Ασταθής πολιτική και κοινωνική ισορροπία, του Σ.Χ.

Ασταθής πολιτική και κοινωνική ισορροπία

Έξι μήνες από τον σχηματισμό της, η σαθρή και υπολειτουργούσα τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά κλονίζεται σε κάθε βήμα της. Αντιμέτωπη με την οργή και την αγανάκτηση της εργατικής τάξης και όλων των εκμεταλλευομένων, πορεύεται σταθερά προς την απόλυτη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, την καταβαράθρωση των εργατικών αμοιβών, την πλήρη εξάρθρωση των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, την διάσωση του απειλούμενου με κοινωνική έκρηξη εκμεταλλευτικού καθεστώτος του ελληνικού καπιταλισμού.

Διαβάστε την Συνέχεια...

 


 

Ασταθής πολιτική και κοινωνική ισορροπία

Έξι μήνες από τον σχηματισμό της, η σαθρή και υπολειτουργούσα τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά κλονίζεται σε κάθε βήμα της. Αντιμέτωπη με την οργή και την αγανάκτηση της εργατικής τάξης και όλων των εκμεταλλευομένων, πορεύεται σταθερά προς την απόλυτη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, την καταβαράθρωση των εργατικών αμοιβών, την πλήρη εξάρθρωση των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, την διάσωση του απειλούμενου με κοινωνική έκρηξη εκμεταλλευτικού καθεστώτος του ελληνικού καπιταλισμού.
Μετά την ψήφιση του εξοντωτικού 3ου μνημονίου και του προϋπολογισμού,  ο κυβερνητικός θίασος της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, παρά τους συνεχείς διαλυτικούς κλονισμούς που τον ταρακουνούν σε κάθε βήμα του, συνεχίζει απροκάλυπτα την όλο και οξύτερη εφαρμογή  των αντεργατικών και αντιλαϊκών μνημονικών μέτρων.  Πριν ακόμα σβήσει ο απόηχος των ψεύτικων διαβεβαιώσεων ότι «δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα», με νέους νόμους( φορολογικό) ή με απανωτές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου επεκτείνει την αφαίμαξη του εργατικού και λαϊκού βιοτικού επιπέδου και εξαπλώνει ακόμα περισσότερο την εξαθλίωση των εκμεταλλευομένων.
Αναγκασμένη, από την οξυνόμενη καπιταλιστική κρίση, να παίρνει νέα και όλο και σκληρότερα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα, η κυβέρνηση αυτή, καταφεύγει στην συστηματική απόκρυψη και στρέβλωση της πραγματικότητας.. Ιδιαίτερα μετά την έγκριση και είσπραξη της δόσης των 35 δις. και με την αμέριστη βοήθεια των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, οι κυβερνητικοί επιτελείς και οι συνεργάτες τους προσπαθούν συστηματικά να καλλιεργήσουν ψευδαισθήσεις και απατηλή αισιοδοξία, εμφανίζοντας το μαύρο ως άσπρο!!
Την στιγμή που οι εργατικές οικογένειες βιώνουν μια εξαθλιωτική ισοπέδωση του βιοτικού τους επιπέδου, οι απολύσεις ανακοινώνονται σωρηδόν, οι επιχειρήσεις μειώνουν δραστικά την παραγωγή τους ή κλείνουν και η ανεργία έχει φτάσει τους 1.500.000 ανέργους, η κυβέρνηση και τα φερέφωνά της, ονειρεύονται και τάζουν «θαύματα». Με αφορμή την είσπραξη των 35 δις. ευρώ του μνημονίου και μερικά συναρτημένα αλλά πρόσκαιρα και συγκυριακά οικονομικά γεγονότα (μείωση επιτοκίων δανεισμού της Ελλάδας, αποδοχή από την ΕΚΤ των ελληνικών ομολόγων ως εγγύηση τραπεζικής χρηματοδότησης, άνοδος του Χρηματιστηρίου, αναβάθμιση από την Standard $ Poor’s), πήραν θάρρος και μιλάνε για «ανάπτυξη», «ρευστότητα» και «νέες» «καλύτερες μέρες». Όταν είναι πασίγνωστο, βέβαια ότι αυτά τα 35 δισεκατομμύρια στην συντριπτική τους πλειοψηφία θα χαριστούν κατευθείαν στις τράπεζες (25 δις) για την «ανακεφαλαίωσή» τους ενώ τα υπόλοιπα θα πάνε για την εξόφληση τόκων και δόσεων δανείων. Και μόνο ένα μικρό μέρος (1 έως 3 δις περίπου) που θα μείνει για να διατεθεί στην αποπληρωμής οφειλών του δημοσίου κυρίως προς επιχειρήσεις, δεν μπορεί να επηρεάσει στο ελάχιστο την «στεγνή» από ρευστότητα αγορά. Όταν επίσης είναι γνωστό ότι ο καινούριος κύκλος ύφεσης που μπαίνει ο ευρωπαϊκός και ο παγκόσμιος καπιταλισμός θα χτυπήσει με ιδιαίτερη δριμύτητα τον αποσαθρωμένο ελληνικό καπιταλισμό.
Ακόμα και το «ΒΗΜΑ» του φιλοκυβερνητικού συγκροτήματος Λαμπράκη, μέσα στο αστικό ντελίριο της «βελτίωσης του κλίματος» που επιχειρούν να σπείρουν, υποχρεώνεται να αναγνωρίσει με απογοήτευση ότι «παρά τα θετικά μηνύματα, το διεθνές οικονομικό σύστημα, οι τράπεζες, οι διεθνείς ελεγκτικές εταιρείες και όσοι αποτιμούν χώρες και επιχειρήσεις επιμένουν να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως ζώνη υψηλού κινδύνου που δεν επιτρέπει την ανάληψη οποιουδήποτε ρίσκου…» Και απατώντας στο ερώτημα, που το ίδιο άρθρο βάζει «μπορεί να αρχίσει η ανάταση της ελληνικής οικονομίας;», λέει, δίνοντας και το μέτρο της κυβερνητικής σαθρότητας και της καθεστωτικής πολιτικής κρίσης: «Οι απαντήσεις είναι ξεκάθαρες από τους γνωρίζοντες: Το σχέδιο είναι ελλιπές και δεν υπάρχει σαφής στόχευση για το ποιος πρέπει να είναι ο προσανατολισμός της χώρας. Κυρίως γίνονται βήματα βιαστικά και πολλές φορές στο άγνωστο… η κυβέρνηση υπολειτουργεί και οι περισσότεροι ακολουθούν προσωπική και παλαιοκομματική πολιτική» (23/12/2012. σελ Α4).

