιακό δικαίωμα όλων των εργαζομένων της χώρας. Δείχνοντας, έτσι, για μια φορά ακόμη, τον πραγματικό αντιδραστικό της χαρακτήρα αλλά και τις γενικότερες στοχεύσεις του εκμεταλλευτικού καθεστώτος σε βάρος των εργαζομένων και του οργανωμένου εργατικού κινήματος…

Διαβάστε την Συνέχεια…


 

Ποντίκια που παριστάνουν τα λιοντάρια

Με το απολυταρχικό μέτρο της επιστράτευσης – επίταξης που πήρε κατά της απεργίας των εργαζομένων στο μετρό και με τις αμέσως επόμενες απειλές για επιστράτευση όλων των απεργιών στα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής Συγκοινωνίας, η τρικομματική κυβέρνηση – τσίρκο του Α. Σαμαρά, δεν στοχεύει μόνο τον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων αυτού του κλάδου. Στο στόχαστρό της βάζει ολόκληρο το εργατικό κίνημα και το απεργιακό δικαίωμα όλων των εργαζομένων της χώρας. Δείχνοντας, έτσι, για μια φορά ακόμη, τον πραγματικό αντιδραστικό της χαρακτήρα αλλά και τις γενικότερες στοχεύσεις του εκμεταλλευτικού καθεστώτος σε βάρος των εργαζομένων και του οργανωμένου εργατικού κινήματος.
Αντιμέτωπη με την βαθιά αγανάκτηση και την ξεχειλισμένη οργή των εργαζομένων και όλων των άλλων εκμεταλλευομένων -και αγωνιώντας να επιβάλει την «τάξη», την «ασφάλεια» και την «ηρεμία», εν όψει των ιδιωτικοποιήσεων (ξεπούλημα) του δημόσιου πλούτου που θέλει γρήγορα να προωθήσει και των άλλων επερχόμενων αντεργατικών μέτρων- η κυβέρνηση αυτή, επιχειρεί με αυταρχικά μέτρα να σβήσει κάθε οργανωμένη απεργιακή εργατική κινητοποίηση, που φοβάται ότι μπορεί ν΄ ανάψει την φλόγα για μια γενικότερη κοινωνική έκρηξη.
Έτσι, ο Α. Σαμαράς με την αντιδραστική κουστωδία του, για να μπορέσει να πείσει τα ντόπια και ξένα αφεντικά του ότι μπορεί να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη εφαρμογή της σκληρής και απάνθρωπης αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης των μνημονίων και διαθέτει την θέληση να ανταποκριθεί στα απαιτούμενα αυταρχικά πρωθυπουργικά καθήκοντα, προσπαθεί να δείξει πυγμή που, όμως, καθόλου δεν διαθέτει. Αφού η ύπαρξη της πρωθυπουργίας του και ολόκληρης της κυβέρνησής του στηρίζεται πάνω στα σαθρά στηρίγματα του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Στηρίγματα που όση δουλικότητα και υποταγή κι αν δείχνουν, δεν μπορούν να προσφέρουν καμιά απολύτως σταθερότητα. Τα ίδια, άλλωστε, εξαιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής που στηρίζουν, ταλανίζονται και σείονται από εσωτερικές αναταράξεις, αμφισβητήσεις και κοινοβουλευτικές φθορές.
Όσο κι αν, ο Α. Σαμαράς, θέλει να φανεί σαν Ναπολέων Βοναπάρτης, η κοινωνική πραγματικότητα τον μετράει στο ύψος ενός περιστασιακού και ανήμπορου πρωθυπουργίσκου. Όσο κι αν θέλει να φανεί ότι μπορεί να συντρίψει το εργατικό κίνημα και να σταματήσει τους αγώνες του, όσο κι αν φαντασιώνεται να σβήσει την κοχλάζουσα λαϊκή οργή, τα δικτατορικά μέτρα με τα οποία προσπαθεί να το πετύχει το μόνο που θα καταφέρουν είναι να φουντώσουν ακόμα περισσότερο την οργή και την αγανάκτηση των εργαζομένων, να διαλύσουν τις ήδη σαθρές βάσεις του.
Η επιστράτευση μιας απεργίας έφερε απέναντί του πολλές άλλες και θα φέρνει όλο και περισσότερες. Πολύ γρήγορα το κυβερνητικό τσίρκο του Σαμαρά θα διαπιστώνει ότι για να ανταποκριθεί στο αντεργατικό και αντιλαϊκό έργο που ανέλαβε θα χρειαστεί να  επιτάξουν και να επιστρατεύσουν ολόκληρη την κοινωνία.
Όμως τα ποντίκια, όσο κι αν το θέλουν, λιοντάρια δεν είναι. Η διαφημιστικά προβαλλόμενη πυγμαία «πυγμή» του Σαμαρά και ολόκληρη η σαθρή συνεταιρική του κυβέρνηση, αντιμέτωπη με την οργή της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκμεταλλευομένων, δεν διαθέτει καμιά  κρυφή «δυναμική»  που να την κρατάει στην ζωή.