Η σαθρή κυβέρνηση και

ο φόβος της κοινωνικής αντίδρασης


Η ολοφάνερη αυτή αντίθεση, βέβαια, μεταξύ της αδιαμφισβήτητης πραγματικότητας και των κυβερνητικών ισχυρισμών για «ανάπτυξη» και «θαυμάτων» δεν οφείλεται σε κάποια μορφή άγνοιας ή ψυχιατρικής διαταραχής. Γίνεται συνειδητά και με συγκεκριμένο στόχο.
Ο Σαμαράς και τα υποστυλώματά του, Βενιζέλος και Κουβέλης, μαζί με όλα τα επιτελεία τους, αντιμέτωποι με μια τεράστιας έκτασης δυσαρέσκεια και αγανάκτηση των εκμεταλλευομένων και μπροστά στα πρόθυρα μια μεγάλης κοινωνικής έκρηξης, μην μπορώντας να σταματήσουν την λήψη όλο και σκληρότερων αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων που τους επιβάλλει η επιβίωση του σάπιου καπιταλισμού και ανίκανοι να αντιμετωπίσουν την όξυνση της κρίσης του, ένα μόνο τους μένει να επιχειρήσουν για την επιβίωση της κλονιζόμενης κυβέρνησής τους: Να επιχειρούν την ανοιχτή και απροκάλυπτη στρέβλωση της πραγματικότητας. Την παραπλάνηση και τον αποπροσανατολισμό. Την εξατομίκευση του οικονομικού ολέθρου που αντιμετωπίζει κάθε εργατική οικογένεια. Την παρεμπόδιση της συνειδητοποίησης της εργατικής τάξης ως τάξης. Την αποτροπή της οργάνωσής της, του συντονισμού της και τον ενιαίο αγώνα της ενάντια στην κεφαλαιοκρατική επίθεση.
Ξανά στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» και στο ίδιο άρθρο, διαβάζουμε, καθαρά, ακόμα και μέσα από την συγκρατημένη δημοσιογραφική δυσλεξία του αρθρογράφου, την βασική ανησυχία που θρονιάζει στα μυαλά των αστικών επιτελείων και της τρικομματικής κυβέρνησης και τους κάνει να καταφεύγουν στα τρυκ της λαϊκής παραπλάνησης: «Όλα εξαρτώνται όμως από τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής ενώ κυριαρχεί ο φόβος για μεγάλη δημοσκοπική υποχώρηση των κυβερνητικών εταίρων το πρώτο δίμηνο του έτους και αύξηση του δείκτη κοινωνικής αντίδρασης».
Αυτό, λοιπόν, είναι το κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Η αύξηση της «κοινωνικής αντίδρασης» και η «διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής»! Θα καταφέρουν άραγε, τρικομματική κυβέρνηση και οι υπόλοιποι μηχανισμοί του αστικού καθεστώτος να παραπλανήσουν την εργατική τάξη και τους εκμεταλλευόμενους, να αποδεχτούν για δικούς τους του «εθνικούς» στόχους του κεφαλαίου, να «διασφαλίσουν» δηλαδή την «κοινωνική συνοχή»; Θα καταφέρουν να ελέγξουν τον «δείκτη της κοινωνικής αντίδρασης» κρατώντας τους διασπασμένους, ανοργάνωτους και ασυντόνιστους; Πραγματικά όλα εξαρτώνται απ΄ αυτό. Όχι μόνο για την αστική τάξη αλλά και για την εργατική και για ολόκληρη την κοινωνία!

Πως καταφέρνουν να μένουν στην εξουσία;


Και αυτό μας φέρνει στον κεντρικό πυρήνα της σημερινής πολιτικής κατάστασης. Πως ένα αστικό καθεστώς, όπως είναι αυτό του ελληνικού καπιταλισμού, με τεράστια ρήγματα στη δομή του εξαιτίας της έντονης κοινωνικής αναταραχής. Πως μια κυβέρνηση σαθρή και αδύναμη, που, για να υπάρχει, χρειάζεται το στήριγμα των ψευτοαριστερών της ΔΗΜΑΡ του ανεκδιήγητου Κουβέλη και που σε κάθε βηματισμό της κινδυνεύει με διάλυση. Πως, αυτοί, καταφέρνουν να περνούν, να ψηφίζουν και να βάζουν σε εφαρμογή, τα πιο επώδυνα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα που ισοπεδώνουν σημαντικές εργατικές και λαϊκές καταχτήσεις πουπου αποσπάστηκαν με σκληρούς εργατικούς αγώνες πολλών δεκαετιών; Πως καταφέρνουν, παρά τις δυναμικές και πολλαπλές μαχητικές κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, όχι μόνο να μένουν ακόμα στην κυβέρνηση αλλά και να σχεδιάζουν νέα, ακόμα πιο σκληρά, μέτρα και να μεθοδεύουν  το σημερινό μπαράζ της παραπλάνησης;
Η απάντηση στα ερωτηματικά δεν πρέπει να αναζητηθεί στην πλευρά του αστικού στρατοπέδου. Η τρικομματική κυβέρνηση του Σαμαρά (όπως και όσων προηγήθηκαν απ΄ αυτή) δεν διαθέτει καμιά εσωτερική «κρυφή» δύναμη. Το ίδιο και ολόκληρο το αστικό καθεστώς. Ολοφάνερα, ετοιμόρροποι, βρίσκονται σε πολιτική και κοινωνική αδυναμία επειδή:
α) Η οικονομία τους, η καπιταλιστική οικονομία, είναι σάπια και σε αποσύνθεση. Βρίσκεται βυθισμένη σε βαθιά και οξυνόμενη κρίση, οδηγώντας σε μαρασμό και καταστροφή τις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας και σκορπώντας φτώχεια, ανεργία και εξαθλίωση στους εργάτες και τους υπόλοιπους εκμεταλλευόμενους που αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Και αυτό δεν γίνεται μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο καπιταλισμό.
β) Ο πολιτικός έλεγχός τους πάνω στις εκμεταλλευόμενες μάζες χάνεται. Εργάτες, αγρότες και λοιποί μικροαστοί, κάτω από το βούρδουλα της κρίσης και του οικονομικού αφανισμού, εξεγείρονται και αντιδρούν, αμφισβητώντας την κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα και τους άλλους μηχανισμούς μέσα από τα οποία περνάει η πολιτική κυριαρχία του αστικού καθεστώτος. Σύμφωνα με το «Ευροβαρόμετρο» της «Ευρωπαϊκής Επιτροπής» (20/12/2012), το 94% των ελλήνων δεν έχει καμιά εμπιστοσύνη στα κόμματα, το 91% δεν εμπιστεύεται την κυβέρνηση, το 81% την Ε.Ε ,το 88% τα κανάλια, το 80% τις εφημερίδες!! Και το ποσοστό που βλέπει «θετικά»την «οικονομική κατάσταση» είναι 1%!!! Δηλαδή πλήρη και καθολική αμφισβήτηση, απόρριψη και άρνηση!