Συνεχίζει να υπάρχει από ένα και μοναδικό λόγο. Από την πλούσια ανοχή που της προσφέρουν οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Από την επίμονη άρνησή τους να αναλάβουν οποιαδήποτε προσπάθεια οργάνωσης και συντονισμού του κατακερματισμένου εργατικού κινήματος και κοινής αποτελεσματικής δράσης για την αντιμετώπιση της κεφαλαιοκρατικής επίθεσης.
Και οι δύο αυτές, μεγαλύτερες σε μέγεθος, ηγεσίες της αριστεράς –με την συντριπτική πλειοψηφία των άλλων μικρότερων αριστερών ομάδων και οργανώσεων να τις μιμούνται πιστά- επιδεικνύουν μια αφάνταστη καιροσκοπική αφοσίωση στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Με την μια (του ΣΥΡΙΖΑ) να επενδύει όλες τις δυνάμεις της στην ολέθρια αυταπάτη ότι με την απόκτηση κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και τον σχηματισμό δικής της «αριστερής» κυβέρνησης, θα «καταφέρει» να διορθώσει τον παρακμασμένο και σάπιο καπιταλισμό και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να «πειράξει» καθόλου το πολιτικό καθεστώς της αστικής δημοκρατίας, δηλαδή της δικτατορίας του κεφαλαίου. Και με την άλλη (του ΚΚΕ)  να αρνείται, κι αυτή με όλες τις δυνάμεις της, να προτείνει συγκεκριμένη πολιτική πρόταση μέχρι να πάει ο λαός από μόνος του πίσω της και ν΄ αποκτήσει μεγάλη κοινοβουλευτική δύναμη. Έως τότε δεν το θεωρεί αναγκαίο να παλέψει για μια σαφή εργατική πολιτική λύση που θα οδηγούσε στον απεγκλωβισμό των εργατικών και των άλλων λαϊκών μαζών από τις ψεύτικες αυταπάτες του αδιέξοδου αστικού κοινοβουλευτισμού και θα άνοιγε τον δρόμο προς μια κυβέρνηση εργατών και φτωχών αγροτών ανατροπής του καπιταλισμού. Ο ίδιος ο σταλινικός καταστροφικός παραλογισμός και στις δύο ολέθριες εκφάνσεις του.
Την στιγμή που η (χωρίς καμιά κοινωνική βάση ανάμεσα στους εκμεταλλευόμενους) αυταρχική έκρηξη της τρικομματικής κυβέρνησης και κυρίως οι απολυταρχικές επιστρατεύσεις που κάνει και απειλεί, θα έπρεπε και θα μπορούσε να αποτελέσουν την αφετηρία μιας οργανωμένης αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος ενάντια στην γενικευμένη επίθεση του κεφαλαίου, οι ηγεσίες των μαζικών κομμάτων της αριστεράς, γεννημένες και οι δύο από την ίδια μήτρα της αντεπαναστατικής αντιμαρξιστικής παραζάλης του σταλινισμού, στροβιλίζονται –η μια δεξιόστροφα και η άλλη αριστερόστροφα- γύρω από τον εαυτό τους κυνηγώντας τις ουρές τους και βγάζοντας ακίνδυνα γρυλίσματα διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση του κεφαλαίου. Αφήνοντας το εργατικό κίνημα και τους εργαζόμενους στο έλεος της κεφαλαιοκρατικής επίθεσης.
Μια αληθινή αριστερή ηγεσία μαζικού κόμματος και ιδιαίτερα μια πραγματική κομμουνιστική ηγεσία θα έκανε ότι μπορούσε για να εμποδίσει και να διώξει μια κυβέρνηση του κεφαλαίου που παρά την σαθρότητά της έχει επιδοθεί σ΄ ένα ξέφρενο ολέθριο κυνήγι κάθε εργατικής κατάκτησης. Θα επικέντρωνε όλες τις δυνάμεις της στην προσπάθεια να συμπτυχθεί άμεσα ένα κοινό αγωνιστικό εργατικό μέτωπο όλων των τάσεων και οργανώσεων του εργατικού κινήματος για την ανατροπή των μνημονίων και όλων των αντεργατικών μέτρων και νόμων. Απέναντι στην τελευταία απολυταρχική επίθεση κατά των εργατικών απεργιών θα ζητούσε αμέσως κοινό αγώνα όλων των εργατικών δυνάμεων για την άμεση ανάκληση της επίταξης των απεργών του μετρό, για την κατάργηση του μέτρου της επιστράτευσης κατά των απεργιών, για την υπεράσπιση του απεργιακού δικαιώματος, για την νίκη της απεργίας των εργαζομένων στο μετρό και Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, για την επανάκτηση των χαμένων κατακτήσεων των εργαζομένων. Θα έπαιρνε κάθε  πρωτοβουλία για να συγκεντρώσει σε ένα ενιαίο μέτωπο ταξικής πάλης την διάχυτη οργή και την αγανάχτηση των εργατών της χώρας ενάντια στην κυβέρνηση των ληστρικών μνημονίων και των συνεπειών της κρίσης του σάπιου καπιταλισμού.