 

Το κλειδί βρίσκεται στο εργατικό στρατόπεδο


Το κλειδί των απαντήσεων και ολόκληρης της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης βρίσκεται στην μεριά του εργατικού στρατοπέδου. Βρίσκεται στην αδυναμία που χαρακτηρίζει τις εργατικές και σοσιαλιστικές δυνάμεις. Όχι γιατί οι εργάτες, οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, οι αγρότες και ο λοιπός λαός δεν έχουν την διάθεση ή την δύναμη να αγωνιστούν ενάντια στην σκληρή κεφαλαιοκρατική επίθεση για την υπεράσπιση των καταχτήσεών τους, της δουλειάς τους και της ζωής των οικογενειών τους. Αντίθετα και όπως έχει αποδειχθεί επανειλημμένα από τις απανωτές και ογκώδεις κινητοποιήσεις που έγιναν και γίνονται σε ολόκληρη την χώρα είχαν και έχουν όλη την δύναμη να το κάνουν. Επιπλέον, και μόνο με το σύνθημα “Κυβέρνηση της Αριστεράς“, πρόσφεραν τεράστια αύξηση της κοινοβουλευτικής δύναμης στον ΣΥΡΙΖΑ, φέρνοντάς τον σήμερα στην πρώτη θέση και τοποθετώντας τον στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας.
Αυτό που δεν έχουν είναι η κατάλληλη επαναστατική ηγεσία. Που με το πρόγραμμά της, θα προσανατόλιζε θα οργάνωνε και θα συντόνιζε τους λαϊκούς αγώνες να το πετύχουν. Την ηγεσία που θα καταπολεμούσε αποτελεσματικά την καταστροφική δράση του κρατικού και κυβερνητικού γραφειοκρατικού συνδικαλισμού του παραδομένου στις επιδιώξεις του αστικού καθεστώτος που με σχέδιο πνίγει τις εργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και διώχνει απ΄ αυτές τους εργάτες, κηρύχνει ανώδυνες για το καθεστώς άσφαιρες «24ωρες» κινητοποιήσεις και απεργίες και σκορπάει απογοήτευση, ανοργανωσιά και αγωνιστική αποκάρδιωση στους εργάτες. Την ηγεσία που θα αγωνίζονται συστηματικά και επίμονα να συγκεντρώσει την σκόρπια αγανάκτηση των εργατών σε Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Πάλης, ενιαίας οργανωμένης ταξικής πάλης, ενάντια στην κεφαλαιοκρατική άγρια επίθεση, για την υπεράσπιση των καταχτήσεων. Που θα πολεμούσε καθημερινά να συγκεντρώσει την αγωνιστική δύναμη των εργατών στην ανατροπή της αστικής κυβέρνησης, για την Κυβέρνηση εργατών και φτωχών αγροτών στηριζόμενη πάνω στα εργατικά και αγροτικά συμβούλια και στη βάση ενός σοσιαλιστικού προγράμματος ανατροπής του σάπιου καπιταλισμού και εγκαθίδρυσης της σοσιαλιστικής οικονομίας και κοινωνίας.

 

Χωρίς επαναστατική ηγεσία

 

Σήμερα, δυστυχώς, τέτοια ηγεσία, το εργατικό κίνημα, δεν έχει. Τα δύο μαζικά κόμματα της αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, δεν είναι αυτή η επαναστατική ηγεσία που χρειάζεται η εργατική τάξη.
Οι ηγεσίες τους, παρά τις μεγάλες φραστικές και άλλες διαφορές που διακηρύσσουν ότι έχουν, καθορίζονται από ένα βασικό και σημαντικό κοινό στοιχείο. Επικεντρώνοντας και οι δύο τις πολιτικές και στρατηγικές επιδιώξεις τους στην κοινοβουλευτική δραστηριότητα, αντιμετωπίζουν τους εργάτες όχι σαν μια ενιαία επαναστατική τάξη αλλά ως πιθανούς ψηφοφόρους που θα ενισχύσουν τους κοινοβουλευτικούς τους προσανατολισμούς και μόνο. Με τον ίδιο τρόπο δηλαδή που αντιμετωπίζουν τους μικροαστούς εκμεταλλευόμενους. Προσαρμόζουν μάλιστα τα πολιτικά τους προγράμματα και λειαίνουν τις επιδιώξεις τους περισσότερο προς αυτό που νομίζουν ότι θα τους φέρει την κοινοβουλευτική υποστήριξη των μικροαστών!
Στην πραγματικότητα, οι ηγεσίες των κομμάτων αυτών -(μαζί και τα άλλα σχήματα, οι οργανώσεις και τα κόμματα της αριστεράς σαν τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που αντιγράφουν σε δράση και επιδιώξεις τα δύο μεγάλα κόμματα)- που μιλάνε στο όνομα του σοσιαλισμού και της εργατικής τάξης, αν και με διαφορετικό τρόπο η κάθε μια, αντί να προετοιμάζουν την εργατική τάξη για την κατάληψη της εξουσίας, και να προσπαθούν να κερδίσουν τους μικροαστούς εκμεταλλευόμενους πάνω στο εργατικό σοσιαλιστικό πρόγραμμα, κάνουν το αντίθετο. Προσαρμόζουν το πρόγραμμά τους στις οπισθοδρομικές διαθέσεις των μικροαστών και της αστικής δημοκρατίας  και ζητούν από τους εργάτες να συνταχθούν μαζί τους για να πετύχουν τον σοσιαλισμό μέσα από το αστικό κοινοβούλιο. Ο ένας αυτό το λέει «πλατύ κοινωνικό μέτωπο» ο άλλος «λαϊκή συμμαχία». Όμως,όπως έχει δείξει επανειλημμένα η ιστορία, και τα δύο οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Την απομάκρυνση της αναγκαίας σοσιαλιστικής νίκης και την σωτηρία του καπιταλισμού.
Οι προσανατολισμοί τους αυτοί αποτυπώνονται στην καθημερινή τους πολιτική δράση. Και οι δύο αρνούνται συστηματικά να αναλάβουν δράση για την συμπαράταξη και το Ενιαίο Μέτωπο Πάλης της εργατικής τάξης. Και όταν μιλάνε για «ενότητα» (που μιλάνε ασταμάτητα γι΄ αυτή) εννοούν την ενότητα κάτω από την δική τους κηδεμονία μεταφρασμένη σε κοινοβουλευτική δύναμη και ψήφους. Διαφορετικά δεν τους αφορά.
Αποτυπώνεται, επίσης, με δραματικό τρόπο και στην στάση τους απέναντι στην σαθρή κυβέρνηση Σαμαρά. Την αφήνουν ανενόχλητη να οργανώνει την αντεργατική της καταστροφική δράση σε βάρος των εργατικών κατακτήσεων και του λαϊκού βιοτικού επιπέδου, περιοριζόμενοι μόνο στην κοινοβουλευτική «αυστηρή» κριτική της και στην οργάνωση ξεχωριστών και διασπασμένων διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων γοήτρου και όχι αγωνιστικής αποτελεσματικότητας και ενιαίου ταξικού εργατικού αγώνα.
Όσο για τις αιτιάσεις  της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για εκλογές δεν έχουν καθόλου την έννοια της πάλης για την ανατροπή της. Αλλά αντίθετα αποτελούν δειλές παρακλήσεις να αποχωρήσει από μόνη της αν και όταν το θελήσει! Όσο για την ηγεσία του ΚΚΕ δεν μπαίνει καν στον κόπο να μιλάει για το ζήτημα. Το θεωρεί, φαίνεται, τόσο περιττό, αφήνοντάς να το κάνει από μόνος του ο λαός, όταν το καταλάβει και ψηφίσει την ίδια!
Στην πραγματικότητα, τον αντιδραστικό αντεργατικό τρικομματικό ετοιμόρροπο θίασο  της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, στην κυριολεξία, τον κρατούν στην κυβέρνηση οι ίδιες οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, αρνούμενες να παλέψουν αληθινά για την ανατροπή του.