Για τον σκοπό αυτό θα διεκδικούσε ανοιχτά και με κάθε τρόπο την κοινή συμμαχική δράση κάθε σοσιαλιστή ή κομμουνιστή, κάθε αγωνιστή εργάτη, κάθε άνεργου και νέου, κάθε εργατικής πολιτικής και συνδικαλιστικής οργάνωσης του εργατικού κινήματος για την συγκρότηση του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ όλων των τάσεων και οργανώσεων του εργατικού κινήματος, πάνω σε συγκεκριμένους και προσδιορισμένους άμεσους κοινούς στόχους αντιμετώπισης της αντεργατικής επίθεσης του κεφαλαίου και της άμεσης και γρήγορης ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος.
Θα πρότεινε, προς κάθε εργατική τάση και οργάνωση, προς κάθε μεμονωμένο αγωνιστή εργάτη, κοινό και συντονισμένο αγώνα για να λειτουργήσουν όλες οι οργανώσεις του εργατικού κινήματος, σε όλες τις βαθμίδες τους, με βάση την πλέρια εργατική δημοκρατία και να εξασφαλιστεί ο πλήρης έλεγχός τους από τους ίδιους τους εργάτες μέσα από αληθινές μαζικές Γενικές Συνελεύσεις. Τα σωματεία και οι εργατικοί σύλλογοι να καθαρίσουν άμεσα και εντελώς από τις κλίκες και τους μηχανισμούς της εργατοπατερικής πανούκλας που τα λυμαίνεται και τα απογυμνώνει από την συμμετοχή και τον έλεγχο των ίδιων των εργατών και διαλύουν τους εργατικούς αγώνες.
Θα ζητούσε, μέσα από Γενικές Συνελεύσεις, κάθε σωματείου σε κάθε κλάδο, με την συμμετοχή όλων των εργαζομένων και μετά από δημοκρατική συζήτηση όλων των απόψεων και προτάσεων για τα καίρια σημερινά εργατικά προβλήματα και κυρίως για την αναγκαία στρατηγική και ταχτική που πρέπει να ακολουθήσει το εργατικό κίνημα, να εκλεγούν αντιπρόσωποι για ένα ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ που θα αποφασίσει για την ενιαία δράση και θα εκλέξει την συλλογική εργατική ηγεσία, για την επανακατάκτηση της ΓΣΕΕ από τα χέρια των εργατοκαπήλων. Που θα οργανώσει και θα συντονίσει την ενιαία ταξική πάλη των εργατών, ενάντια στα καταστροφικά και απάνθρωπα μέτρα των μνημονίων και όλων των αντεργατικών νόμων, ενάντια στην ανεργία την φτώχεια, την εξαθλίωση και όλες τις άλλες ολέθριες συνέπειες της κρίσης του σάπιου καπιταλισμού. Που θα κερδίσει την συμμαχία και των άλλων εκμεταλλευόμενων στρωμάτων για την οριστική αντιμετώπιση της οικονομικής και κοινωνικής καπιταλιστικής αποσύνθεσης μέσα από μια κυβέρνηση εργατών και φτωχών αγροτών για την σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της οικονομίας και ολόκληρης της κοινωνίας.
Όμως οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, περιφρονώντας εντελώς την κοινωνική πραγματικότητα και τις ανάγκες της ταξικής πάλης, δεν δείχνουν καμιά διάθεση να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Το ίδιο δυστυχώς κάνει και η κοινοβουλευτίζουσα ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αντιγράφοντας τις άλλες δύο.
Αλλά οι κομμουνιστές και σοσιαλιστές αγωνιστές που είναι μέλη ή ακολουθούν τα κόμματα αυτά, τι πρόκειται να κάνουν; Θα παρακολουθούν αμέτοχοι τα κοινοβουλευτικά στριφογυρίσματά τους; Ή θα ενώσουν τις δυνάμεις τους και, μαζί με κάθε άλλον αγωνιστή του εργατικού και του κομμουνιστικού κινήματος, θα παλέψουν να τις υποχρεώσουν να πάρουν τον δρόμο προς την συγκρότηση του αναγκαίου Ενιαίου Εργατικού Μετώπου για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της ενιαίας επίθεσης κυβέρνησης και κεφαλαίου;

Σταθάτος Χ.

Σχετικά άρθρα