 

Το κλειδί είναι το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο


Μέσα στην ασταθή και ιδιότυπη ισορροπία αδυναμιών που διαμορφώνεται σήμερα μεταξύ της αστικής και της εργατικής τάξης -όπως εκδηλώνεται από την μια με την ασθενική και σαθρή κυβέρνηση Σαμαρά και από την άλλη με τις ηγεσίες της αριστεράς που αρνούνται να αναλάβουν τον πολιτικό και κοινωνικό ρόλο που επικαλούνται ότι έχουν σαν ηγεσίες των εργατικών και λαϊκών μαζών- και πάνω στην αναπτυσσόμενη απογοήτευση των πιο ανήσυχων και βιαστικών, συνθλιβόμενων από την κρίση, μικροαστικών στρωμάτων, πλάθεται από το αστικό καθεστώς η φασιστική απειλή της Χρυσής Αυγής. Μια απειλή που προορίζεται να αποκόψει όσες περισσότερες μικροαστικές δυνάμεις μπορεί από την συμμαχία τους με την εργατική τάξη και ταυτόχρονα να δημιουργήσει τις κατάλληλες φθοροποιές συνθήκες που θα εμφανίσουν ως «δικαιολογημένη» μια επέμβαση πραξικοπηματική των καθεστωτικών δυνάμεων που θεωρούν ότι οι όποιες λύσεις θα δοθούν με την ανοιχτή κατάργηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος.
Μέσα σ΄ αυτή την διελκυστίνδα ισορροπίας, που από τα πράγματα δεν μπορεί να διατηρηθεί για πολύ αλλά θα γείρει οριστικά με την νίκη της μιας ή της άλλης κοινωνικής ταξικής δύναμης, το κλειδί της εξέλιξης καθορίζεται στην δυνατότητα της εργατικής τάξης να δράση ενιαία και συντονισμένα ως τάξη και πάνω στο δικό της πρόγραμμα να καταφέρει να κερδίσει την ενεργητική υποστήριξη και συμμαχία των άλλων λαϊκών συμμάχων της.

Συγκεκριμένα, για το προς τα που θα γείρει η εξέλιξη θα καθοριστεί από την ικανότητα των κομμουνιστών και των σοσιαλιστών του εργατικού κινήματος, να ξεπεράσουν τους φραγμούς που υψώνουν οι ηγεσίες τους και από κοινού να παλέψουν για την προώθηση συγκρότησης του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου Πάλης, της ενιαίας πάλης όλων των εργατικών δυνάμεων για την αποτελεσματική απόκρουση της κεφαλαιοκρατικής επίθεσης, για την ανάκτηση των αφαιρεθέντων κατακτήσεων, για την εκδίωξη του γραφειοκρατικού μηχανισμού που πνίγει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις του εργατικού κινήματος, για την άμεση μαζικοποίησή τους και την εργατοδημοκρατική λειτουργία τους, για την οργάνωση, μέσα από δημοκρατικές εργατικές Συνελεύσεις σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σωματείο και συνδικάτο, ενός Πανεργατικού Συνεδρίου που θα αποφασίσει για το πρόγραμμα και την ηγεσία πάλης του εργατικού κινήματος ενάντια στην κυβερνητική και κεφαλαιοκρατική επίθεση, για την ανατροπή της αντιδραστικής κυβέρνησης, για μια κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών, βασισμένης στα εργατικά και αγροτικά συμβούλια και με ένα εργατικό σοσιαλιστικό πρόγραμμα ανατροπής του σάπιου καπιταλισμού.

Σταθάτος Χ.

Σχετικά άρθρα